ik heb het gewoon moeilijk
Geplaatst: 4 november 2013, 18:01
De titel zegt alles...
Mijn man en ik zijn nu 7 jaar samen (ik ben er 27), ik heb altijd al een grote kinderwens gehad, bij hem is dit pas na een paar jaar groter geworden. Nu ongeveer 3 jaar geleden begon ik problemen te krijgen met mijn pil. ik kreeg bloedingen voor het einde van mijn pil, laat ons zeggen dat ik nog een 5tal pillen moest pakken. ik ben overgeschakeld naar een zwaardere pil, doordat ik dacht dat mijn pil niet sterk genoeg meer was. die een paar maanden geprobeerd, en hielp niet. Toen zei mijn man, laat uw pil, en we proberen. ik had gehoopt dat dit ervoor ging zorgen dat het bl.verlies ging weggaan. Helaas! 10dagen niks, 5dagen wel,3 dagen niks, 7dagen wel... ik werd er half depri van. Na een paar maanden zwanger. helaas een miskraam. en we bleven ma sukkelen, de ene na de andere gynaecoloog in de buurt bezocht. Uiteindelijk was ik het kots moe! Naar mijn dokter geweest, en zitten wenen en gevraagd voor een oplossing. Die heeft me door gewezen naar Brussel.
Had een afspraak met gynaecologe die zag een kiste, maar niks om ongerust over te zijn, maar ons toch door gewezen naar de afdeling fertiliteit.
Allerlei test laten doen, en we gingen proberen om gewoon met behulp van medicijnen zwanger te geraken, maar hij had de uitslag nog niet ontvangen van mijn chromosomen.
2 dagen later telefoon, er was gebleken dat ik een afwijking had, nl een translocatie van 11 en 13 heb.
dus de kuur die we gingen starten, afgelast.
uiteindelijk om een lang verhaal kort te maken, ik heb nu 3 behandelingen gehad met icsi. 2 terugplaatsingen, de 3de keer was er geen enkel embryo goed.
Nu hebben we besloten om er ff mee te stoppen.
Het maakt onze relatie enorm moeilijk! we zitten met de hormonen, de ontgoocheling, in mijn geval het schuldgevoel, en ook met het feit dat ik het nog niet kan aanvaarden... Het probleem ligt bij mij.
ik heb een paar mensen met wie ik er kan over praten, maar wat valt er te zeggen? meestal wil ik er niet over praten.
die hele situatie zorgt dat ik het moeilijk heb, ook met het feit dat we nu in een leeftijdszone zitten waarbij zo goed als alle vrouwen in mijn omgeving kinderen heeft, of zwanger is...
En dan heb je de ongevallen! het is zo oneerlijk!! het leven is oneerlijk! oeps, 19,pas samen en zwanger grr... waarom! Mensen die een lange relatie hebben, een huis, vast werk, etc. die het verdienen die hebben problemen, terwijl er zijn die amper kunnen autorijden en geen stabiliteit hebben, boem zwanger geraken!
Oja het bl.verlies heb ik nog altijd, dat zou blijkbaar aan mijn hormonen liggen, maar dat is op dit moment niet belangrijk voor de prof in brussel, ook al is ons seksleven zo goed als kapot. maarja we hebben dan wel de change dat we geen sex moeten hebben, we kunnen bij wijze van maanden niet aan elkaar komen en toch zwanger geraken...
nog zoiets dat bevorderend is voor onze intimiteit...
Mijn man en ik zijn nu 7 jaar samen (ik ben er 27), ik heb altijd al een grote kinderwens gehad, bij hem is dit pas na een paar jaar groter geworden. Nu ongeveer 3 jaar geleden begon ik problemen te krijgen met mijn pil. ik kreeg bloedingen voor het einde van mijn pil, laat ons zeggen dat ik nog een 5tal pillen moest pakken. ik ben overgeschakeld naar een zwaardere pil, doordat ik dacht dat mijn pil niet sterk genoeg meer was. die een paar maanden geprobeerd, en hielp niet. Toen zei mijn man, laat uw pil, en we proberen. ik had gehoopt dat dit ervoor ging zorgen dat het bl.verlies ging weggaan. Helaas! 10dagen niks, 5dagen wel,3 dagen niks, 7dagen wel... ik werd er half depri van. Na een paar maanden zwanger. helaas een miskraam. en we bleven ma sukkelen, de ene na de andere gynaecoloog in de buurt bezocht. Uiteindelijk was ik het kots moe! Naar mijn dokter geweest, en zitten wenen en gevraagd voor een oplossing. Die heeft me door gewezen naar Brussel.
Had een afspraak met gynaecologe die zag een kiste, maar niks om ongerust over te zijn, maar ons toch door gewezen naar de afdeling fertiliteit.
Allerlei test laten doen, en we gingen proberen om gewoon met behulp van medicijnen zwanger te geraken, maar hij had de uitslag nog niet ontvangen van mijn chromosomen.
2 dagen later telefoon, er was gebleken dat ik een afwijking had, nl een translocatie van 11 en 13 heb.
dus de kuur die we gingen starten, afgelast.
uiteindelijk om een lang verhaal kort te maken, ik heb nu 3 behandelingen gehad met icsi. 2 terugplaatsingen, de 3de keer was er geen enkel embryo goed.
Nu hebben we besloten om er ff mee te stoppen.
Het maakt onze relatie enorm moeilijk! we zitten met de hormonen, de ontgoocheling, in mijn geval het schuldgevoel, en ook met het feit dat ik het nog niet kan aanvaarden... Het probleem ligt bij mij.
ik heb een paar mensen met wie ik er kan over praten, maar wat valt er te zeggen? meestal wil ik er niet over praten.
die hele situatie zorgt dat ik het moeilijk heb, ook met het feit dat we nu in een leeftijdszone zitten waarbij zo goed als alle vrouwen in mijn omgeving kinderen heeft, of zwanger is...
En dan heb je de ongevallen! het is zo oneerlijk!! het leven is oneerlijk! oeps, 19,pas samen en zwanger grr... waarom! Mensen die een lange relatie hebben, een huis, vast werk, etc. die het verdienen die hebben problemen, terwijl er zijn die amper kunnen autorijden en geen stabiliteit hebben, boem zwanger geraken!
Oja het bl.verlies heb ik nog altijd, dat zou blijkbaar aan mijn hormonen liggen, maar dat is op dit moment niet belangrijk voor de prof in brussel, ook al is ons seksleven zo goed als kapot. maarja we hebben dan wel de change dat we geen sex moeten hebben, we kunnen bij wijze van maanden niet aan elkaar komen en toch zwanger geraken...
nog zoiets dat bevorderend is voor onze intimiteit...