De Verdwaalde Ooievaar

hoi allemaal,
ik heb al eens op deze site geschreven maar dit is alweer een tijdje geleden. Momenteel zitten we in onze wachttijd voor het startschot voor de ICSI. we zijn ondertussen al 2 jaar van de ene behandeling in de andere gestapt zonder resultaat.
in tegenstelling tot andere behandelingen heb ik nu totaal geen moed meer om eraan te beginnen. ben op dit moment zo negatief ingesteld om mezelf te beschermen tegen weer een ontgoocheling.

Ik ben sinds vorige woensdag thuis en dit alvast tot 22 juli door een depressie. krijg zelfs hartkloppingen hyperventhilatie en angstaanvallen. ik wordt er gewoon zot van.
ik heb gewoon een dosis nieuwe moed nodig en weet niet waar ze te halen.
ik zie op tegen de hele berg van behandelingen, wachten, hoop gepaard met teleurstellingen. ik denk steeds, dit is het laatste deeltje van de medische wereld om een kindje van ONS te hebben. de druk wordt zo ook steeds groter. Ook omdat er 6 pogingen worden terugbetaald heb ik schrik dat het niet binnen die termijn lukt, we ht financieel niet zullen aankunnen. en wat als je ooit een 2 e kindje wilt en de 6 pogingen zijn al op?
ik slaap snachts niet meer, leef op slaappillen en antidepressiva en ik weet dat ik sterk moet zijn omdat er nu terug hoop is, maar ik kan er geen kracht meer uit putten.

De mensen die in de omgeving zwanger geraken alsof het niets is, zeggen voor de 1000e keer: het komt wel als je er klaar voor bent. het haar op mijn hoofd komt dan recht omhoog staan. wij zijn zij om te beslissen dat we er ni klaar voor zijn?
en als er ééntje van mijn werk zo zegt: elke morgend boven de wc hangen, wou dat ik al niet meer zwanger hoefde te zijn. doet mijn hart pijn en denk ik eraan wat ik ervoor zou geven om in haar plaats boven de wc te 'mogen' hangen.

De onzekerheid naar de toekomst toe neemt de overhand, wat kunnen we nog plannen, gaan we ooit mama en papa worden en hoever willen we nog gaan. ik wil alles proberen maar het lijkt alsof ik er niet tegenaan ga maar alles onderga.

hebben jullie deze fase ook gehad? ik hoop dat contact met lotgenoten me er een beetje bovenop kan helpen.

Bedankt alvast om jullie tijd te nemen om dit te lezen.
groetjes
Bie

Hallo Bie,

Ik ben ook pnog maar pas de eerste keer op deze site gekomen. Ik begin nu aan mijn derde keer ICSI, allé eigenlijk is de tweede keer achter de rug maar hebben er nog ééntje over en dat gaan ze nu terugplaatsen, en hiervoor ben je geen beurt kwijt. Ik herken heel veel in je verhaal. Bij mij was het ook zo. Met die 6 pogingen moet je niet inzitten, het is 6 pogingen per zwangerschap; Dus voor je tweede kindje krijg je normaal gezien opnieuw 6 pogingen.
Ik ben ook bang, steeds die ontgoocheling. Ik ben nu alweer begonnen met die neusspray maar zag het ook eerste even niet zitten, gewoon bang om ontgoocheld te worden. Ik heb dat ook en ik denk dat dat normaal is. Ook al die zwangeren rondom ons, het doet mij ook veel pijn. Het is ongelofelijk, bij iedereen lijkt dat van de eerste keer te lukken. Heb ook hyperventilatie gehad na al die mislukkingen, maar ja... nu probeer ik me wat rustig te houden en dikwijls eens weg te gaan een weekendje met zijn twee en positief te denken, ik weet het is niet altijd makkelijk... maar ik denk dat dat het beste is.
Via deze site heb ik toch al steun gevonden en ik denk dat we elkaar wat moeten steunen.
dus als je eens wil praten...

groetjes en veel sterkte

Ik begrijp de gedachten die door jullie hoofd gaan goed. Af en toe heb ik die gevoelens ook, zeker als ik geconfronteerd word met dikke buiken, baby's en vervelende vragen.

Over het algemeen probeer ik het wel wat positiever te zien. Ik ben blij dat ik eindelijk aan mijn eerste ICSI bezig ben. Zit nu wel in de verschrikkelijke wachtweken, wat ik eigenlijk het ergste vind. Zolang je spuiten mag zetten, kun je tenminste nog iets doen en heb je de indruk dat je wat controle over het hele gebeuren hebt. Beetje een controlefreak dus...

Misschien zul je je beter voelen eens je aan je poging begonnen bent. Toen wij begonnen aan kunstmatige inseminatie, dacht ik dat dat het verste was dat ik zou gaan. Was ervoor al geen fan van de gyneacoloog... Maar je verlegt je grenzen stap voor stap. Uiteindelijk ben ik blij dat die medische mogelijkheden bestaan. In een andere tijd of een ander land kan je niet rekenen op al die wetenschappelijke methodes, en nog minder op een terugbetaling. Wat uiteraard niet wegneemt dat er een zekere druk is natuurlijk. Ik denk net als Fien dat je in totaal 6 pogingen hebt (dus niet per zwangerschap), maar dat cryo's extra kansen zijn. Kan iemand hier uitsluitsel rond geven? Ik zit momenteel nog niet met die druk, denk dat die zal komen vanaf de vierde poging of zo, al hoop ik natuurlijk dat het zover niet komt.

Zoals je ziet, ben ik dus redelijk positief: heb momenteel dan ook de hoop op goed nieuws volgende week Maar wie weet ben jij degene die mij volgende week een hart onder de riem moet steken omdat ik het niet meer zie zitten. Zo gaat dat immers bij de meesten onder ons zeker? Grote hoogten en diepe dalen... Ik wens je in ieder geval veel sterkte. Probeer te genieten van de dingen die je hebt, laat je niet te veel druk opleggen door anderen of wat anderen denken.

Ik heb het daar zelf soms ook moeilijk mee, maar dan moet ik van mijn man zijn motto luidop zeggen: niets is zeker, maar alles komt goed. Ook al zie je op dit moment geen licht in de duisternis...

Hallo Bie,

Ik begrijp volkomen wat je nu doorstaat. Heb hetzelfde meegemaakt.
In 2004 ben ik met spoed opgenomen in het het ziekenhuis onmiddellijk gevolgd door een operatie. Er werd endometriose vastgesteld van de ergste graad en al snel kregen we te horen dat zwanger worden op een natuurlijke wijze niet zou lukken. Op dat moment heb ik mijn gevoelens onderdrukt en nooit verwerkt.
In 2005 begonnen we dan vol moed met de hele medische draaimolen. 3X IUI mochten we proberen en nadien zouden we moeten overstappen naar ICSI.
De behandeling in combinatie met mijn werk was enorm zwaar. Was elke dag moe, lusteloos, stress,...
Maar het zag er goed uit. Na de eerste poging was ik zwanger! Helaas het geluk was van korte duur, op 6weken een miskraam, gevolgd door een compicatie. De vrucht was niet volledig afgebroken en ontwikkelde zich verder tot een kyste. Tweede poging, opnieuw zwanger, opnieuw een miskraam op 7weken, opnieuw dezelfde complicatie. Het werd al snel duidelijk dat de weg naar de baarmoeder toe volledig was dichtgeslipt door de endometriose. De verwerking was loodzwaar. Iedereen in je omgeving wordt zwanger of geven je van die rotopmerkingen. Onze fertiliteitsarts raadde ons dan ook ten stelligste af een derde keer via iui te proberen. Op dat moment zat ik er volledig onderdoor, zowel mentaal als fysiek. Ik heb dan de stap gezet naar de huisarts toe die me anti D voorschreef en doorverwees naar een psycholoog. Ik ben drie maanden met ziekteverlof geweest en een 4tal maanden in behandeling bij de psycho. Ik zag dit eerst niet zitten maar die vrouw heeft me echt geholpen hoe alles aan te pakken, te relativeren e.d. Het was wel een lange weg en een zware opgave. Ik raad je aan ook die stap te zetten. Een vreemde persoon ziet alles beter vanop afstand, je naasten staan er gewoon veel te kort bij.
Mijn eerste ICSI was negatief. De tweede ICSI, was positief! Ben nu 38,5 week zwanger! Het kan meid, maar geduld hebben is noodzakelijk, net als de psychologische begeleiding. Vanuit het ziekenhuis krijg je die vaak niet mee, dus ben ik die elders gaan zoeken en dat heeft me echt goed gedaan om uit mijn depressie te geraken en mijn doel te bereiken.
Hou je sterk en veel praten, schrijf je gevoelens van je af in een dagboek, dan zijn ze voor een stukje al eens uit je gedachtengang. Terwijl je thuiszit, probeer je dingen te doen die je graag doet en probeer je niet op te sluiten, kom buiten...

Veel moed.
Groetjes, Heidi

hallo Bie en Iris
ik denk dat jullie inderdaad gelijk hebben over die pogingen. ik zocht het op en het wordt op het internet dikwijls tegengesproken. De ene zegt 6 pogingen per vrouw en de andere zegt 6 pogingen per zwangerschap. Ik weet het ook niet meer maar denk dat jullie gelijk zullen hebben, 6 pogingen per vrouw.
groetjes en veel sterkte nog