weet het niet meer zo goed....

[gezochte ooievaar]

hallo
ik wil even weten wie dit herkent.

Na verschillende mislukte pogingen zaten we er echt door. Dus beslist om een rustpauze in te lassen. Ik herbegin normaal gezien in september, en ben in rust van juni.
We kunnen nog 4 icsi pogingen ondergaan en daarna is het gedaan (of moeten we zelf betalen)
Die rust doet me echt goed, ik had het echt nodig anders zou ik een depressie tegemoet gaan denk ik...
Intussen de batterijen terug aan het opladen na nog wat traantjes en goed gesprekken met mijn vriend.
Nu begin ik eigenlijk al de negatieve dingen te bekijken van kinderen hebben. Geen tijd meer voor jezelf, we werken beiden in schiften en dat baart mij zorgen, hoe regel je dan in godsnaam opvang en blijf je je partner nog veel zien. (niet de ene ne vroege en den andere ne late)
Je geeft heel je leven aan je kids en als ze puberen beginnnen ze misschien aan drugs en dergelijke. Hoe ziet onze wereld er vandaag uit en geven we hun nog een mooie toekomst?
Ik weet het het zijn nogal nare gedachten en deels doe ik dit om het aan tue kunnen dat het nog niet is gelukt om kids te krijgen... Ik begin mij gewoon af te vragen of het niet zo voorbestemd is? NOg 4x en misschien weer al die pin. En als het wel lukt misschien weer de angst of het mel allemaal zal lopen hoe het moet...
Ik heb gelezen dat je naar een energieterapeut kan gaan, die ook mensen behandeld met vruchtbaarheidsproblemen... iemand hier ervaring mee?
Ik hoop dat iemand mij weer wat meer moed kan geven

grjts

[loesje]

hoi,

Ik begrijp je bedenkingen hoor. Ik ben ook al een tijdje bezig om een kindje te krijgen en vraag mezelf ook af of het inderdaad allemaal wel waard is. Ik denk dat iedereen zonder kinderen zich die vraag al gesteld hebben en dat er inderdaad mensen zijn die om die redenen ervoor kiezen om geen kinderen te hebben.
Ik heb het er ook eens met een vriendin erover gehad (zij heeft 2 kinderen) en zij is ervan overtuigd dat de mensen die bewust zonder kinderen leven gelukkig zijn gewoon omdat ze niet weten wat het is om kinderen te hebben. Heb daarnaast ook een vriendin die zeer moeilijk zwanger is geworden en door complicatie door hormoongebruik 2 maal is geopereerd aan haar eierstokken. Ondertussen heeft ze een dochter gekregen, ik vroeg haar of het allemaal wel waard was en zij zei zonder twijfelen volmondig JA!
Aan de andere kant heb ik dan ook iemand die bewust kinderloos is en zij heeft ook een zinvol leven vind ze. Ze vult haar leven op een andere manier in en ze heeft absoluut niet het gevoel dat ze iets mist in haar leven. Ik denk dat op het einde van de rit iedereen voor zichzelf moet uitmaken of kinderen welkom zijn. Liefst wel voordat ze er zijn want eens ze er zijn kun je ze moeilijk terug sturen, maar ik denk dat je bij het krijgen van kinderen terug valt op een soort van oer-instinct en dat je ze voor geen geld van de wereld nog zou kunnen missen!

[sunshine]

Ik herken me ook in de vragen die jij je stelt, maar ik stel me vooral vragen bij de medische kant van alles. Wij zijn deze week begonnen met spuiten voor IVF 3. Bij IVF 1 en 2 stelde ik me er niet zo'n grote vragen bij. Ik wou (en wil nog doodgraag) een kind. Maar nu ik met IVF 3 bezig ben en weer spuiten moet zetten en moet snuiven stel ik me bij elke spuit of puf de vraag wat voor chemische brol ik in mijn lichaam aan het spuiten ben. Wat als ik straks door die hormonen kanker krijg of iets anders ernstig en mijn kinderen geen mama meer hebben? Of wat als mijn kind van al die chemische brol een afwijking gaat hebben? Kan ik dat wel aan?? IS het me dat allemaal wel waard? Mag ik tegen de natuur in die risico's nemen? Wat als ik straks spijt heb als een kind is? Wat als het iets ernstig mankeert door die hormonen en ik ga denken 'wat hebben we aangevangen door de natuur te forceren'? Wat als mijn kind hetzelfde moet doorstaan als wij nu omdat het bv de onvruchtbaarheid heeft overgeërfd van de ouders?

Die 'wat als...vragen ' spoken voortdurend door mijn hoofd. Misschien kan ik ook gelukkig zijn zonder kinderen? Dan moet ik al niet ongerust zijn over alle nevenwerkingen op LT van die hormonen. Diep in mijn hart wil ik niets liever dan mama worden, ik hunker naar een kindje, maar ik heb imens schrik van de nevenwerkingen van de IVF op LT (voor mezelf en de baby...).

Ik denk dat wij er veel dieper over nadenken dan andere ouders die spontaan zwanger worden. Vaak overkomt zwanger worden je. Wij moeten er echt 100% en nog meer bewust voor kiezen. En net omdat het zo moeilijk is om zwanger te worden ga je je de vraag stellen of het het allemaal wel waard is.

Maar ik denk ook (ik hoop het althans) dat eens je je babietje vast kan houden je alles snel vergeet. Ik hoop dat ik dan ook mijn schrik over de gevolgen van de hormonen (voor mezelf en baby) kan vergeten.

Liefs
Sunny

[gezochte ooievaar]

hey lies en Sunny

Bedankt voor de reactie.
@Sunny, zo had ik over de hormonen nog niet nagedacht, het zijn tenslotte hormonen die afkomstig zijn uit de urine van zwangere vrouwen (dat heb ik toch op één v/d bijsluiters gelezen of in het boekje van het ziekenhuis. Soit, ik denk wel dat ze het ons niet zouden toedienen indien het echt slechte gevolgen met zich mee zou kunnen brengen. Ze zijn instussen wel met een nieuwe techniek bezig om eicellen te capteren alvorens ze gerijp zijn, en ze in het labo te laten rijpen om die hormonen te vermijden!! Dus de wetenschap staat niet stil.
Ze hebben ook verschillende testen gedaan bij de eerste "proefbuisbaby" en dit kind verschillende jaren opgevolgd om er zeker van te zijn dat het "normaal" was.
Dus ik denk dat we ons daar niet te druk in mogen maken. Het feit is wel en dat kunnen we niet ontkennen dat de hormonenkuur zeeer zwaar is he. Maar die 3 maand rust doen me uiteindelijk wel goed, en ja we zullen de moed terug bijeen moeten rapen en van voorafaan bginnen.....
nogx bedankt voor de reactie. zo weten we dat we met velen zijn die dezelfde reacties blijken te hebben.
vele groetjes