psycholoog of niet?

[gezochte ooievaar]

hoi
na 5 iui en 1 mislukte IVF beginnen we aan ICSI. Ik begin van voor af aan met de pil en dan Suprefact en Gonaf F ....
Ik heb het overwogen om bij een psycholoog te gaan van het ziekenhuis, maar twijfel nog. Zijn er nog mensen die gaan en die er goede ervaringen mee hebben..
Ik heb een beetje schrik dat ze ons niet zal kunnen helpen in ons verdriet. Uiteindelijk moeten we toch afwachten wat het deze x wordt...
Hopelijk kan er iemand mij wat ervaringen geven...

[Julie10]

Hey gezochte ooievaar

Ik ben in behandeling in GHB (2 x mislukte icsi) en ben al een paar bij de psychologe geweest, Lynn Van Moppes. Zij heeft mij wel goed geholpen. Het verdriet blijft natuurlijk, maar het helpt wel om er eens met iemand over te kunnen praten die er niet persoonlijk bij betrokken is. Ik ben nieuw op dit forum, maar ik denk dat je hier ook wel veel steun vindt bij vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Die begrijpen wat je meemaakt en voelt, het verdriet, de angst en de machteloosheid toch als geen ander.

Wij weten sinds vorig jaar juni dat we enkel met icsi kans maken om zwanger te worden. Tot november konden we alleen maar wachten omdat er nog onderzoeken volgden en genetische tests. Die eerste maanden waren verschrikkelijk, zeker in de zomer, toen zagen we precies alleen maar dikke buikjes overal.
Ik heb in december een eerste poging gedaan, maar geen tp. In februari hebben we een tweede poging gedaan, gelukkig hadden we dit keer wel een emmyke en een tp. Jammer genoeg zijn mijn maandstonden al begonnen 10 dagen na de tp en was de bloedtest negatief gisteren. Begin april starten we vol goede moed aan ronde 3! Het is even hard nu, maar ik probeer toch weer moed te vinden.

Heel veel succes alvast!

Julie

[Bjorn en Kim]

Hoi meiden,

ik heb daar bij mijn 1e ICSI ook al aan gedacht maar ben dan hier terecht gekomen, hier kan ik heel veel kwijt!

ik ben hier ook heel open over, ik praat er met veel mensen uit mijn omgeving over zodat ik mijn zorgen kwijt kan en naar hun goeie raad kan luisteren en dat helpt voldoende bij mij.

Nu vorige keer had ik van de ICSI "prijs" nu zit onze 1e ICSI er al op en zijn we na een verplichte rustmaand aan het wachten op onze 2 cryokes... Het feit dat we met die foutgelopen behandeling te maken gekregen hebben weegt al veel zwaarder door dan vorige keer bij ons zoontje...

Heb al gedacht om ermee te stoppen maar ik wil zo graag dat tweede kindje dat ik doorzet ook al heb ik hier veel pijn van...

[Julie10]

Hey Kim

Wij hebben ook geluk dat onze beide ouders en enkele goede vrienden als een blok achter ons staan en ons door de moeilijke momenten heen sleuren. Ik heb ook enkele vriendinnen die hetzelfde meegemaakt hebben of nu nog meemaken en met hen kan ik er ook goed over babbelen.

Ik heb dit forum nog maar pas ontdekt en ik weet dat ik hier ook veel steun zal vinden.

Mijn ventje en ik zijn allebei verzot op kindjes en hebben echt een hele grote kinderwens. Het hele proces is echt wel zwaar, het fysieke valt nog mee (hoewel ik nu toch al 2 keer na de PU heel veel pijn heb gehad), maar emotioneel is het toch enorm belastend hè. Wij hebben nog geen kindjes en wil dus echt tot het uiterste gaan om hopelijk ooit onze grootste droom in vervulling te zien gaan.

Het grootste verdriet dat ook de tweede poging niet gelukt is, is intussen al een beetje verwerkt. Ik ben nu weer aan het pillen sinds zondag en als alles goed verloopt kan ik op 01/04 aan een nieuwe spuitjesronde beginnen!
Dat het maar snel april is, dan kunnen we hopelijk allebei toch weer even (maar liefst 9 maanden lang natuurlijk) op een roze wolkje zitten!

Veel sterkte en succes!

[Bjorn en Kim]

Ja ik moet zeggen dat ik het nu echt niet mee zie zitten, mijn regels moeten erdoor komen maar die komen niet... Het lastige nu is dat ik afhankelijk ben van mijn eigen lichaam en vorige keren was ik afhankelijk van de medicatie wat het iets makkelijker maakte...

Met ups en downs zeker...

[Julie10]

De moed erin blijven houden! De ene dag lukt dat beter dan de andere... Ik heb dagen dat ik het allemaal ook niet meer zie zitten, dat ik bang ben voor de pijn en ontgoochelingen die ons nog te wachten staan, maar 's anderendaags vind ik dan toch weer een portie moed en dan lukt het weer beter.

Kennissen van ons hebben ook lang moeten proberen voor een tweede kindje. Zij hebben ook enkele ICSI-behandelingen gehad en er waren momenten dat zij ervan overtuigd waren dat hun zoontje enig kind zou blijven. Maar ze hebben toch verder gedaan en nu hebben ze er net een prachtige dochter bij! En ze is trouwens ontstaan uit een cryooke dat al een hele lange tijd in de vriezer zat! Ze hadden absoluut niet gedacht dat die poging zou lukken, maar je ziet dus dat het soms ineens kan keren!

Ik duim heel hard mee dat jullie ook snel goed nieuws zullen krijgen!
In welk ziekenhuis ben jij in behandeling? Ik in GHB en ben echt wel tevreden. Voel mij absoluut geen nummer en de vroedvrouwen zijn super! Dat maakt het allemaal toch een beetje draaglijker...

[pink]

dag julie,

Fijn om je te leren kennen. Je zal zeker steun vinden hier op dit forum. We zijn er hier voor elkaar. Ik hoor dat je ook nog geen kindjes hebt en doet pijn hé. Ik zou al zo tevreden zijn met 1 klein wondertje, het doet er niet toe of het een jongen of een meisje is, blond,bruin of rost haar, sproetjes of niet als het maar gezond is en dat we het in onze armen mogen houden. Ik heb er net een derde mislukte poging opzitten maar ben nog volop bezig met de verwerking ervan. Maar 1 ding weet ik zeker, ik ga door, hoeveel behandelingen ik moet doen, ik ga door tot ik een wondertje in mijn armen mag houden.

Nooit de hoop opgeven. Ik hoop dat jullie droom ook snel mag uitkomen.

[Julie10]

Hey Pink

Het is zeker fijn om met lotgenootjes te praten hier, jouw woorden omschrijven exact hoe ik mij voel en hoe ik erover denk.
Ik ben absoluut geen held als het op medisch vlak aankomt en was enorm bang voor de PU vorige keer. Ik had het de eerste keer met plaatselijke verdoving gedaan omdat ik maar 3 eicellen had. Maar dat was toch heel pijnlijk. Vorige keer had ik 5 follikels en heb ik voor de sedatie gekozen. Was daar heel bang voor, maar het viel toch beter mee dan ik gedacht had. Wij hebben geen cryos en moet nu aan een derde verse cyclus beginnen. Ik zeg ook dat ik zal blijven doorgaan, hoe moeilijk en hoe zwaar het ook is.

De traantjes die ik al gelaten heb de voorbije maanden, ik kan ze allang niet meer tellen. Het is allemaal zo oneerlijk...
Wij hebben vorig jaar maanden moeten wachten tot we met de behandelingen mochten starten (eerst nog onderzoeken en genetische tests) en ik vond dat zo zwaar. Ondertussen zagen wij overal bolle buiken of kwamen vrienden of collega's zeggen dat ze zwanger waren. Maar eens je met de behandelingen gestart bent, is het ook een rollercoaster van emoties.
Die FM, de PU, het afwachten van het telefoontje of er een tp zal zijn...

Ik wens jullie ook veel moed, nu weer even alles op een rijtje zetten en opnieuw de kracht vinden om er opnieuw tegenaan te gaan.
Ik hoop dat jullie droom ook heel snel in vervulling mag gaan! Aan liefde zal het die kleine ukkepukjes nooit ontbreken hè. En als het dan eindelijk onze beurt zal zijn, dan gaan we daar nog veel meer en intenser van genieten!

[Bjorn en Kim]

Hey Pink,

als ik je bericht lees voel ik me schuldig omdat ik aan het zagen ben omdat onze pogingen voor nummer 2 mislukken....

[jette]

Hallo ,

Gezochte ooievaar
julie
kim en pink

Ik sluit me volledig bij jullie aan.
Het is idd zo moeilijk psychisch, niemand verstaat wat wij echt doormaken.
Buiten dit forum is echt geweldig, je verhaal kunnen delen met mensen die het zelfde meemaken, ik heb nu toch het gevoel niet alleen te zijn.
Hier kan je dan ook met alles terrecht en het is ook hoe moet ik het zeggen , gemeend al die berichtjes, we leven echt met elkaar mee.
Ik ken niemand in mijn omgeving die dit ook voor heeft dus heb het er ook ni voor over om tegen iedereen het te zeggen. Zouden het toch ni begrijpen.
Buiten mijn ouders zijn wel bezorgd !
Mijn schoonouders vragen er ook ni achter en ik zeg niks.

Het mooiste vb is mijn werk, daar moest ik het wel zeggen. En daar verstaan ze het echt ni !!!
Af en toe krijg ik een smske van mijn bazin met; heb je al nieuws?
IPV dat ze vraagde hoe is het met u.
Want het gaat dan over bloednames en echo.
Ik stuur gisteren pu 10 eicellen , vrijdag weet ik meer, groetjes daar. Geen reactie.
Terwijl ik echt ni goe was en heb mt overgeven.
In het begin van mijn cyclus waren mijn bloedwaardes ni zo goe dan hoor ik van collegas dat ze zegt; das ook ni positief.
Heel bemoedigend is da zenne.

Ochja ge hebt zo van die mensen hé.

Ik probeer echt sterk te blijven de moed te zoeken om verder te doen voor ons kleintje.
Het is zo welkom.

Ps kim kan het goed verstaan als ge echt een 2 de wil dat het juist hetzelfde is.

GROETJES succes !

[gezochte ooievaar]

hallo allemaal
Bedankt voor de reacties... Ik heb intusssen besloten om nog niet naar de psycholoog te gaan. Ik kan inderdaad hier mijn hart luchten. En intussen ben ik weer aan de pil en ja we wachten weer af he. Wij hebben 5 iui en 1 ivf poging achter de rug voor ons 1ste kindje. Maar ik denk inderdaad dat het niet zo erg veel uitmaakt of het voor je 1ste of 2e of 3e is. De pijn blijft he. Wij hebben ook vernomen dat al onze vorige pogingen dus eigenlijk voor niets zijn geweest, want onze enige oplossing zal ICSI worden... Bij ons weet niemand het, en dat houden we liever zo. We hebben geen zin in al die reacties en opmerkingen.. Maar hier begrijpen we elkaar en kunnen we elkaar een hart onder de riem steken he. Wij zijn in behandeling in Sint Augustinus ziekenhuis.