blijven proberen...
Geplaatst: 19 oktober 2011, 8:59
ik zit nu op de laatste wachtdag van de 6de tp. Ik had na de eerste icsi 1 tp, en geen cryo's. Bij de tweede pu had ik geen eicellen. Er waren wel veel follikels maar bij de pu bleek dat die leeg waren. Op naar de derde icsi: 27 eicellen! 15 embryo's. Tp van eentje en 14 cryo's. Intussen ben ik dus aan het wachten op resultaat van de zesde tp en heb ik nog 6 cryo's over.
Elke cryo tot nu toe heeft de ontdooiing overleefd maar om een of andere reden lukt de innesteling niet. De dokters weten niet waarom. Ik heb vorige week de hele week migraine gehad en ik ben sinds de dag na tp nog steeds enorm misselijk. Combinatie progynova en utrogestan blijkbaar.
Ik begin er steeds met hernieuwde moed aan maar het valt me steeds zwaarder om alweer te horen dat het niet gelukt is. Ik ben zo bang voor morgen. Hoe houden jullie die wachtweken telkens weer vol? Mijn vriend ziet er ook van af maar die praat er niet over, en verder weet niemand dat we weer met de zoveelste poging bezig zijn. Ik heb dus helemaal niemand bij wie ik terecht kan voor een babbel. Mijn vriend heeft het te moeilijk om erover te praten, het is voor hem ook zwaar zegt hij. Hij steunt me enorm als het weer mislukt maar tijdens de wachtweken voel ik me zo alleen.
Zijn er hier mensen bij wie het na veel pogingen dan toch eens gelukt is? Hebben jullie tips om te kunnen wachten? Om de zoveelste teleurstelling te boven te komen? Ik word sinds ik stopte met de pil begin 2009 niet meer ongesteld en niemand vindt een oorzaak. Zijn er hier nog mensen met dat probleem? Ik heb zwaar behoefte aan wat steun, het wordt me toch wat teveel.
Elke cryo tot nu toe heeft de ontdooiing overleefd maar om een of andere reden lukt de innesteling niet. De dokters weten niet waarom. Ik heb vorige week de hele week migraine gehad en ik ben sinds de dag na tp nog steeds enorm misselijk. Combinatie progynova en utrogestan blijkbaar.
Ik begin er steeds met hernieuwde moed aan maar het valt me steeds zwaarder om alweer te horen dat het niet gelukt is. Ik ben zo bang voor morgen. Hoe houden jullie die wachtweken telkens weer vol? Mijn vriend ziet er ook van af maar die praat er niet over, en verder weet niemand dat we weer met de zoveelste poging bezig zijn. Ik heb dus helemaal niemand bij wie ik terecht kan voor een babbel. Mijn vriend heeft het te moeilijk om erover te praten, het is voor hem ook zwaar zegt hij. Hij steunt me enorm als het weer mislukt maar tijdens de wachtweken voel ik me zo alleen.
Zijn er hier mensen bij wie het na veel pogingen dan toch eens gelukt is? Hebben jullie tips om te kunnen wachten? Om de zoveelste teleurstelling te boven te komen? Ik word sinds ik stopte met de pil begin 2009 niet meer ongesteld en niemand vindt een oorzaak. Zijn er hier nog mensen met dat probleem? Ik heb zwaar behoefte aan wat steun, het wordt me toch wat teveel.