De Verdwaalde Ooievaar

Hey allemaal!

Ik ben nieuw op dit forum maar ondertussen hebben we al zoveel slecht nieuws gekregen en er blijft precies maar bijkomen dat we toch eens graag met "lotgenoten" zouden praten.

Mijn man heeft blijkbaar heel slechte kwaliteit van zijn zaadcellen en in plaats van dat onze embryo's mooi symmetrisch verder delen, brokkelen zij af na een tijdje.

Nu hebben we te horen gekregen dat de kans héél klein is dat het ooit zal lukken met ons beide genen maar we willen niet zomaar de hoop opgeven en onmiddellijk met donatie of adoptie beginnen.

We willen erin blijven geloven en hopen dat het wél lukt!!

Zijn er mensen die ongeveer in dezelfde situatie zitten of hetzelfde nieuws te horen hebben gekregen?

We weten namelijk eventjes niet goed wat best te doen...

Dank u!!!!

hey l'espoir,

ik zag dat er nog niemand gereageerd heeft op je vraag. Ik kan je hier ook niet mee helpen. Ik kan je enkel veel moed en sterkte wensen.

groetjes

Misschien kan je toch eens kijken op het donatie-topicje. Deze mensen zijn natuurlijk al een stap verder, maar kunnen je misschien wel vertellen hoe zij bij die stap terecht gekomen zijn.

Veel moed en sterkte!

hey,

ben net met de eerste poging icsi bezig (zit in de wachtweken) dus kan niet meepraten.

maar ik wens jullie in ieder geval veel sterkte en succes!!

groetjes

hey l'espoir,

hier bij ons een beetje hetzelfde verhaal
ik ga het hier niet allemaal neerpennen zo een beetje te lang zijn maar je moet maar eens gaan kijken op
http://eicelgezocht.wordpress.com/
daar staat ons verhaal(allez de helft,de rest volgt nog)
als je vragen hebt mag je gerust een pb sturen en je bent natuurlijk met je vragen welkom in ons ecd kletsgroepje.

liefs stefanie

Hey l'espoir, ik zit in een vergelijkbare situatie. Gisteren ook weer slecht nieuws gehad van de zoveelste dokter. Er zullen altijd minimale kansen blijven, maar na 5 mislukte icsi's en vrijwel nooit cryo's wordt het zwaar. Zeker voor mij als vrouw. Iedereen heeft inmiddels kinderen, ik word er niet jonger op. Wil ook weer eens gelukkig zijn, al betekent dat leven met rouw. Maar ik kan toch ook moeder zijn op een andere manier? Ik ga nog voor een behandeling, maar voel (ook al had ik dat nooit gedacht, want ik ben een vechter) dat het eindig is. Mijn man en ik hebben ook een relatie. Alles wijkt nu voor icsi. Het werk kan niet eeuwig geduld hebben. Ik heb geen energie om carriere te maken en bovendien zou ik het liefst met kindjes een kerstboom versieren. Nu is het huis zo leeg. Probeer het tot het niet meer gaat, maar durf onder ogen te zien waar je mee bezig bent. Ik probeer het nog een keer maar ga me ook inschrijven voor adoptie. En wie weet probeer ik ooit in de toekomst nog een icsi. adoptie duurt een paar jaar, misschien word ik dan toch voor mn 40e moeder van een kindje dat ons ook nodig heeft. Donatie wil ik niet. Dat kan ik niet. Sterkte!!

X muiss

muiss schreef:ga me ook inschrijven voor adoptie. En wie weet probeer ik ooit in de toekomst nog een icsi. adoptie duurt een paar jaar, misschien word ik dan toch voor mn 40e moeder van een kindje dat ons ook nodig heeft. Donatie wil ik niet. Dat kan ik niet. Sterkte!!

X muiss

Hier ook maar zeer kleine kans dat het ooit zal lukken bij ons .. in maart starten we poging 5, de voorlaatste (nog maar 2 terugplaatsingen gehad en nooit cryo's). ik besef stilaan ook dat er een kans zal zijn dat we kinderloos zullen blijven (tenzij de natuur voor een mirakel zorgt). Ik geniet daarom ook des te harder van het leven zonder kids.
en nee, ik laat niets meer wijken voor een poging, ik leef gewoon verder.

muiss: donatie kan je niet, maar adoptie wel??? ik zou adoptie eerder zwaarder zien dan donatie ... dat duurt jaaaaaaaaren vooraleer je MISSCHIEN een kindje krijgt, anderen die eens zullen beslissen of je wel 'goed genoeg' bent voor zo'n kind ... nee dank u, dan liever na poging 6 er een punt achter zetten en m'n leven aanvaarden zoals het is, dan nog jaren te moeten leven in onzekerheid dat er misschien ooit wel eens een kindje zal komen ..

ieder zijn ding natuurlijk .. maar adoptie wordt bij ons sowieso al afgeschreven.

hoi Skiwi,

Bedankt voor je reactie. Bij donatie voelt het alsof er een ander tussen mijn man en mij in komt te staan. Ik kan dat moeilijk uitleggen. Ik wil bijvoorbeeld geen vreemde samenstelling in mijn buik. Mijn man en ik passen niet voor niets zo goed bij elkaar. Dan liever geen kinderen. Maar adoptie is een lange weg, waarbij we gaan ervaren hoe het is. Ik voel al heel lang diep van binnen dat ik niet zonder gezin wil leven. En voor mijn man geldt hetzelfde. We zien wel hoe het leven loopt. Ik weet dat adoptie nog jaren duurt. Maar ik moet mijn hart hierin volgen.

@muiss: ik snap je volledig! donatie (wat toch ook een beetje adoptie is) zagen we beide niet zitten om de reden die jij opgeeft...het zou vreemd aanvoelen vonden we. Dan liever eentje die genetisch totaal niets van ons beide heeft, dan een kind met een genetische band met slechts 1 van ons...dus bij ons is de keuze voor adoptie vlot gemaakt en 'de vele jaren voor adoptie' zullen er, als het lot ons goed gezind is, uiteindelijk 'maar' 3 worden van 2009 tot (fingers crossed) 2012.
en zoals een bekend schrijver ooit zei:' je kan niet vluchten voor je eigen hart, dus is het beter er naar te luisteren'
@skiwi/ collegaatje van me doet eiceldonatie, (nou ja doen ...) door omstandigheden heeft de koppeldonor afgehaakt en moeten ze terug van voorafaan beginnen, zij zijn met donatie begonnen voor wij met adoptie zijn gestart, maar zoals het er nu uitziet zal onze kinderwens wel vlugger vervuld worden. Donatie is naar mijn gevoel een even lange en emotionele weg als adoptie.
maar alleszins beide veel succes gewenst met wat je ook kiest

Hoi Pixi, fijn om te lezen dat je er net zo over denkt. Ik hoop voor je dat 2012 jullie jaar wordt! Uit welk land wil je een kind adopteren? Wij hebben vandaag de aanmeldingspapieren in de brievenbus gedaan, spannend.