Hoe reageerde jullie werkgever en tips, adviezen?
Geplaatst: 6 april 2014, 13:55
Hoi iedereen, ik ben nieuw op dit forum, en ben op aanraden van mijn omgeving eens een kijkje komen nemen. Wat een geweldige plek is dit, waar mensen elkaar steunen en een hart onder de riem kunnen steken als dat nodig is!
Wat ik me afvroeg, en wat ik niet meteen terugvind op het forum (of ik heb niet hard genoeg gezocht) is wat de reacties van jullie werkgevers op dit hele gebeuren is?
Ikzelf ben hierin immers erg teleurgesteld.
Even wat info: mijn vriend en ik zijn vorig jaar, na meer dan een jaar vruchteloos proberen, gestart met onderzoeken. Hieruit bleek dat mijn vriend maar weinig vruchtbaar is, ik ben perfect vruchtbaar. De dokter was meteen vrij duidelijk: icsi was onze enige optie. 2 weken geleden zijn we met de behandeling begonnen, en eind vorige week heb ik mijn 1e pick-up gehad (er komen dus spannende tijden aan...)
Ik ben altijd vrij open geweest tegen mijn werkgeefster. We kenden elkaar al jaren voordat ik voor haar werkte en hadden dus een goede band. Ik heb dus vanaf het begin alles duidelijk met haar gecommuniceerd en zij leek in eerste instantie volledig achter me te staan. Ik moest haar enkel inlichten wanneer ik er niet kon zijn en me voor de rest geen zorgen maken. Toen ik haar 1 maand geleden echter inlichtte dat we gingen starten en haar het 'theoretische verloop' schema dat ik van de consulente gekregen had voorlegde sloeg de sfeer wat om. Mijn pick-up zou immers net tijdens haar vakantie vallen (volgende week). Het bedrijf waar ik voor werk is een vrij klein bedrijf maar uiteindelijk is er vervanging gevonden voor mijn afwezigheid. Helaas (voor haar dan) ging mijn hormoonbehandeling echter extreem vlot, waardoor de pick-up opeens een week vervroegd werd (vrijdag dus). Ik had haar op voorhand uitgebreid uitgelegd dat het schema theoretisch was en dat alles dus nog kon veranderen, maar dat het zo zou omslaan was zelfs voor mij een mentale schok. Maar goed, ze was dus niet blij, maar gunde het me wel. Vandaag stuurde ik haar een berichtje dat alles goed ging en dat ik morgen gewoon terug kon komen werken (ondanks het feit dat ik een ziektebriefje tot en met de terugplaatsing heb). Hierin schreef ik dat ik wel opgeroepen kon worden (dit had ik op voorhand ook reeds gecommuniceerd). Hierop krijg ik een, overigens zeer zakelijk, berichtje terug waaruit duidelijk blijkt dat ze niet blij is. Ik had tot en met dinsdag verlof aangevraagd zegt ze (wat dus niet waar is want dit was volgende week pas gepland + ik had haar gezegd dat als de pijn meeviel dat ik gerust wilde komen werken)en ze kan nu niet weer rekenen op de goodwill van anderen om hun schema weer om te gooien. Verder dat ik maar moest laten weten of ik er dinsdag zou zijn.
Ik ben hiervan erg geschrokken en vroeg me af hoe jullie op zoiets zouden reageren of hoe jullie dit met jullie werkgever opgelost hebben.
Mijn omgeving zegt dat ik nu gewoon moet nemen waar ik recht op heb (ziekteverlof tot en met woensdag dus), en hen verder moet laten stikken, maar ik probeer altijd conflictvermijdend te denken omdat ik geen ruzie met haar wil. Zelf heb ik de neiging om de telefoon te nemen en haar te bellen, maar ik heb uiteraard schrik dat de situatie escaleert en dat ik het hiermee alleen maar erger maak...
Alvast bedankt voor jullie meedenken,
*iemand die het liefst zo zorgenloos mogelijk zou willen zijn op dit moment*
Wat ik me afvroeg, en wat ik niet meteen terugvind op het forum (of ik heb niet hard genoeg gezocht) is wat de reacties van jullie werkgevers op dit hele gebeuren is?
Ikzelf ben hierin immers erg teleurgesteld.
Even wat info: mijn vriend en ik zijn vorig jaar, na meer dan een jaar vruchteloos proberen, gestart met onderzoeken. Hieruit bleek dat mijn vriend maar weinig vruchtbaar is, ik ben perfect vruchtbaar. De dokter was meteen vrij duidelijk: icsi was onze enige optie. 2 weken geleden zijn we met de behandeling begonnen, en eind vorige week heb ik mijn 1e pick-up gehad (er komen dus spannende tijden aan...)
Ik ben altijd vrij open geweest tegen mijn werkgeefster. We kenden elkaar al jaren voordat ik voor haar werkte en hadden dus een goede band. Ik heb dus vanaf het begin alles duidelijk met haar gecommuniceerd en zij leek in eerste instantie volledig achter me te staan. Ik moest haar enkel inlichten wanneer ik er niet kon zijn en me voor de rest geen zorgen maken. Toen ik haar 1 maand geleden echter inlichtte dat we gingen starten en haar het 'theoretische verloop' schema dat ik van de consulente gekregen had voorlegde sloeg de sfeer wat om. Mijn pick-up zou immers net tijdens haar vakantie vallen (volgende week). Het bedrijf waar ik voor werk is een vrij klein bedrijf maar uiteindelijk is er vervanging gevonden voor mijn afwezigheid. Helaas (voor haar dan) ging mijn hormoonbehandeling echter extreem vlot, waardoor de pick-up opeens een week vervroegd werd (vrijdag dus). Ik had haar op voorhand uitgebreid uitgelegd dat het schema theoretisch was en dat alles dus nog kon veranderen, maar dat het zo zou omslaan was zelfs voor mij een mentale schok. Maar goed, ze was dus niet blij, maar gunde het me wel. Vandaag stuurde ik haar een berichtje dat alles goed ging en dat ik morgen gewoon terug kon komen werken (ondanks het feit dat ik een ziektebriefje tot en met de terugplaatsing heb). Hierin schreef ik dat ik wel opgeroepen kon worden (dit had ik op voorhand ook reeds gecommuniceerd). Hierop krijg ik een, overigens zeer zakelijk, berichtje terug waaruit duidelijk blijkt dat ze niet blij is. Ik had tot en met dinsdag verlof aangevraagd zegt ze (wat dus niet waar is want dit was volgende week pas gepland + ik had haar gezegd dat als de pijn meeviel dat ik gerust wilde komen werken)en ze kan nu niet weer rekenen op de goodwill van anderen om hun schema weer om te gooien. Verder dat ik maar moest laten weten of ik er dinsdag zou zijn.
Ik ben hiervan erg geschrokken en vroeg me af hoe jullie op zoiets zouden reageren of hoe jullie dit met jullie werkgever opgelost hebben.
Mijn omgeving zegt dat ik nu gewoon moet nemen waar ik recht op heb (ziekteverlof tot en met woensdag dus), en hen verder moet laten stikken, maar ik probeer altijd conflictvermijdend te denken omdat ik geen ruzie met haar wil. Zelf heb ik de neiging om de telefoon te nemen en haar te bellen, maar ik heb uiteraard schrik dat de situatie escaleert en dat ik het hiermee alleen maar erger maak...
Alvast bedankt voor jullie meedenken,
*iemand die het liefst zo zorgenloos mogelijk zou willen zijn op dit moment*