De Verdwaalde Ooievaar

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw op dit forum. Ben wel al meermaals op de site geweest en al heel vaak uit vele van jullie berichtjes weer moed en hoop geput.
Mijn moederschapswens is er eigenlijk altijd al geweest en toen de juiste partner uitbleef besloot ik om voor alleenstaand moederschap te gaan (was toen net 35, nu bijna 37). Ik was altijd regelmatig als een klok en geen haar op m'n hoofd dat eraan dacht dat er wel eens fertiliteitsproblemen zouden kunnen zijn. Ik begon dus met volle moed aan een eerste reeks van 7 IUI's met donorsperma. Ze wisselen regelmatig van donor om de kans te verhogen, maar succes bleef uit. Nadien de klassieke reeks onderzoeken naar fertiliteitsproblemen: resultaat: geen reden gevonden van verminderde fertiliteit. Over naar nieuwe IUI's maar nu mét hormonale stimulatie. 4 pogingen geen resultaat. Vermoedelijk een probleem met m'n eicellen en over naar IVF/ICSI. Nu 3de ICSI achter de rug. Ik reageer niet erg goed op de stimulatie: eerste 2 pogingen 6 follikels, 5 rijpe cellen en telkens 2 embryo'tjes maar van mindere kwaliteit die 't niet hebben gehaald. Nu bij de 3de poging 5 follikels, 3 rijpe eicellen en 2 embryo's: 1 8-cellig en 1 5-cellig. Heb dus nog nooit cryo's over gehad. En zo gaan de kansen wel erg snel aan je voorbij. Die wachtweken zijn een hel. Ik put zoveel steun uit al jullie verhalen die ZO herkenbaar zijn!
Bedankt allemaal daarvoor!
Ben vandaag op d9 na de terugplaatsing, bloedname gepland op woensdag 29febr12. Heb een eerste urinetest gedaan, zo'n supergevoelige die al 10d na conceptie betrouwbaar zou zijn (en vandaag is dan toch d12). Maar was negatief! Ik vrees dat ik afsteven op de zoveelste teleurstelling. Had nochtans nooit eerder zoveel hoop gehad. De vorige keer had ik altijd krampen in m'n onderbuik vanaf d6-7 na de TP en nu niet. Misschien toch nog een kansje dat 't te vroeg is geweest die test. Maar bereid mezelf toch al maar voor op die zoveelste teleurstelling. Net eens goed doorgehuild. En dan besloten eindelijk ook mijn verhaal met jullie te delen. Om 1 of andere reden daar toch altijd wat bang voor geweest.
Nu maar weer rechtkruipen, de moed vinden en sterker dan ervoor weer doorgaan met een volgende poging. Want wat ik uit vele van jullie verhalen leer: nooit opgeven! Wonderen gebeuren echt. En dus hopelijk ook eens bij mij! Al lijkt 't soms dat geluk alleen voor anderen is weggelegd (maar da's mijn zelfmedelijden dat spreekt, foei!)
Lukt 't niet deze keer dan de volgende....Toch?

Alvast nogmaals bedankt voor alle steun die ik al mocht vinden in jullie berichten
Lieve groetjes
Bammetje

hey bammetje

dikke knuffel het wordt soms echt teveel he en je hebt het gevoel dat je het niet meer kan dragen, hoop mee voor jou dat je idd te vroeg een test hebt gedaan, en je mag je zelfmedelijden ook eens laten spreken hoor ook ik heb dikwijls dat gevoel

dikke knuffel en veel succes ik duim mee voor je
Annelies

Hoi Bammetje,

zoals velen hier weet ik precies waarover je het hebt. Bij mij is de cryo-tp niet doorgegaan vorige vrijdag... Balen. Had nog 4 cryo's maar zijn allemaal naar piereland. Veel embryo's hebben betekent echt nog geen succes. Had 9 embryo's van heel goeie kwaliteit maar er zijn er uiteindelijk maar 3 teruggeplaatst zonder succes. Dus maw op naar de volgende icsi. En ben zelf ook 37 dus een rustpauze zit er voor ons helaas niet in hee.
Ze zeggen inderdaad daje nie mag opgeven maar zelf weet ik hoe moeilijk het is om je weer op te laden telkens weer na die teleurstellingen.
Chapeau voor jou zu, want jij staat er dan nog eens alleen voor ook. Al moet ik zeggen da ik aan mijnen vent ook nie echt steun heb zu. Hij spreekt er nie over en op de punctie durft ie ook niet bij me te blijven. Sjans dat het vrouwen zijn die dit allemaal moeten ondergaan, venten zouden da nie aankunnen peizek. Al vind ik het niet eerlijk dat het alleen de vrouwen zijn die alles moeten ondergaan. Van da zelfbeklag kan ik ook meespreken... en tis nie dat je het een ander nie jeunt hee maar wanneer ga je zelf eens da geluk hebben ???? Tis allemaal niet eerlijk.

Anneliesje en Flien,

Heel erg bedankt voor jullie reactie. Die reacties hebben me enorm deugd gedaan en gesteund op een moment dat ik 't heel hard nodig heb.
Ik heb er bewust voor gekozen om een heel aantal mensen in mijn omgeving te laten weten waar ik mee bezig ben en heb 't geluk heel veel steun te krijgen van heel veel mensen die erg met me meeleven en 't me heel erg gunnen om mama te mogen worden. Maar de steun van mensen die t' zelfde doormaken op dit moment is toch nog helemaal anders. We weten als geen ander wat 't betekent en kennen de gevoelens waar we mee geconfronteerd worden maar al te goed.
Morgen is D-day, test dag en ook al laat m'n lichaam me verder weten dat deze poging mislukt is (heb sinds zondagavond de onmiskenbare krampen die m'n MS aankondigen) toch is er iets in mij dat dat kleine sprankeltje hoop dat ze me morgen gaan verrassen met goed nieuws niet kan loslaten. Dat was net zo bij alle vorige keren, heb eigenlijk al iedere keer voor de testdag geweten dat 't niet gelukt was, en toch blijf je ergens tegen beter weten in hopen.
Morgen zal vermoedelijk die definitieve bevestiging komen. En dan is 't opladen voor een 4de poging.
Zoveel verdriet en zoveel pijn, verdomme toch hé
Maar we moeten blijven geloven dat het geluk ook nog op ons pad terecht zal komen. Want wat is er anders?
Opgeven is geen optie.
Nogmaals heel erg bedankt en ik hoop heel oprecht dat niet alleen voor mij, maar ook voor jullie allemaal heel snel eens dat fantastische nieuws mag komen, na al die teleurstellingen die we al te verwerken kregen.
Want dat verdienen we gewoon!

Heel veel liefs
Bammetje