Na 3 jaar proberen met 5 ICSI’s en 8 verse terugplaatsingen zonder enig resultaat, zijn wij ook aangewezen op eiceldonatie om onze droom in vervulling te zien gaan.
Een zware klap, maar ondertussen kunnen we wennen aan het idee en zijn we na jaren tegenslag weer hoopvol gestemd
Het gesprek met de psychologe nam onze laatste twijfels weg en vandaag werd onze aanvraag verstuurd om op de wachtlijst te komen! We hopen natuurlijk intussen een wisseldonor te vinden en zijn volop aan het uitzoeken hoe we dit best aanpakken. Men raadde ons aan om open kaart te spelen in onze omgeving: hoe meer mensen op de hoogte, hoe meer kans op het vinden van een donor. Enkele vrienden en familieleden hebben we tot nu toe in vertrouwen genomen, maar de stap om het iedereen te vertellen is heel groot. Hoewel ik voorstander ben van het doorbreken van de taboe, heb ik moeite met het blootleggen van ons privéleven. Grotendeels om onszelf te beschermen, je wil niet overal aanzien worden als het koppel met vruchtbaarheidsproblemen en je wil er ook niet altijd over aangesproken worden.
Hoe zijn jullie hiermee omgegaan? Ervaringen, positief/negatief?
Alle tips en info zijn welkom!
En natuurlijk… wie zich hier aangesproken zou voelen om te doneren mag contact opnemen via: eitjegezocht@gmail.com