HELP

[titia]

Dag iedereen,

Heb pas vernomen dat mijn 3de poging mislukt is.
Ik begrijp niks meer. Ik ben echt in een diepe gat.
Ik heb al redelijke goede embryo's. Deze keer TP van 2, waaronder een 10-cellige en een 7-cellige. Allebei perfect volgens de gyne. Ik had zelf een week ziekteverlof genomen om te rusten. Ik doe ook acupunctuur. Mijn ventje is gestopt met roken sinds juni. Wij doen alle mogelijke inspanningen.
Vorige week had ik een tussentijdse bloedname. Bedoeling van deze is te weten indien wij in goede richting of niet zijn. Antwoord was vrij positief. Ik had veel symptomen dat ik nooit had. Ik had dus veel hoop maar echter is de grote klap gekomen. "Mevrouw, ik heb geen goed nieuws voor U". Ik zie ook dat U jammer genoeg geen ingevroren embryo's hebt.

Ja, het is nog een probleem. Ik had nooit cryo's. Ik denk dat het een slecht teken is. Ik had altijd 6-7 embryo's bij elke poging, met TP van één tot twee op dag 3. Elke keer hadden de overtallige niet-geplaatse embryo's zich niet meer verdeeld. Ik denk dat die in mijn buik ook niet. Ik ben in een nachtmerrie. Ik heb geen goesting meer...
Ik ben iemand die normaal positief is maar deze situatie begint te zwaar te worden. Ik kan niet meer lachen of van het leven genieten.
Hoe doen jullie om dit alles te overleven?

[Evi]

Hoi,
vind het erg voor je dat deze poging weer mislukt is. Helaas is er niets wat je nog meer kan doen dan je nu al hebt gedaan. Het is nu inderdaadmoeilijk om dit weer te verwerken.
Ik denk dat het goed is om af te toe eens een rustperiode in te lassen. Dit is goed om je lichaam te laten bekomen van al die hormonen en die pick-ups, maar het is ook goed om mentaal terug wat te bekomen. Op die manier kan je terug een beetje leren genieten van andere dingen in het leven.
Ikzelf heb na drie ICSI's achter elkaar ook een rustpauze van een viertal maanden ingelast. Dat heeft echt deugd gedaan!
Probeer vooral de zorg voor jezelf en voor jullie relatie niet te verliezen!
Wat mij al eens helpt, is mijn gevoelens op te schrijven. Ik heb een soort 'dagboek' over onze kinderwens en doet me wel deugd dingen te kunnen schrijven waarvan ik denk dat anderen ze mogelijks niet begrijpen...
Ik hoop je hiermee een beetje geholpen te hebben. Probeer het maar eerst een beetje te laten bezinken en neem hier zeker je tijd voor.
Veel sterkte en moed!

[titia]

Bedank voor je steun Evi! Ik had tussen mijn tweede en derde behandeling een pauze van 4 maanden ingelast. Dat deed heel veel deugd. Ik had met volle moed mijn derde behandeling begonnen en had nieuwe voornemens genomen: genieten van het leven en niet meer stresseren. Het is ook zo gebeurd tot na de transfer. Na de transfer flipte ik terug! Maar ja, je weet wat dat het is...
Ik zal de feestdagen laten passeren en in januari mijn vierde behandeling beginnen.
Veel succes voor jou voor de toekomst!!!

[Evi]

Ik kan erin komen dat je na een rustperiode, je er terug met volle moed tegenaan bent gegaan. Ik zit nu een beetje met hetzelfde. Ben nu zelf ook in mijn wachtweken en de ene dag gaat al beter dan de andere. Ik weet ook niet goed hoe ik ga reageren wanneer deze poging ook weer mislukt, dan zie ik het ook even niet meer zitten denk ik. We hebben volgende week een weekendje geboekt om even weg te zijn met zen twee. Dan weten we of het positief nieuws is of niet. Ik hoef dan niet teveel volk rond me heen...
Ik hoop echt dat je een beetje op je 'plooi' kan komen en terug de moed vindt om er weer voor te gaan!
Ik probeer ook vaak te denken "ooit" komt het wel goed en koesteren we onze wonderbeebjes!!!
Zorg voor jezelf en laat je maar eens verwennen! Eens goed huilen kan ook al eens deugd doen!
Veel liefs!

[Elfke]

Hallo Tita,

ik vind het zo jammer voor jou dat je 3 de poging terug niet gelukt is. Wij zitten ongeveer met hetzelfde verhaal ik heb net een TP gehad van 2 embryotjes op dag 3. En nu wordt het afwachten. We hebben ook nooit cyrotjes zo ontmoedigend. Wij hebben tussen onze 2 de en 3 de poging ook 5 maanden gelaten die ons echt deugd hebben gedaan, maar nu na de TP heb ik echt schrik. Je wil wel positief denken, maar toch heb je schrik dat het terug niet lukt. Ik versta dat je niet onmiddellijk staat te springen om opnieuw te beginnen maar ik hoop dat je na een rustperiode terug opnieuw de moed vind hoe moeilijk het ook is. Ooit moet het voor ons allemaal eens lukken. Ik duim alvast voor je meid.

Groetjes

[Lindsey]

Hallo Titia,
ik vind het jammer voor je dat het niet gelukt is.Dat is frustrerend he.Ik weet waarover ik spreek. Ik ben al 5 jaar bezig met icsi, 11 behandelingen in totaal. De 10de keer was het gelukt, maar na 10 weken is dit slecht afgelopen. Dit was het moeilijkste moment van heel die periode. Ik heb toen bijna een jaar gewacht om een 11de behandeling te starten. Ik had toen zelfs cryo's ( was nog maar de 2de keer) en die waren na ontdooiingg nog heel goed. Ik dacht toen ook dat het echt ging lukken, maar weeral niet. Ik kan me er telkens weer over zetten door toch te poberen te genieten van de andere dingen in het leven. Ik las ook steeds een rustpauze in, dat is echt belangrijk. Anders ben je op den duur met niets anders meer bezig. Ik moet zeggen dat ik er ook niet altijd meer in geloof, maar de dokters zeggen dat het bewijs er is dat een innesteling kan. Onlangs ben ik op consultatie geweest, daar stelde de dokter voor om pu in natuurlijke cyclus te doen, alleen al omwille van het financiele. Het financiele aspect is ook zwaar; Ik zie dit nog zitten, geen spuiten meer , enkel nog pickup en heel wat minder kosten.
Ik hoop dat ik je met mijn verhaal niet nog slechter doe voelen, dat is zeker niet mijn bedoeling. In elk geval probeer van het leven te genieten en binnen een tijdje zie je het misschien wel weer zitten. Veel sterkte en moed.

[roisin]

hier een beetje hezelfde verhaal
drie mislukte pogingen, van de vier terugplaatsingen 2 keer biochemische zwangerschap en 1MK
momenteel ben ik ook op; zie het allemaal niet meer zitten, wil stoppen, maar tergelijkertijd ook niet
een rustpauze zal nu wel moeten, om terug op mijn plooien te komen, om eens te kunnen genieten van het leven, want dit zit er momenteel totaal niet meer in

[gezochte ooievaar]

hey
wij zitten in hetzelfde schuitje....
Wij gaan nu aan de 3e isci beginnen (5 iui, 1 ivf en 2 isci) dus eigenlijk de 4e keer buiten den iui) en ja hje zweeft telkens tussen hoop en wanhoop en dan het slechte nieuws dan val je in een diep gat, en dan moet je er mentaal weer uit geraken he. Vandaag echo, en dan waarschijnlijk vanaf morgen puffen, maar tis met gemengde gevoelens zenne.
Wat wij doen om de pijn wat te verzachten, is de negatieve dingen van kinderen te zien, (weinig tijd, vroeg opstaan drukte enze....) misschien is dat niet helemaal goed maar ons helpt het wel om nu nog te genieten van de dingen die we nog wel kunnen doen zonder kids....
En wij hebben 3 maand pauze gehad in de zomer want ik zat er ook echt door, kon van niets of niemand nog genieten. En het doet deugd hoor zo'n pauze, in het begin dacht ik ook dat is verloren tijd, ik moet volhouden sterk zijn! Maar echt waar geloof me vrij het doet deugd, om even vrij te zijn.
Hoe jullie het ook invullen ik wens jullie veel sterkte.
ik ben zelf intussen het boek: 'een onvervulde kinderwens van Odile van Eck 'aan het lezen en daar herken ik wel veel gevoelens in en zo leer je het toch ergens een plaats te geven.
veel succes nog
x

[romina]

Dag iedereen,

Ik heb me vandaag pas geregistreerd op dit forum. Ik ben echt op zoek naar hoe ik dit moet verwerken.
Wij zijn ook al een aantal jaar aan het proberen om zwanger te geraken.
In augustus eerste ICSI gehad met natuurlijk heel veel hoop, maar met een negatief resultaat.
Dit op zich is al moeilijk om te verwerken, ik voel me echt gefaald als vrouw. Na de mislukte poging hebben ze bij mij Endo vastgesteld en ben ik hiervan geopereerd en ik zit vollop in de nabehandeling hiervan. nog tot begin 2011.

Dit op zich is al moeilijk, maar wij krijgen ook het ene goede nieuws na het andere van koppels rondom ons. en dit is het moeilijkst voor mij. In de laatste 3 maanden hebben we 16 koppels die ons hun goede nieuws hebben gedeeld.

Ik heb 3 weken geleden een therapeut opgezocht omdat ik dacht dat dit mij mss kon helpen om dit beter te kunnen plaatsen en verwerken. Maar ze vertelde me vrolijk op het einde van het 2de gesprek dat ze zelf zwanger was. Ik kan het niet aan om terug bij haar te gaan.

Het is zo hard, telkens de confrontatie dat het bij anderen zo vlot lijkt te lukken behalve bij mij. Iedereen zegt 'jou tijd komt nog', maar ik ben het positieve lichtje kwijt.

Hoe verwerken, plaatsen jullie dit?

[Lindsey]

Dag Romina,
het is inderdaad allemaal niet gemakkelijk he. Hieboven heb je waarschijnlijk al mijn verhaal gelezen. In mijn buurt zijn er momenteel ook enkele mensen zwanger. Je voelt je dan telkens zo machteloos. Al bij al voel ik mij eigenlijk wel goed. Ik weet soms zelf ook niet hoe ik er telkens in slaag om alles te verwerken. Gewoon proberen te genieten en steeds tussen de behandelingen een rustpauze inlassen. In die rustpauze ben ik daar dan eigenlijk niet zoveel mee bezig.
Momenteel zit ik in een rustpauze, twijfels om nog verder te gaan. Als ik nog verder ga zal het waarschijnlijk pickup in natuurlijke cyclus worden. Ik heb gewoon geen zin meer in al die spuiten en financieel is het ook geen lachtertje.
Wat het forum betreft, ik had mij al geregistreerd in februari, maar het is nog maar pas dat ik hier echt dingen begin op te schrijven. Ik heb daar ook steun aan, vooral aan het feit dat er zoveel mensen zijn met die problematiek. In je omgeving heb je soms het gevoel dat je de enige bent met dat probleem ,maar dat is niet zo.
Groetjes en sterkte.

[Elfke]

Hallo Romina,

zoals je al eerder kon lezen hebben wij ook al een redelijk weg afgelegd. Eind vorig jaar zat ik er echt volledig door en toen heb ik een psycholoog geraadpleegd, ik ben een keer 10 geweest denk ik maar ik voelde me wel goed toen ik buiten kwam maar dat was echt maar tijdelijk. Ik vond niet echt dat het hielp. Ik voel me echt veel beter hier op het forum waar ik kan praten met mensen die in een gelijkaardige situatie zitten. En ik heb heel veel steun aan heb.
Ikzelf heb sinds begin dit jaar 1 IVF en 2 ICSI poging achter de rug, ik zit nu nog in de wachtweek van mijn laatste poging, woensdag BN en hopen dat het deze keer prjs zal zijn. Ik kan het geheel wel redelijk plaatsen moet ik zeggen. Ik heb het het lastigste op momenten dat ik aan het behandelen ben, als ik in een rustpauze zit gaat het redelijk en probeer ik me bezig te houden met reizen, mijn hobby (die ik niet mag beoefenen als ik zwanger zou zijn of als ik aan het behandelen ben), en met leuke dingen te doen met mijn partner.
Hier is het ook zo dat iedereen rond mij zomaar zwanger lijkt te worden sinds we begonnen zijn 3 jaar geleden zijn er reeds zoveel kindjes in mijn familie en vriendenkring geboren. Het jammerste van al vind ik persoonlijk, mijn familie verstaat het wel dat het moeilijk is om bij familiefeesten bij al deze kleine kindjes en zwangere vrouwen te zijn. Maar als ik dan eens wil passen omdat ik een echt slecht moment heb, lijkt niemand dat te willen verstaan. Misschien zijn dat mijn gedachten maar ik heb soms echt dat gevoel.
De zinnentjes zoals 'de vollende keer zal het wel lukken', .... komen langs mijn oren uit. Ik weet dat het goed bedoeld is maar toch, ik snap je echt volledig.

Dus laat je hier maar volledig gaan en bij slecht momenten proberen we je er terug boven op te helpen.


@Lindsey ik vind het echt bewonderenswaardig dat je het nog ziet zitten en er zo positief ingesteld tegenaangaat. Ik denk echt niet dat ik dit zou kunnen.
We zouden allemaal een voorbeeld moeten nemen aan je ingesteldheid capeau meid. Ik duim echt dat het je ooit lukt.

Veel sterkte en dikke knuffels

[romina]

dank u wel voor jullie steun, ik heb dit nu eventjes echt nodig.

Mijn familie lijkt het helemaal niet te begrijpen en tegen mijn moeder moet ik er ook helemaal niet over beginnen.
en dat zinnetje! ik begrijp je volledig.

@ elfke: heel veel succes, khoop dat je goed nieuws te horen krijgt!

[Lindsey]

Hallo Elfke,
bedankt voor de lieve woorden, dat heeft mij echt heel veel plezier gedaan. In mijn omgeving zeggen ze ook wel eens , amai dat jij dat zo lang kan volhouden, maar ja dat is anders, omdat die personen toch niet echt weten wat een behandeling inhoudt.
Ik hoop voor je dat het deze keer mag lukken.
Ook aan de anderen die bezig zijn, veel succes.
Groetjes.