De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,
Eigenlijk niets speciaals te vertellen of te vragen, wil gewoon eens mijn verhaal kwijt. En ik durf niet te reageren op andere topics, omdat ik mensen die nog maar pas begonnen zijn met de mallemolen, hun moed niet wil ontnemen. Maar misschien kan mijn verhaal ook mensen helpen die wel langer moeten wachten, of minder geluk hebben...
Kerst komt eraan...samen met het startschot voor ICSI nr 5... Heb er een dubbel gevoel bij, enerzijds blij omdat we weer een nieuwe start nemen, anderzijds héél sceptisch (wil ik het wel allemaal weer ondergaan...).
Wij zijn al meer dan 6 jaar bezig. Het probleem is dat een mens heel hard wordt, en ook enkele zaken vergeet. Gans in het begin was ik er minder van overtuigd om aan kinderen te beginnen dan mijn liefje. Dus gewoon gestopt met de pil, wat "spelenderwijs" oefenen en zien wat ervan komt. Na zes maanden bleek ik zwanger te zijn. Content natuurlijk, maar ook nuchter (zo van, niet te veel huppelen, veel eerste zwangerschappen eindigen in miskraam) - waarschijnlijk voelde ik al aan dat er iets mis was. En idd. na 7 weken op spoed binnengebracht, BBZ en gesprongen eileider - hup hup geopereerd, eileider kwijt en na een maand groen licht om opnieuw te beginnen. Een maand werd uiteindelijk zes maanden, want op de een of andere manier bleek ik dan een toxoplasmosevergiftiging opgedaan te hebben, en men wou 6 maanden wachten vooraleer groen licht te geven. Enfin, 3 maanden later opnieuw zwanger. Nu wel super en super content. Eerste echo aan 5 weken met schrik, stel dat het weer een BBZ zou zijn - maar neen, zwart bolleken, schoon op zijn plek. Na 9 weken opnieuw echo: vruchtzakje mooi mee gegroeid, echter geen vruchtje meer - moet ergens in het begin afgestorven zijn. Janken dat ik gedaan heb! Om een lang verhaal kort te maken, na miskraam 3 en 4 telkens na 6 weken, uiteindelijk - na voorbereidingscursus voor adoptie - toch besloten om eerst de medische mallemolen in te stappen - en begonnen met icsi. Niets te vinden bij mij, niets bij mijn liefje, niets genetisch mis, dus gewoon "brute pech". Zucht. Na de 3e ICSI zwanger...en meteen beginnen bloeden. Vorig jaar kerst (vandaar dat ik waarschijnlijk nu wat in een dipje zit). Geeist aan de prof dat hij eens een kijkoperatie zou doen - wat gebeurde in februari. Bleek dat mijn baarmoeder gans omgeven was met littekenweefsel van de operatie van de BBZ (den eerste ZW dus!!!), vastgegroeid aan darmen enz. ("mevrouw, hebt u nooit geen pijn in de buik gehad?" Neen dus), maw er kon gewoon niets meer in groeien of deftig in ontwikkelen! Alles netjes losgemaakt, en met superveel moed icsi 4 in mei ondergaan. Superresultaat : 25 eikes (ben telkens nogal een broedkip, dus dat zit wel goed), en in tegenstelling tot de vorige keren, goeie kwaliteit (21 rijp, 18 bevrucht - begonnen al te panikeren dat we een voetbalploeg gingen mogen opvoeden...). Dagje langer gewacht voor TP dan normaal...en bleken slechts 2 embiekes over te blijven. Allemaal gestopt met delen aan 6 cellen. tja, dan weet je het wel ene, en weer niets. Prof heeft ons dan eens doorgestuurd naar een androloog - bleek mijn liefje met een chronische prostaatontsteking te zitten, welke overgegaan was naar zijn bijbal, en dus zijn zwemmertjes bestookte met antistoffen en consoorten (ben niet zo goed in het onthouden van medische termen). Lap, weer 4 maanden wachten. Nu, ben blij dat dit van mijn liefje zo uitgekomen was - hij voelde er niets van, maar kan verhoogd risico geven op kanker, en aangezien zijn familie hier nogal teer aan is, kan het maar positief zijn op dat gebied. Hihi, ikke elk jaar een uitstrijkje, hij elk jaar een prostaatje - sjanse dat een mens er nog mee kan lachen een keer op een weg). En voila, nu is 't weer zover. Groen licht voor ICSI. ben volop bezig met mijn pilmaand (héél slecht voor mijn libido, heb ik nu gemerkt), heb van de rustmaanden gebruik gemaakt om 12kg af te vallen (heb nog reserve genoeg zunne), en op 22/12 naar prof voor startecho - dus waarschijnlijk dan beginnen spuiten met decapeptyl - voorziene PU vanaf 4/1 of ergens daarrond. Intussen ook terug beginnen praten over adoptie- maar dit blijft een heel moeilijke discussie, willen wel een kindje, maar voelen ons eigenlijk ook goed met ons tweetjes, raar he?.
En dan kom ik nu terug op mijn eerste uitgangspunt: aan de ene kant heel content dat we weer gestart zijn, aan de andere kant supersceptisch en nuchter, en geen goesting in die vuiligheid in mijn lijf. Wat dus weer egoïstisch is. zucht, hersenen draaien weer op volle toeren en weten niet wat ze willen. Zullen wel zien. We hebben denk ik nu meer kans dan ooit: "losse" baarmoeder, goede zwemmers,... En een lief dat ik doodgraag zie (en ik denk omgekeerd ook), dus ach...wat moet een mens nog meer?
Ben blij da'k het eens kwijtben.
Aan iedereen een goed eindejaar, en héél veel succes en dromen in 2009!

Hey Jan,

wat een verhaal! Ik kan begrijpen dat je er eventjes helemaal genoeg van hebt...

Ik zal echt keihard duimen dat t deze keer gewoon goed mag komen! En dat jullie je goed blijven voelen bij elkaar. Gelukkig heeft de ellende die jullie samen al gehad hebben jullie geluk samen niet weggenomen hé.

Hug
nonah

Hoi Jan,

Bij het lezen van je verhaal, krijg je toch echt wel kippevel, zoveel dat iedere keer toch maar weer misgaat. Net als je denkt dat je wel alles gezien hebt, komt er weer iets nieuws. Vindt het erg dapper van jullie dat jullie "gewoon" door blijven vechten.
Ik kan me voorstellen dat deze periode weer de vervelende herinneringen naar boven brengt, maar zolang er hoop is, moet je die blijven vasthouden, hoe moeilijk dat ook kan zijn. Ik weet dat ik makkelijk babbelen heb, wij zijn pas bezig met onze 2e icsi poging, maar zolang het mogelijk is, toch positief proberen te blijven.

Ik wil je heel veel suc6 wensen met je toekomstige behandeling(en) en hoop echt dat jullie dat wonder van jullie 2 toch een keer gegund wordt.

Als je wilt babbelen, en/of huilen/lachen, je weet het, van je afschrijven en hier ff neerzetten.
Een prive berichtje mag altijd, reaktie gegarandeerd !!!!

Veel liefs,
jolanda

hallo,
ons verhaal is uit. Naar Jette geweest, eens wat andere medicijnen en een keer helft ivf, andere helft ICSI waaruit bleek dat de "ivf'ers" veel sterker waren dan de icsi'ers...terugplaatsing van 3 goeie, maar niet super embiekes...en drie weken later is het sprookje defintief uit.
Onze 6 pogingen zijn op, en dit is voor ons het eindpunt (hadden we in het begin zo afgesproken).
En 't doet pijn. Al mijn dromen en toekomstplannen liggen in puin. Weet niet meer waarvoor we het nog allemaal moeten doen. Is het leven zoveel meer waard zonder kinderen of met kinderen? Surf eens op internet : alleen maar verhalen van ofwel mensen die bewust kinderloos zijn (en ik kan me nog niet vinden in hun redenen, vind het allemaal een beetje egoïstisch en materieel...), ofwel mensen die uiteindelijk kinderen hebben en het toch zoooo'n meerwaarde vinden en absoooluuut nooit zonder kunnen... Zucht. En adoptie : wat je leest op internet is allemaal van tijdens de procedure, nooit hoor je het verhaal van een drietal jaar later, of wanneer de kindjes pubers worden en er problemen opduiken. Allemaal rozewolkverhalen, terwijl je "in real life" dan enkel maar de "boemanverhalen" en de "worstcasescenario's" hoort (je gaat dáár toch nooit aan beginnen, zo'n miserie op je hoofd halen...).
En ja, ik wil een kindje, maar heb zo'n ferme vent, ik wil ZIJN kindje. En neen, ik heb geen probleem met een gekleurd kindje, maar waarom moet ik nu nog eens een viertal jaar langer emotioneel en virtueel overhoop en onderste boven gekeerd worden om te zien of ik wel een stabiel gezin heb (neen dus, want moet eerst nog trouwen), en een goede moeder kan zijn (ik denk van wel, maar weet ik veel...ben nog nooit moeder geweest, duhu). En is 7 jaar proberen, 5 miskramen en een ganse MMM niet genoeg bewijs dat we er willen? (nu, het voorgaande klinkt ook nogal superegoïstisch. Zucht)
Ik weet het niet meer. Kan er geen handleiding bij dit lijf en hoofd zijn. Waar zit die aan en uit knop. Waar ligt de manuel om de technische circuits na te zien en waar in godsnaam ligt die fabriek om bepaalde onderdelen te vervangen. Want zo is 't niet goed... Ik bloed al een week lang, kwestie dat het lijf me dubbel en dik inwrijft dat het echt wel gedaan is, en mijn hoofd draait overuren. "Men" zegt dat het overgaat, dat het slijt... 't zal wel. Maar dik tegen mijn goesting.
Jan

http://www.deverdwaaldeooievaar.be/foru ... c&start=15

tussen mijn eerste mail en mijn laatste zit nog een stukje. Zie link hierboven. Zo weten jullie alles...

Jan, 'k mag er niet aan denken dat mij hetzelfde overkomt, ik wacht nu op mijn laatste poging (met eiceldonatie en al 'buiten' de terugbetaalde pogingen)
Vorige week ben ik voor de eerste keer naar een acupunturist geweest, hewel ik geloof er weer helemaal in en zie het weer zitten. Hij is blijkbaar een superkrak in zijn vak. Baadt het niet dan schaadt het niet, misschien kan je eens bij hem langsgaan. 't is een hele vriendelijke en 'geruststellende' mijnheer en je leest er hier ook veel over hoor.
www.johanroose.be .... 't is inderdaad niet bij de deur maar hij is ook gespecialiseerd in kruiden... voor mij zou het vooral met kruiden te doen zijn en de acup. daarvoor mag ik zelfs dicht bij huis gaan, hij heeft me een naam doorgegeven van een erkende acup. die hij persoonlijk ook kent. 't is maar een idee hé maar je weet maar nooit. Echt je moet ook de verhalen eens lezen op zijn site!! en zijn wachtzaal hang vol geboortekaartjes (wel confronterend hoor als je daar binnenstap.
Ik wens je heel veel succes!!
groetjes
orchidee