Mijn verhaal in het kort.
Vorig jaar leerde ik na 10 jaar single te zijn iemand kennen. Gezien mijn leeftijd, ik ben 36, besloten we vrij vroeg te gaan voor een babietje.
Toen ik eind vorig jaar na het stoppen van de pil 4 maand later nog steeds niet ongesteld werd vond ik het hoog tijd om naar de gynaecoloog te stappen. 2 weken later viel het verdict dat ik vervroegd in de overgang zat. Volgens die gynaecologe waren de bloedwaarden zo slecht dat de enige opties eiceldonatie, draagmoederschap of adoptie waren.
Met een pil in de hand om de neveneffecten van de menopauze te onderdrukken in de hand en het advies om nog es te bellen als ik vragen had kon ik vertrekken.
Gelukkig besloot ik om die pil niet te nemen want nadien werd ik 2 keer ongesteld. Ondertussen had ik afspraak bij prof Gerris in UZ Gent.
Blijkt dat ik een semi-urgent geval was en ik kon vrij vlug starten met ICSI, augustus was dat.
Met slechts 2 follikels mocht ik eind augustus gaan voor de eerste pick-up. Alleen bleek daar dat mijn follikels ineens verdwenen waren. Verdwenen hoezo???
De eisprong was gebeurd en er was niks meer te "oogsten".
Begin oktober poging 2. Eerste echo zag er al niet veelbelovend uit en de behandeling leek niet echt aan te slaan. 2de echo en een bloedonderzoek verder moest er gestopt worden met de spuiten (decapeptyl en meopur) wegens geen resultaat.
Ondertussen is het verdict gevallen dat er geen derde poging komt gezien de hele slechte bloedwaarden. Vanaf maandag ben ik dus "officieel" een vrouw in de menopauze
, wat maakt dat ik me ineens 15 jaar ouder voel en maar een halve vrouw meer...De enige optie is een eiceldonor maar die groeien niet aan de takken van de bomen en de wachtlijst voor een donor zijn (in mijn ogen) heel erg lang...
Bijgevolg dit oproepje.
groetjes
Bernerke
PS : alle ervaringen zijn welkom
)