vriendschappen

[Mylah]

Ik wou hier toch nog even mijn hart luchten en te weten komen of er nog mensen zijn die dit hebben meegemaakt. Wij zijn bijna 2 jaar aan het prberen om een kindje te krijgen, sinds een jaar zijn we bezig aan de onderzoeken en de icsi pogingen. Maar sinds wij enkele maanden geleden onze vrienden hierover in vertrouwen hebben genomen, het was niet gemakkelijk om dit onderwerp aan te kaarten, laten zij nog zeer weinig van zich horen en hebben wij het gevoel dat ze ons wat links laten liggen. Na de emotionele pijn die je keer op keer bij iedere mislukte poging voelt komt dit er nu ook nog eens bij.

[Kath_]

Dag Mylah!

Ik weet wat je bedoelt... voor de ICSI had ik al niet veel vriendinnen, maar nu heb ik er zelfs helemaal geen meer over.
Sommige mensen beginnen op facebook wel tegen mij te praten, maar enkel als ze iets nodig hebben van mij, of als zij zelf een probleem hebben.
Iemand waarbij ik mijn hart kan luchten heb ik dus niet... en ook op het werk of zo praat ik er niet over....

Soms lijkt het ook dat mijn vroegere vriendinnen niks meer met me te maken willen hebben omdat zij ondertussen kinderen hebben en wij nog altijd niet...

Groetjes,
Kath_

[Mylah]

Ik herken me hier helemaal in. Ook po mijn werk weet niemand hiervan. 1 van die vrienden waartegen ik het gezegd had heeft ondertussen al een 2de zwangerschap aangekondigd. En ondertussen houden we bijna niemand meer over.

[to'ke]

Hallo,

Bij mij in de vriendenkring, op het werk en familie weet iedereen het. Ik vind dit toch gemakkelijk, heb met iedereen afgesproken dat als ik nood heb om erover te praten dat ik er wel zelf over zal beginnen. Soms vragen ze er wel is achter van ' hoe gaat het nu met jullie??' maar als ik geen zin heb om erover te praten zeg ik gewoon goed en begin over iets anders en dan weten ze al genoeg en vragen niet verder.
En er zijn ook zwangere in m'n vriendenkring en met hen heb ik afgesproken dat als het me niet gaat dat ik dit gewoon zeg,
( bijvoorbeeld mijn schoonzus begrijpt heel goed dat ik op moeilijke momenten soms geen zin heb om met haar te praten en dan moet ik dat gewoon eerlijk zeggen. Beter dat ze het weet, dan dat ze zich ongemakkelijk voelt en niet meer durft langskomen, zei ze zelf. ) Ik wil gewoon maar zeggen dat je gewoon moet blijven babbelen en zeggen wat je voelt... Ik heb zelf stappen gezet om terug met sommige te communiceren, ik sprak ook niet meer met hen omdat ze niet meer langskwamen, ben er dus op den duur zelf naartoe gegaan en bleek dat ze gewoon niet wisten wat zeggen en mij niet wilden kwetsen, als je dan goed met elkaar praat en loopt het allemaal wel terug beter... ( bij mij toch tenminste... )

Ik hoop dat jullie hier iets mee zijn...

liefs to'ke

[flien]

kdenk da to'ke gelijk heeft hoor. Bij mij weet ook iedereen in de omgeving het en er zijn inderdaad mensen die niets meer zeggen. Maar dit is echt wel omdat ze niet weten hoe ermee om te gaan. Tzal zeker niet slecht bedoeld zijn maar eerder uit vrees om iets verkeerd te zeggen dat ze jullie links laten liggen.
Enkel door zelf open en duidelijk te zijn zullen ze dit begrijpen.
En tis echt ook wel zo dat je misschien dacht dat er iemand een goeie vriend was maar dat je het gevoel hebt geen steun van die persoon te krijgen. Maar er zullen dan ook wel andere zijn waar je het niet van verwachtte maar die zo je heel hard steunen.
En enkel mensen die ook dergelijke behandelingen ondergaan verstaan echt hoe het voelt.
Wij zijn daar 24u mee bezig, 7 op 7. Voor iemand die niet in onze situatie zit is dat heel anders. Misschien moeten wij hen ook een beetje verstaan hee.
kdenk dat er maar weinig mensen echt principieel tegen dergelijke behandelingen zijn en daarom niet meer tegen jullie zouden praten. (al zijn die er natuurlijk ook). Maar ook die mensen hebben makkelijk praten als ze zelf niet in dergelijke situatie zitten. Hou de moed erin zou ik zeggen. Ik heb ook maar 2 mensen die naar mijn gevoel mij echt steunen en waar ik bij terecht kan. En tis dan nog niet eens familie...

[nele-david]

Ik heb niet het gevoel minder vrienden te hebben.
Misschien ben ik door heel de miserie wat afstandelijker geworden, om mezelf te beschermen tegen emoties.
En je vrienden hebben misschien bang om iets verkeerd te zeggen, of ze vinden het misschien zo erg voor je dat ze nie tweten hoe ze het moeten aanpakken.
Ik (wij) hebben er van in het begin gewoon over gepraat, ook telkens als iemand vroeg of er nog geen tweede komt (we hebben een zoon uit eerste icsi)gaf ik hen het antwoord dat de natuur niet mee wil.
Je merkt snel welke persoon erover kan praten en wie niet.
Gewoon open en eerlijk zijn, en op't werk heb ik ook laten weten dat als ik erover wil praten dat ik dat zelf wel zal aangeven. Ze vragen wel hoe het is en geven soms lastige opmerkingen waarvan mijn haar omhoog komt, maar ze weten niet beter, ze kunnen er niet aan doen!
Het allebelangrijkste is mijn partner, en ik merk nu het de laatste poging is dat het praten verwaterd, het is precies een gewoonte geworden. Spuitje hier, dokter daar, bloed ginder,..
Maar we lopen op de toppen van onze tenen.
En de lont is ontvlambaarder dan anders! Maar ook hier moet ik tegen mezelf zeggen, blijf praten, zeg wat je voelt!!
Groetjes

[maritu]

Pfff, vriendschappen, aanverwanten en mmm.

Morgen heb ik bespreking voor mijn 6de (laatste!?)IVF/ICSIpoging en ben doodsbang en voel me heel eenzaam.

We hebben maar enkelen op de hoogte gebracht over onze strijd naar een kindje. We willen niet constant moeilijke vragen moeten beantwoorden en goedbedoelde raad weerleggen.
Ik kan daar soms heel heftig op reageren en dat komt de relatie ook niet ten goede, natuurlijk.
Het gevolg is dat ik me meer en meer zèlf terugtrek waardoor ik me natuurlijk nog meer eenzaam ga voelen. Ik vind het zo moeilijk. Ik voel me zelden ècht begrepen ondanks dat sommigen zo erg hun best doen...
Wij lopen op de toppen van onze tenen, maar besef dat vrienden en familie soms bang zijn om op kousevoetjes te informeren naar onze zorgen.

Ik denk niet dat hun stilte betekent dat ze niet met je begaan zijn, Mylah. En als je toch dat gevoel hebt, waarom nodig je hen niet 'ns uit om er over te praten. De druk op je vrienschap kan je nu echt wel missen, dus uitklaren die handel!

Liefs,
Maritu