Low responder/Laag AMH
Geplaatst: 30 april 2009, 15:11
Hallo,
Ik ben Ambra en 36 jaar oud. Lees hier al een tijdje mee, maar wil nu toch mijn verhaal doen en zit ook met een redelijk veel vragen.
We proberen reeds 5 jaar een kindje van onszelf te krijgen waarvan 3 jaar in de mmm. Bij mij werd een premature ovarian faillure (eicelinsuficientie)vastgesteld. Ik heb een erg lage AMH waarde (onder de 3), en dat is helaas niet goed. Bij verdere onderzoeken werd ook gezien dat de eicelreserve inderdaad niet optimaal is. Ben dus een low repsonder.
In juni 2007 de eerste ICSI poging ondergaan. En wonder boven wonder, ik werd zwanger. Een mirakel, want met 4 folikels (dat was al een mirakel!), en 1 eicel, die bevrucht raakte en bleef zitten... ik kon het niet geloven. Alles ging goed tot er in november 2007 tijdens een gewone controle werd vastgesteld dat het kindje overleden was. Waarom, dat werd helaas nooit gevonden.
Ondertussen denkt men dat er een link is met de insufficientie die ik heb, maar niemand die het zeker weet.
Ik ben dus bevallen van een mooi lief engeltje, en we dragen haar allebei nog mee in ons hart.
Na de ergste rouwverwerking wilden we toch nog eens proberen, en dat werd april 08. Helaas reageerde ik helemaal niet meer op het protocol (micro flare protocol, met de hoogste mogelijke stim dosis). Bij deze poging kwam het niet tot een punctie.
Toen even rust en afstand en vakantie genomen, en jawel! Raar maar waar in augustus ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik kon het echt niet geloven, maar was wel erg blij. Ook weer helaas, nu ging het in de 9de week mis.
Toen weer bekomen en opladen voor een nieuwe poging.
Begin april 09 ben ik met een ander kort protocol (antagonist) gestart. Deze keer deed ik er accupunctuur bij, in het kader van baadt het niet, schaad het niet. Uiteindelijk was er maar 1 follikel te zien, en werd besloten om een escape IUI te doen. Ik kreeg vandaag te horen dat het niet gelukt is, dus wacht nu menstruatie af.
Zit een beetje in zak en is, want dit was de laatste
poging (dokter wou niet verder behandelen).
De vraag is, wat wil ik? En meer nog wij?
2nd opinion, maar wat brengt dat dan weer? Meer spuiten en nog meer teleustelling?
Accepteren dat dit het is, over en out? Nooit een kindje van onszelf? (En terijl ik dit typ staan de tranen weer hoog.)
Eiceldonatie, adoptie....???
Ik heb binnenkort wel een nabespreking met de arts, maar het was duidelijk dat dit de laatste behandeling was. Toch, vroeg ik me af of er hier ervaringsdeskundigen zitten (neg en positief)?
Is er hier ook iemand was die het verdict "low responder" te horen gekregen heeft?
Welke protocollen jullie gevolgd hebben, in welk ziekenhuis etc...
Heeft er iemand ervaring met een Belgisch ziekenhuis?
Ik word nu in het buitenland behandeld, maar Belgie heeft wel een goede reputatie! Dus wie weet?
Kortom ervaringsverhalen.... zodat ik me hopelijk een beetje kan terugvinden in mijn verdere plannen.
Alvast bedankt!
Sorry voor het verwarde lange bericht, maar enige logica zit er nu niet in.
Groetjes,
Ambra.
Ik ben Ambra en 36 jaar oud. Lees hier al een tijdje mee, maar wil nu toch mijn verhaal doen en zit ook met een redelijk veel vragen.
We proberen reeds 5 jaar een kindje van onszelf te krijgen waarvan 3 jaar in de mmm. Bij mij werd een premature ovarian faillure (eicelinsuficientie)vastgesteld. Ik heb een erg lage AMH waarde (onder de 3), en dat is helaas niet goed. Bij verdere onderzoeken werd ook gezien dat de eicelreserve inderdaad niet optimaal is. Ben dus een low repsonder.
In juni 2007 de eerste ICSI poging ondergaan. En wonder boven wonder, ik werd zwanger. Een mirakel, want met 4 folikels (dat was al een mirakel!), en 1 eicel, die bevrucht raakte en bleef zitten... ik kon het niet geloven. Alles ging goed tot er in november 2007 tijdens een gewone controle werd vastgesteld dat het kindje overleden was. Waarom, dat werd helaas nooit gevonden.
Ondertussen denkt men dat er een link is met de insufficientie die ik heb, maar niemand die het zeker weet.
Ik ben dus bevallen van een mooi lief engeltje, en we dragen haar allebei nog mee in ons hart.
Na de ergste rouwverwerking wilden we toch nog eens proberen, en dat werd april 08. Helaas reageerde ik helemaal niet meer op het protocol (micro flare protocol, met de hoogste mogelijke stim dosis). Bij deze poging kwam het niet tot een punctie.
Toen even rust en afstand en vakantie genomen, en jawel! Raar maar waar in augustus ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik kon het echt niet geloven, maar was wel erg blij. Ook weer helaas, nu ging het in de 9de week mis.
Toen weer bekomen en opladen voor een nieuwe poging.
Begin april 09 ben ik met een ander kort protocol (antagonist) gestart. Deze keer deed ik er accupunctuur bij, in het kader van baadt het niet, schaad het niet. Uiteindelijk was er maar 1 follikel te zien, en werd besloten om een escape IUI te doen. Ik kreeg vandaag te horen dat het niet gelukt is, dus wacht nu menstruatie af.
Zit een beetje in zak en is, want dit was de laatste
poging (dokter wou niet verder behandelen).
De vraag is, wat wil ik? En meer nog wij?
2nd opinion, maar wat brengt dat dan weer? Meer spuiten en nog meer teleustelling?
Accepteren dat dit het is, over en out? Nooit een kindje van onszelf? (En terijl ik dit typ staan de tranen weer hoog.)
Eiceldonatie, adoptie....???
Ik heb binnenkort wel een nabespreking met de arts, maar het was duidelijk dat dit de laatste behandeling was. Toch, vroeg ik me af of er hier ervaringsdeskundigen zitten (neg en positief)?
Is er hier ook iemand was die het verdict "low responder" te horen gekregen heeft?
Welke protocollen jullie gevolgd hebben, in welk ziekenhuis etc...
Heeft er iemand ervaring met een Belgisch ziekenhuis?
Ik word nu in het buitenland behandeld, maar Belgie heeft wel een goede reputatie! Dus wie weet?
Kortom ervaringsverhalen.... zodat ik me hopelijk een beetje kan terugvinden in mijn verdere plannen.
Alvast bedankt!
Sorry voor het verwarde lange bericht, maar enige logica zit er nu niet in.
Groetjes,
Ambra.