Ik zal beginnen:
Ik krijg daarnet een smsje van een vriendin van me dat ze vannacht bevallen is van een meisje.Direkt van de eerste pilloze-maand zwanger,zelfs nog niet echt gepland,maar wel welkom.
Wij waren toen ze net zwanger was al een dik jaar bezig met behandelingen en wij hebben nog steeds niets in de plaats gekregen.
Als ik er dan aan denk dat ze nu in het ziekenhuis ligt met haar mooi meisje in haar armen dan wordt ik zo verdrietig.
Ik gun het haar wel,maar waarom moet het voor ons zo moeilijk gaan??
Ik kan begrijpen dat niet alles van een leien dakje gaat en dat je maar zoveel geluk hebt.
(wij hebben een super relatie,snel gaan samenwonen,snel getrouwd en snel een fantastisch huis gekocht).
Maar ik had graag in dit ook een beetje geluk gehad.
Hebben we hier allemaal nog niet genoeg afgezien en met onze neus op de feiten gedrukt geweest?
Mijn beste vriendin is nu ook terug met clomid bezig voor haar 2de kindje en dit zou mijn mete-kindje worden.Ze stuurde gisteren dat ze 3 eitjes had en dat ze morgen pregnyl krijgt...
Hoe zeer ik het haar ook gun en hoe graag ik ook meter wil worden...dat gaat een klop worden als ze zwanger blijkt te zijn.
Ik heb zo het gevoel dat iedereen me voorbijsteekt en ik blijf precies staan en laat iedereen maar doen...
Sorry,maar dit moest even van mijn hartje.
Tis aan de volgende nu.