endometriose graad IV en toch nog zwanger na ICSI

[verloren]

Hallo,

ben op zoek naar wat courage!

Zijn er onder jullie die zware endometriose (graad IV) achter de rug hebben, en toch nog zwanger geraakten? Mijn gynaecoloog geeft me alvast zo goed als geen kans op natuurlijke wijze,
en dit is ook wel al beetje gebleken na vruchteloos geprobeer.

Ik had een gezwel in de douglasholte van 5.8 cm diamter. Drukte tegen al m'n organen.

Nu ondertussen één negatieve ICSI-poging achter de rug. Had één cryo, maar is niet gedooid.
Nu aan het wachten op tweede bn, terug één cryo, die ik hopelijk niet meer nodig heb, maar toch sterk op reken.
Blijkbaar zouden weinig eicellen typisch zijn na zo'n aandoening?

Zijn er nog dames met ervaringen hieromtrent?
Ben 33 jaar, dus besef ook wel dat m'n toestand er 10 jaar geleden rooskleuriger uit zag.
Vraag me af of er nog dames zijn met een vurige kinderwens, met deze problematiek, en nog steeds kinderloos zijn?

Hopend op (positieve) reacties
xx

[Lien2]

Ik heb ook net een operatie wegens zware endometriose achter de rug. Aan de linkerkant zat alles echt goed verkleefd, zelfs mijne darm was meevergroeid. Rechts was mijn eileider verstopt. Ze hebben dan ook een stukje weggenomen. Dan heb ik nog een 3de probleem waardoor ik niet zwanger kan geraken, nl. APC- resistentie. Mijn bloed stolt te snel. Dit zou verholpen kunnen worden door clexanespuiten te zetten vanaf 2 dagen voor een terugplaatsing.
Dit alles werd spijtig genoeg pas ontdekt na reeds 4 (!) terugplaatsingen. ISCI 1: neg en 2 cryo's - ISCI 1.1: neg - ISCI 2: neg en 7 cryos's - ISCI 2.2: neg (zelfs 2 cryo's teruggeplaatst).
Heb nu nog 2 cryo's over en moet volgende week bloed laten trekken om te zien wanneer terugplaatsing kan doorgaan.
Volgens dokter maak ik toch goede kans omdat ik nog 'jong' ben. Ben juist 30 geworden.
Volhouden maar hè. Ik wens je nog veel succes!
Groetjes

[bilie]

halloo ...

hier een beetje gelijkaardig verhaal ...
lang proberen, inseminaties allemaal negatief, heel zware endo ontdekt. deze met openbuikoperatie weggehaald okt 2012. ondertussen onmiddellijk bijna gestart met ICSI 1 en 3cryo tp allemaal negatief. verandert naar jette icsi II 1 verse tp: negatief + slechte kwaliteit, nu net kijkoperatie gehad: alles ondertss alweer verkleefd binnen in de buik. eierstok en eileiders aan darmen, baarmoeder aan darmen. alles losgemaakt en weggehaald + cyste van 4cm weggenomen + gesploeld. volgende maand terugplaatsing van enige cryo als die overleefd tenminste. het weegt zwaar ...
maar we doen verder ... !

toi toi toi!!!
hopelijk ook positieve verhalen met mensen met endometriose en zwanger raken?

[W**]

Dag meiden,
Ik wil jullie een hart onder de riem steken. Zelf had ik endo graad IV met zware verklevingen aan blaas, darm, eileider en grote cysten (grootste was 8 op 7cm). Men heeft endo pas ontdekt na vijfde mislukte icsi poging bij laparoscopie. Bleek ik bijkomend een ontstoken eileider -hydrosalpinx te hebben die uiteindelijk aan de basis lag van al mijn mislukte pogingen. Deze werd verwijderd met de meerderheid van de endometriose. De zevende icsi poging was eindelijk de goede poging. Intussen ben ik bevallen van een prachtige dochter, voor ons is ze een echt wonder na 5,5 jaar proberen...geef de moed niet op!
Groetjes w**

[sunshine]

Hier na 2 jara wachtlijst in UZ Leuven geopereerd aan endo Graad 4. Na 3 verse IVF pogingen in leuven niet zwanger. Overgeschakeld naar Jette. Poging 4 was een flop. Poging 5 gaf 4 eicellen. Na TP van 2 verse enmbryos niet zwanger. Na TP van de 2 cryos zwanger van een drieling!! Drie maanden na de bevalling werd ik vanzelf weer zwanger. Ik was 33 en 34 jaar bij mijn bevallingen.

NOOIT opgeven!

[verloren]

Hoi hoi,

ik ben diegene die dus op zoek was naar wat courage

maar nu kan ikzelf dus, ook courage geven!!

Ik ben zwanger van een tweeling !

Ben een ongelooflijk angsthaasje,
ga enorm veel op controle,
en ben enorm bang voor het hele verloop van de zwangerschap en de bevalling,
maar m'n hartje loopt over van geluk!!

Xx

[Nessatje]

Wil toch even reageren... Heb me al vaak geërgerd aan dingen zoals: je mag nooit opgeven, de moed niet laten zakken, je moet verder doen...

Het gaat hier niet over opgeven! Het gaat over moedig een beslissing nemen omdat je voor jezelf de limiet bereikt hebt.
Want al die opmerkingen zorgen er net voor dat diegene die volgens velen hier dus 'opgeven' zich schuldig gaan voelen. Want ja...als ik niet zou 'opgeven' en doordoen dan lukt het toch wel.

Neen, het lukt niet bij iedereen... En het is geen schande om te stoppen. Sommigen hebben hun limiet bereikt nog voor ze aan behandelen starten, anderen na een 3de poging, anderen na een 6de poging.
Maar dan zeggen dat dit opgeven is... Neen...
Ik wil onze droom even graag waarmaken als al de rest hier.

Sorry hoor maar heb dit hier al zo vaak gelezen en ben het eerlijk gezegd een beetje beu.
Want ja, ook ik ben één van die "opgevers". En dat betekent niet dat wij ervoor kiezen om kinderloos te blijven. Dit betekent dat wij na 6 pogingen, 2 operaties aan endo, 2 biochemische zwangerschappen het gehad hebben, onze limiet is bereikt.Opgevers dus...

[V.Heidi]

Hey nessatje,

ik begrijp je volledig. Ik voel me net hetzelfde. Reeds 9 terugplaatsingen gehad, 3 operaties, 1 miskraam,... Alles bij elkaar van bij de start, bijna 5 jaar aan het proberen om zwanger te worden...

Mijn lichaam is op. Ook mentaal is het gewoon te zwaar aan het worden. Momenteel wachten we op het resultaat van een bloedafname. Als het deze keer weer niet lukt zal het voor ons ook ff gedaan zijn. Mijn lichaam kan niet meer. Wij kunnen niet meer.

Ook wij kunnen ons geen leven zonder kinderen voorstellen. Maar genoeg is genoeg. We gaan er gewoon aan kapot...

Dus opgeven zou ik het niet noemen. Naar je lichaam luisteren is dit. Dus nee, wij zien jullie zeker niet als opgevers hoor! Wij begrijpen jullie volledig!
Veel sterkte nog met jullie moedige beslissing!

[Nessatje]

@ V.Heide:
Bedankt om te reageren. Mijn reactie zal bij sommigen waarschijnlijk verkeerd overkomen, vandaar de weinige reacties, maar kan het niet meer hebben dat het zo bekeken wordt.

Is hier altijd een plaats geweest waar ik me het meest begrepen voelde, maar hoe meer pogingen er kwamen, hoe minder het zo aanvoelde. En nu dus al helemaal niet meer...

Ik hoop zo voor jou dat het deze keer de goeie keer mag zijn, dat je bloedafname goed nieuws brengt.
Want na zo'n traject ben je inderdaad op een bepaald moment gewoon 'op'.
Een leven zonder kinderen, nja, kan er ook nog niet aan wennen hoor. Dringt ook nog niet altijd goed door. Maar zoals je zegt: wat moet je dan nog gaan doen, als je leven niet meer leefbaar is op die manier is het alle moed bij mekaar rapen en knopen doorhakken.

Zoals ik las: het verdict van kinderloosheid, onvruchtbaarhei valt al vanaf het moment dat je verteld wordt dat het niet op natuurlijke manier zal lukken. Alleen omdat je het op dat moment niet kan aanvaarden, stappen mensen in het medische circuit.
Maar na vele jaren, zonder resultaat gaan we het nu toch moeten aanvaarden... Nog een lange weg te gaan, maar ook ons leven zal terug zinvol worden, ooit, op een dag.

Ik denk toch nog even extra aan je, en duim nog wat mee! Probeer nog een klein sprankeltje hoop vast te houden voor het resultaat van deze poging.

[sunshine]

Ik wil toch ook nog eventjes reageren... Ik heb nu wel 2 kindjes, maar ik heb ook 2 kindjes moeten afgeven in ons hele (6 jaar durende traject). We zijn 5 jaar bezig geweest en waren 'opgegeven'. Plots werd ik toch zwanger van een drieling. Ik heb 2 van de 3 kindjes 'moeten' afgeven. We hebben hartverscheurende keuzes moeten maken...waar ik nog elke dag, elke minuut aan denk, en heel vaak tranen om laat. 3 maanden na de bevalling werd ik natuurlijk zwanger (wat nooit mogelijk zou zijn voor ons). Wij hebben nu 2 engeltjes en 2 bengeltjes. 2 jaar geleden hadden we nog niets...
En eerlijk...soms vraag ik me af wat het ergste is: geen kinderen hebben of je kindjes moeten afgeven...Het is niet zo dat eens je zwanger bent en wél kindjes hebt, je verdriet dus gedaan is... Gelukkig heeft niet iedereen deze rugzak te dragen.

[Nessatje]

Het is hier niet de bedoeling te gaan vergelijken wie zijn situatie het ergste is om te dragen. Elk heeft zijn rugzak met genoeg ellende om te dragen. Wie zijn rugzak het zwaarst is doet er niet toe. Verdriet meten is onmogelijk en niet te vergelijken.
Daar heb ik ook helemaal geen reactie op gegeven.
Wil alleen dat als mensen beslissen om te stoppen met de MMM die geen taboe meer is, geen opgeven, geen minder grote droom, geen minder verdriet want je kiester zelf voor, geen schuldgevoel aangepraat dr anderen die vinden dat verder doen de enige optie is. Maar steun en erkenning van ook het immense verdriet dat hierbij komt kijken.
En of dat verdriet dan groter of kleiner is dan dat van jou? Vind ik een onnodige vraag, waarom dit gaan vergelijken? Daar worden alleen maar mensen door gekwetst. Want als volgens jou mijn verdriet dan mss minder zwaar is, wat doet dit dan met mij...

[V.Heidi]

Er bestaan toch nog wonderen in de wereld!!!!!!
Ik kan het nog steeds niet geloven maar ik ben ZWANGER!!!
02/06 moet ik opnieuw een bloedafname laten doen. Vingers kruisen dat het deze keer positief blijft!!!

[V.Heidi]

@ nessatje,
bedankt dat je ook mee aan ons denkt!

Vroeger had ik dit gevoel hier ook. Maar hoe meer mislukte pogingen hoe minder...


Ik hoop dat jullie snel een manier vinden om het iets leefbaarder te maken. En dat je dit een plaats kan geven in je leven. Wij wensen je in ieder geval veel moed en sterkte! Wij denken ook aan jullie!

[Noa]

Proficiat Heidi!!! Wat een wonder hé!

Ik ga de gevoerde discussie niet oprakelen maar wil gewoon even melden dat ik denk dat "opgeven" hier niet in de context van "opgevers" werd gebruikt. Niemand geeft op hé. De moedige beslissing nemen ermee te stoppen omdat je "op" bent, is idd allesbehalve opgeven. Integendeel zelfs. Het lijkt me iets loodzwaars, volledig heroriënteren, nieuwe wegen proberen inslaan, veel vallen en vooral weer proberen opstaan. Maar volgens mij bedoelde men hier gewoon "zolang je het zie zitten als koppel verder te gaan met de behandelingen, kan het na 10 mislukkingen echt nog lukken". Beetje hoopvolle verhalen enzo voor zij die wél nog verder willen en kunnen gaan. Ventje wou stoppen na 6 icsi's. Ik wou icsi 7. En die was ongelooflijk maar waar raak. En was die niet raak geweest dan zouden ook wij "opgeven". En ik denk er nog dagelijks aan hoe moeilijk dat geweest zou zijn. Voor mezelf, vooral als koppel ook want we zaten op een ander spoor (welles vs nietes). Nessatje, ik wil je dan ook een dikke knuffel geven en vind het verdorie bewonderenswaardig.

[Nessatje]

@ V.Heidi: wauw, proficiat seg! Ik zal mijn duimen blijven kruisen!