Hey allemaal
Geplaatst: 9 februari 2016, 17:47
Hallo iedereen,
Ik ben nieuw hier op het forum.
Wij zijn sinds augustus 2014 aan het proberen voor een kindje te krijgen. Na iets meer dan een jaar aan teleurstellingen zijn we dan toch eens bij onze huisarts raad gaan vragen. Bij mij was alles goed buiten 1 hormoon dat te hoog staat maar niet echt een probleem om zwanger te geraken. Bij mijn man was het slechter nieuws, zeer weinig goede spermacellen en weinig beweeglijkheid. Het verdict was meteen jullie kunnen nooit op een natuurlijke manier zwanger geraken. Langs de ene kant hadden we dit wel verwacht aangezien we niet zwanger geraakten maar toch kwam dit ontzettend hard aan.
20 oktober zijn we dan voor het eerst naar het UZ in jette geweest aangezien onze dokter dit aangeraden heeft want zij zouden het meest gespecialiseerd zijn in mannelijke infertiliteit volgens haar. De eerste indruk was zeer slecht, onze crg-arts was nogal onbeschoft en gaf zeer weinig uitleg. Ik ben niet van de magerste dat wist ik ook wel, en ik had er mij ook aan verwacht dat ze gingen zeggen dat ik moet vermageren. Maar de dokter vond het nodig om nog eens de opmerking te geven "amai jullie moeten een stevig bed hebben" daar had ik het ontzettend moeilijk mee. Ik weet dat hoe meer je weegt hoe kleiner de slaagkans maar ik doe echt wel mijn best om te vermageren om aan de behandeling te kunnen starten. Ik was al sinds de start van het natuurlijk proberen krijgen van een kindje begonnen met vermageren, dit lukte ook goed totdat mijn mama de diagnose kanker kreeg, toen deels door het emotioneel eten en het vaak eten van fastfood door de ziekenhuis bezoeken en thuisbezoeken was ik weer bijgekomen wat mij nu ontzettend spijt. De dokter schreef dan een aantal onderzoeken voor zonder enige uitleg. Het enige wat hij nog gezegd had is dat het zowizo icsi ging worden. Wij zijn daar allebei slecht buiten gekomen door de manier waarop hij ons behandelde en we zijn de dag erachter naar onze huisarts gegaan voor meer uitleg te vragen en te vragen wat icsi was. Daar hebben we dan toch een goede uitleg gekregen. We hebben dan ook besloten om de crg-arts nog een tweede kans te geven. En nu ondertussen na nog 2 consultatie voelen we er ons toch wat beter bij.
15 maart mogen we terug gaan en als ik dan voldoende vermagerd ben zouden we bij de counseler mogen gaan voor uitleg en de behandeling te starten. Dus we leven op hoop maar ik ben wel ontzettend bang voor wat er allemaal komt.
Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Heeft iemand een idee hoelang het ongeveer duurt tussen het gesprek met de counseler en het effectieve starten van de behandeling?
Hoe gaat jullie man daarmee om?
Dank jullie voor het luisterd oor.
Stephanie
Ik ben nieuw hier op het forum.
Wij zijn sinds augustus 2014 aan het proberen voor een kindje te krijgen. Na iets meer dan een jaar aan teleurstellingen zijn we dan toch eens bij onze huisarts raad gaan vragen. Bij mij was alles goed buiten 1 hormoon dat te hoog staat maar niet echt een probleem om zwanger te geraken. Bij mijn man was het slechter nieuws, zeer weinig goede spermacellen en weinig beweeglijkheid. Het verdict was meteen jullie kunnen nooit op een natuurlijke manier zwanger geraken. Langs de ene kant hadden we dit wel verwacht aangezien we niet zwanger geraakten maar toch kwam dit ontzettend hard aan.
20 oktober zijn we dan voor het eerst naar het UZ in jette geweest aangezien onze dokter dit aangeraden heeft want zij zouden het meest gespecialiseerd zijn in mannelijke infertiliteit volgens haar. De eerste indruk was zeer slecht, onze crg-arts was nogal onbeschoft en gaf zeer weinig uitleg. Ik ben niet van de magerste dat wist ik ook wel, en ik had er mij ook aan verwacht dat ze gingen zeggen dat ik moet vermageren. Maar de dokter vond het nodig om nog eens de opmerking te geven "amai jullie moeten een stevig bed hebben" daar had ik het ontzettend moeilijk mee. Ik weet dat hoe meer je weegt hoe kleiner de slaagkans maar ik doe echt wel mijn best om te vermageren om aan de behandeling te kunnen starten. Ik was al sinds de start van het natuurlijk proberen krijgen van een kindje begonnen met vermageren, dit lukte ook goed totdat mijn mama de diagnose kanker kreeg, toen deels door het emotioneel eten en het vaak eten van fastfood door de ziekenhuis bezoeken en thuisbezoeken was ik weer bijgekomen wat mij nu ontzettend spijt. De dokter schreef dan een aantal onderzoeken voor zonder enige uitleg. Het enige wat hij nog gezegd had is dat het zowizo icsi ging worden. Wij zijn daar allebei slecht buiten gekomen door de manier waarop hij ons behandelde en we zijn de dag erachter naar onze huisarts gegaan voor meer uitleg te vragen en te vragen wat icsi was. Daar hebben we dan toch een goede uitleg gekregen. We hebben dan ook besloten om de crg-arts nog een tweede kans te geven. En nu ondertussen na nog 2 consultatie voelen we er ons toch wat beter bij.
15 maart mogen we terug gaan en als ik dan voldoende vermagerd ben zouden we bij de counseler mogen gaan voor uitleg en de behandeling te starten. Dus we leven op hoop maar ik ben wel ontzettend bang voor wat er allemaal komt.
Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Heeft iemand een idee hoelang het ongeveer duurt tussen het gesprek met de counseler en het effectieve starten van de behandeling?
Hoe gaat jullie man daarmee om?
Dank jullie voor het luisterd oor.
Stephanie