De Verdwaalde Ooievaar

Hey allemaal,

Met mijn verhaal wil ik helemaal niemand tegen de borst stoten, verre van. Ik heb zoveel bewondering voor jullie, die al zoveel hebben meegemaakt en er toch nog steeds voor gaan. Chapeau!!!
Ik heb dus sinds eind februari vernomen dat mijn eerste icsi-poging is mislukt. Op het moment zelf, had ik me erbij neergelegd. We moesten even rusten, en dan volop vooruit voor de volgende poging.
Ik moest van de gyn wel 1x mijn regels 'normaal' laten doorkomen, voor ik opnieuw mocht beginnen.
Dat is ondertussen gebeurd. Maar nu ben ik al een ganse week aant twijfelen of ik nog wel wil doorgaan met de volgende behandeling.
Heb zowat op het net zitten zoeken naar wat de 'nawerkingen' van al die hormonen kunnen zijn, en hoewel ze het nog niet zeker kunnen zeggen, zou het toch allemaal niet goed zijn (en kans geven op een groter risico op baarmoederhalskanker, en borstkanker enzo)
Ik krijg dus de kriebels als ik dit allemaal lees. Het maakt me zo bang voor de toekomst.
Dan denk ik soms, wat is me meer waard? Een eigen kindje of m'n eigen leven?!? Ik wil dan echt niet egoïstisch overkomen, maar dan stel ik me toch de vraag: "wil ik echt wel zo graag een kindje van ons 2? dat ik er m'n eigen leven voor zou geven in (nog maar) de hoop dat het ooit lukt. Ik weet dat ik nog helemaal niet veel pogingen achter de rug heb, tegenover sommigen van jullie, en dat de meesten ook al veel meer hebben meegemaakt als mij(miskraam, pco enzo) en ik heb echt mega-veel bewondering voor jullie!!
Pff, sorry voor mijn negatieve gezaag, maar zit echt in een serieuse dip, en weet echt niet hoe het nu verder moet.
Ik wens ieder van jullie alvast hééééél véééél succes en hoop dat jullie hééél snel zwanger mogen zijn!
Dikke knuffel
Mieke

Mieke,

Egoistisch is dat zeker niet. Is het koste wat kost willen van een kind niet egoistischer?

Je moet zelf weten of je't er voor over hebt. Voor mezelf kies ik om de risico's te minimaliseren, omdat ik dit echt heel hard verlang naar een kind en nog hoop heb dat't volgende keer zal lukken. Na de 3e poging zal ik waarschijnlijk ook wel in een diep gat vallen en andere opties bekijken. Ik zie mezelf ook niet alle 6 pogingen aflopen.
Als je 't nog niet ziet zitten, kan je beter nog wachten met je volgende poging.

dikke knuf en sterkte,
pelkie

Hallo allemaal,

Ik heb het nogal moeilijk met de stelling dat wij egoïstisch zouden zijn omdat we er alles aan willen doen om een kind te krijgen.

Wij doen er alles aan om zwanger te worden omdat we goed nagedacht hebben over onze kinderwens en omdat deze dus groot genoeg is om ervoor te blijven vechten.

Hoeveel kinderen zijn er niet geboren in een opwelling, of omdat de zus of vriendin zwanger was of om de partner aan zich te binden, ... zonder dat daarbij werd nagedacht?

Bij ons is het ten minste een weloverdachte keuze en wat we dan ook beslissen en op basis van welke redenering we dat doen, van een egoïstische daad kan je moeilijk spreken!

Groetjes

JD,

je hebt gelijk hoor, dat bedoelde ik helemaal niet. Ik wou alleen maar zeggen dat er niet meer verder gaan helemaal niet egoïstisch is. Je moet uiteraard gewoon zelf je keuzes maken.

groetjes
pelkie

hey meiden,

bedankt voor jullie steun.
Ik heb ondetussen een lang gesprek gehad met m'n ventje, en we hebben beslist dat we nu een pauze inlassen van een tijdje, en dan zien we wel verder.
Als we er terug klaar voor zijn beginnen we mss aan onze volgende poging, we zullen wel zien wat de toekomst brengt.
Ik wens jullie alvast hééééééééééél veel succes en hoop dat jullie snel zwanger worden!!!
Dikke knuffel en xxx
Mieke

Mieke,

Je hebt gelijk. Jullie moeten er vooral samen doorkomen. Geniet een beetje van't leven.

dikke knuffel
Elke

Elabakes,
Ik kom hier voor de eerste maal mij hart luchten !
ik ben een meid van 30 die tevens een grote kinderwens heeft en bij mij loopt het tevens niet van een leien dakje.Na meer dan een jaar op de natuurlijke manier proberen wist ik dat er iets meer aan de hand was ! Mijn vriend heeft een vruchtbaarheidsprobleem en enkel via ICSI hebben we nog een kans om zwanger te worden.Enkel mijn ouders zijn hiervan op de hoogte! Ondertussen heb ik in maart mijn eerste ICSI behandeling achter de rug zonder positief resultaat ! Ik had een overstimulatie,kwam redelijk wat kilokes bij, was telkens zo moe en futloos en een pijnlijke opgezwollen buik, ademhalingsproblemen, kortom , alle syptomen waren aanwezig. Het enige voordeel dat ik heb is dat er 15 embryo's werden ingevroren. Bij mijn eerste terugplaatsing kreeg ik te horen dat ik zwanger was, maar ik voelde mij niet lekker alsof mijn rode duiveltjes er gingen doorkomen . De dokter overtuigde mij dat een bloedtest niet liegt en dat ik zeker zwanger was ! Dolenthousiast ging ik de volgende dag werken tot ik een hevige bloeding kreeg. Acheraf bleek dat ik biologiscg zwanger was ?! Ik ben nu opnieuw vollop aan de hormonen zonder tussenpauze. Ik heb normaal gezien eind volgende week een nieuwe terugplaating van ingevroren embryo. Ik heb hier veel over gelezen dat de kwalteit minder is, dus minder kans op zwangerschap. Is iemand van jullie zwanger geraakt met zijn ingevroren embryo's? Is iemand van jullie al biologisch zwanger geweest? Hebben jullie ook zo last van die hormonentoestanden die we moeten slikken?Ik zie het toch allemaal niet te rooskleurig in !