De Verdwaalde Ooievaar

Mijn man is 53. Ikzelf ben 33. We zijn vorige zomer getrouwd.

Na veel gepieker besloten we onze kinderwens in vervulling te laten gaan. De reacties van de buitenwereld waren niet mals, soms zelfs ongemeen hard. Ergens begrijpen we de schok die we teweegbrengen, maar anderzijds... er bestaan toch ook BOM-moeders, homo-koppels, spermadonor-kids...? Zijn die kinderen per definitie ongelukkig?
Wij zouden in ieder geval alles doen om ons liefdeskindje gelukkig en sterk te maken.

We zijn net begonnen met IVF (ICSI). De zwemmers van mijn mannetje zijn niet meer wat ze moeten zijn. De leeftijd? Hij heeft een dochter uitzijn vorige huwelijk.

Ik las dat het dna in sperma bij een ouder man gefragmenteerd is en dus veel meer kans geeft op afwijkingen.
Ik vraag me nou af hoe groot de kans precies is op een miskraam of een gehandicapt kindje.
Ergens hebben ze me zo bang gemaakt dat ik mij nu in de overtuiging bevind dat ik hieraan wel ten prooi zal vallen. Ik probeer me mentaal voor te bereiden op een (of meerdere) teleurstelling(en). En dat zou natuurlijk koren op de molen zijn van de criticasters.

Iemand ervaring met oudere papa? Zaadkwaliteit? (asjeblief geen strenge oordelen over onze situatie)

Rozemarijn, we zijn ook een ouder koppel ( ook al ietje ouder dan jullie! ). Een paar jaar geleden zijn we begonnen aan't kindjes ( zonder dat de buitenwereld er iets van weet, trouwens nog altijd niet!) Omdat het niet wou lukken zijn we in mmm beland! Spermastal van mijn man was altijd heel goed, we hebben dus eerst 4 IUI gedaan, zonder succes. Nu zijn we 3.5 jaar verder en na 4 IUI en 6 IVF/ICSI pogingen zijn we heel pril zwanger!
ik ben ook bang voor de reakties die we gaan krijgen als we onze zw gaan aankondigen, ook omdat niemand, maar ook niemand iets van onze kinderwens, laat staan behandelingen wist!!! maar eerlijk gezegd trek ik ma daar niets van aan! het is onze beslissing en ons kind!!! die we zolang voor moesten vechten!!!
dus ga daar voor, hopelijk moeten jullie niet zo lang wachten als wij! maar je bent nog veel jonger dan ik dus in principe moet het sneller gaan bij jullie!
veel sterkte, doorzetingsvermogen en succes gewenst!!!

wanda.

Hoi Rozemarijn,

Welkom in deze babbelbox Hopelijk vind je hier net als zoveel anderen de steun die je zoekt!

Op liefde staat geen leeftijd, dat bewijzen jullie ook weer!

Een kindje krijgen is natuurlijk een andere zaak, maar als jullie het echt willen, is er geen enkele reden om te denken dat jullie slechte(re) ouders zijn dan wie dan ook. Integendeel, jullie hebben er zo hard over nagedacht en echt bewust gezegd "Ja, wij willen samen een kindje!" Jammer dat sommige mensen in je omgeving zo reageren!

Ik heb altijd begrepen dat de leeftijd van een man van minder belang is dan de leeftijd van de vrouw, als het op kwaliteit van 'voortplantingscellen' aankomt. Bij de vrouw neemt de kwaliteit duidelijk af (maar dat maakt het nog niet onmogelijk, allez, dat blijf ik hopen, want ik word zelf ook 37 en ben nog maar pas begonnen met ICSI) vanaf een bepaalde leeftijd, maar bij mannen is die achteruitgang toch minder sterk?

Bij ICSI kiezen ze ook de best gevormde zaadcellen eruit. Of dit effectief de beste zijn, weet niemand, maar goed: als ze echt slecht zijn, steekt de natuur er ook een stokje voor en komt er geen bevruchting of sterft het embryo af (zelfs nog voor het in je baarmoeder komt, of kort erna). Niet leuk natuurlijk om embryo's te verliezen, maar zo gaat het nu eenmaal. Voordeel is wel dat je door ICSI of IVF in principe verschillende eicellen laat bevruchten en dus verschillende kansen hebt. Enkel de beste overlevende embryo's worden teruggeplaatst.

Misschien is het dus bij mannen op oudere leeftijd eerder een feit dat ze moeten 'zoeken' naar de beste zaadcellen (maar als het goed is, heeft hij er altijd een paar miljoen waaruit ze kunnen kiezen in het labo ), dan dat je zoveel meer kans op afwijkingen hebt? Ik ben geen expert natuurlijk... Wat zegt je behandelend arts ervan? Ik kan me niet voorstellen dat jullie het eerste koppel in die situatie en met die vragen zijn die hij/zij over de vloer van zijn praktijk krijgt

Ik wens je alleszins heel veel succes, en hou de moed erin!

Keep us posted

@Wanda: gefeliciteerd met je zwangerschap! Dat moet geen makkelijk parcours geweest zijn voor jullie. Maar jullie bewijzen dat het loont om niet op te geven, hè? Hopelijk verloopt de zwangerschap verder goed. Alle succes gewenst!

@Cookie-Monster: bedankt voor de info! Heel lief van je. We zijn ons er inderdaad ontzettend van bewust dat het een bijzonder belangijke beslissing is.
Vandaag naar de gyn geweest! Zij beaamde eigenlijk wat je zei, dat de natuur gelukkig snel doorheeft wanneer er iets niet klopt methet vruchtje en dan vanzelf 'ingrijpt'. Het is eigenlijk een formidabel fenomeen. En áls er een bevruchting tot stand komt, èn de innesteling slaagt is er al een enorme kaap genomen, en dan is het hopen en wachten dat de natuur niet zegt: hey wacht es even! Dit klopt toch niet helemaal!
De kans op een gezond kind is dus zeker realistisch, al zijn er nooit garanties.

Dus ja... Volop aan het suprefacten... Spannend allemaal.
Ik steek in ieder geval veel op van wat de dames op dit forum vertellen.

dag Rozemarijn,

Wij zitten in dezelfde situatie als jullie. We zijn zelfs nog iets ouder...
Ik ben net 37 geworden en mijn man is 56, wordt 57 later dit jaar. Ook bij ons een 20-j gap dus...
En een man die al twee kinderen uit een eerste huwelijk heeft.

Toen we onze relatie begonnen, ging ik er van uit dat ik mijn kinderwens moest opbergen, gezien zijn leeftijd en het feit dat hij gesteriliseerd is. We bleven echter praten over kinderen en de nodige opzoekingen brachten ons naar Jette.

We zijn momenteel bezig aan de eerste volwaardige ICSI-poging en ze zullen bij mijn man rechtstreeks zaad uit de bijbal prikken. Mijn man is bezorgd omtrent de kwaliteit van dat zaad maar de twee artsen die we daarover al contacteerden, zijn formeel: ja, hij is ouder en spermakwaliteit neemt af met de jaren, maar er is geen enkele reden tot paniek, zelfs niet tot ongerustheid. Bij ICSI is maar heel weinig materiaal nodig (één goede zaadcel per eicel) en er is zelfs bij een 55-plusser die voorheen normaal vruchtbaar was voldoende zaad voorradig.

Ook wij wachten af (normaal eind volgende week prikken...), maar we proberen ons daar toch niet ongerust over te maken.

De dokters zeiden ook dat ik met mijn 37 jaar (en voor mijn leeftijd beperktere eicelvoorraad) naar vruchtbaarheid toe eigenlijk een groter risico ben, dan mijn man! Dokter zei letterlijk "mevrouw gaan we extra moeten stimuleren en dat zal dan wel lukken, maar voor meneer zie ik geen probleem"
Lap zeg!

Daarnaast: niets aantrekken van de buitenwereld. Er zullen altijd mensen zijn die menen je te moeten en kunnen veroordelen.
Wel, ze doen maar, zeg ik dan.
Ik weet waarom ik voor mijn man heb gekozen en hij voor mij en die keuze, met alle consequenties daaraan verbonden (en dat zijn er heel wat), maakt ons gelukkig. Buitenstaanders hebben daar verder niets mee te maken.
Bedenk ook: er zijn genoeg mensen die het je wel gunnen, die wel oprecht blij zijn om jouw geluk. Concentreer je daarop en laat de rest voor wat ze zijn.

Dat klinkt misschien hard, maar ik heb met de tijd geleerd dat je niet voor iedereen goed kan doen en dat mensen altijd commentaar hebben. Of je nu iets doet of datzelfde niet doet, er komt altijd commentaar. Zolang je zorgt voor jezelf, je geliefde en je dichte familie/vrienden, is het al heel goed vind ik.

Succes met de behandeling en geniet vooral van jullie relatie! :