ICSI-dip
Geplaatst: 12 februari 2008, 10:57
Hallo,
Ik heb me vandaag geregistreerd op de website. Ik zal maar eerst mijn verhaal eens doen. Wij zijn aan het wachten op onze eerste ICSI beurt. Als alles goed gaat dan zou die eind maart plaats vinden. We hebben vorige week een tegenvaller gehad want in mijn man zijn sperma was niets te vinden. Hij is eind vorige jaar ziek geweest en heeft in het ziekenhuis gelegen en hoge koorts gemaakt. En blijkbaar heeft de koorts alles kapot gemaakt. Het duurt 3 tot 6 maanden eer alles terug hersteld is. Wat bij hem ook al niet zo veel was. Hij moet 13 maart terug een staal gaan maken en als die "goed" is mag ik met de Gonal F beginnen. Je zou nu zeggen dat het wel redelijke vooruitzichten zijn, wat ook zo is, maar toch heb ik een serieuze dip voor de moment. ik heb het gevoel dat ik er met niemand over kan praten, want niemand begrijpt mij. Mijn man is er natuurlijk altijd als ik hem nodig heb, voor een flinke huilbui of een dikke knuffel. Maar toch is het soms moeilijk om toch nog maar eens tegen hem te beginnen zagen over alles. Zijn zus en haar vriend wonen hier bij ons in sinds juli vorig jaar omdat zij hun huis aan het verbouwen zijn. Kort nadat zij hier ingetrokken zijn (1 maand nadat zij gestopt was met de pil) is zij hier in mijn huis zwanger geworden. Je kan je niet voorstellen wat dat met een mens zijn gevoelens doet. Met haar praten over mijn gevoelens dat gaat niet want ik moet begrip hebben voor haar omdat zij een kind wou. Langs hun kant voel ik absoluut geen begrip voor onze situatie. Toen we vorige week bij onze intake te horen kregen dat we het misschien moeten uitstellen voor nog eens 3 maanden, dan kon zij alleen maar praten over haar zwangerschapskwaaltjes en over de kleedjes die ze gekocht had. En nu zie ik die buik altijd maar dikker en dikker worden en dat doet mij echt verdriet en pijn. Ik gun het hun van harte maar het zou toch gemakkelijker zijn als ik er niet iedere seconde van elke minuut van elk uur mee geconfronteerd word. En hun vragen om te verhuizen dat gaat niet want ze kunnen nergens anders naartoe. Dankbaar zijn ze ons ook niet want op die 7 maanden dat ze nu bij ons wonen, hebben ze nog geen enkele keer iets gezegd of gedaan om ons te bedanken. Binnenkort moeten we hier alle meubels gaan verhuizen en is er geen enkele kamer buiten onze slaapkamer waar geen babyspullen komen te staan. Ik ben bang om in mijn eigen huis te leven en aan niks anders te moeten gaan denken dan aan baby's. Ik ben al een paar keer naar de dokter geweest in de hoop dat ze mij een beetje thuis schrijft, maar dat is ook geen oplossing, dus ben ik blij dat ik altijd ben blijven werken. Als ik eens rustig op mijn gemak wil zijn en niet aan kinderen denken, dan moet ik weglopen, anders gaat dat niet.
Ik heb me vandaag geregistreerd op de website. Ik zal maar eerst mijn verhaal eens doen. Wij zijn aan het wachten op onze eerste ICSI beurt. Als alles goed gaat dan zou die eind maart plaats vinden. We hebben vorige week een tegenvaller gehad want in mijn man zijn sperma was niets te vinden. Hij is eind vorige jaar ziek geweest en heeft in het ziekenhuis gelegen en hoge koorts gemaakt. En blijkbaar heeft de koorts alles kapot gemaakt. Het duurt 3 tot 6 maanden eer alles terug hersteld is. Wat bij hem ook al niet zo veel was. Hij moet 13 maart terug een staal gaan maken en als die "goed" is mag ik met de Gonal F beginnen. Je zou nu zeggen dat het wel redelijke vooruitzichten zijn, wat ook zo is, maar toch heb ik een serieuze dip voor de moment. ik heb het gevoel dat ik er met niemand over kan praten, want niemand begrijpt mij. Mijn man is er natuurlijk altijd als ik hem nodig heb, voor een flinke huilbui of een dikke knuffel. Maar toch is het soms moeilijk om toch nog maar eens tegen hem te beginnen zagen over alles. Zijn zus en haar vriend wonen hier bij ons in sinds juli vorig jaar omdat zij hun huis aan het verbouwen zijn. Kort nadat zij hier ingetrokken zijn (1 maand nadat zij gestopt was met de pil) is zij hier in mijn huis zwanger geworden. Je kan je niet voorstellen wat dat met een mens zijn gevoelens doet. Met haar praten over mijn gevoelens dat gaat niet want ik moet begrip hebben voor haar omdat zij een kind wou. Langs hun kant voel ik absoluut geen begrip voor onze situatie. Toen we vorige week bij onze intake te horen kregen dat we het misschien moeten uitstellen voor nog eens 3 maanden, dan kon zij alleen maar praten over haar zwangerschapskwaaltjes en over de kleedjes die ze gekocht had. En nu zie ik die buik altijd maar dikker en dikker worden en dat doet mij echt verdriet en pijn. Ik gun het hun van harte maar het zou toch gemakkelijker zijn als ik er niet iedere seconde van elke minuut van elk uur mee geconfronteerd word. En hun vragen om te verhuizen dat gaat niet want ze kunnen nergens anders naartoe. Dankbaar zijn ze ons ook niet want op die 7 maanden dat ze nu bij ons wonen, hebben ze nog geen enkele keer iets gezegd of gedaan om ons te bedanken. Binnenkort moeten we hier alle meubels gaan verhuizen en is er geen enkele kamer buiten onze slaapkamer waar geen babyspullen komen te staan. Ik ben bang om in mijn eigen huis te leven en aan niks anders te moeten gaan denken dan aan baby's. Ik ben al een paar keer naar de dokter geweest in de hoop dat ze mij een beetje thuis schrijft, maar dat is ook geen oplossing, dus ben ik blij dat ik altijd ben blijven werken. Als ik eens rustig op mijn gemak wil zijn en niet aan kinderen denken, dan moet ik weglopen, anders gaat dat niet.