Ervaring met ICSI

[Selina]

Zwanger worden een blijde gebeurtenis maar niet altijd evident.
Anderhalf jaar geleden besloten we naast ons JA-woord de grootste beslissing te nemen die iemand in zijn leven kan nemen. We waren/zijn er klaar voor en willen voor de volle 100% gaan voor onze kinderwens!

Tot onze grote spijt liep dit tot nu toe niet van een leien dakje. De maanden gingen voorbij maar die positieve zwangerschapstest kwam/komt er maar niet. Na een jaar proberen besloten we toch contact op te nemen met de gynaecoloog. Na wat onderzoek bleek dat we beide negatieve elementen hadden maar niets onoverkomelijks, zwanger worden is zeker mogelijk! Dan toch maar langs bij de fertiliteitskliniek.

Dan maar niet zwanger worden op een natuurlijke manier. Al snel gingen we over op inseminaties. Hierbij wordt het sperma zo dicht mogelijk bij de baarmoeder ingebracht en dan dient de natuur zijn gang te gaan. De verwachtingen bij de eerste poging waren heel groot. Wanneer mijn regels dan ook 5 dagen vroeger dan verwacht kwamen was de teleurstelling heel groot! Veel frustraties en tranen waren nodig om dit even een plek te kunnen geven.

Op naar de tweede poging, dan gecombineerd met medicatie om de cyclus te verkorten en de productie van eicellen te bevorderen. Al snel blijk ik gevoelig aan de hormonen, prikkelbaar, pijnlijke borsten, emotioneel, opvliegend,… Pfff allemaal toch redelijk vermoeiend maar het doel heiligt de middelen! Ook bij de tweede inseminatie blijken de resultaten kantje boordje maar besluit de gynaecoloog toch door te gaan. Toch wordt hier al besloten dat als de inseminatie nu geen positief resultaat kent over te gaan op IVF.

Vol spanning overleven we de twee weken. Pas nu besef ik hoe lang twee weken kunnen duren. Amai pure stress ☺ . Na twee weken krijg ik opnieuw mijn regels door. De teleurstelling is er zeker, toch slaag ik er deze keer makkelijker in het negatieve resultaat een plek te geven. Op naar de IVF behandeling, en vele consultaties inclusief lang wachten bij de gynaecoloog. Nu is het de bedoeling zoveel mogelijk eicellen te laten groeien.

Ik heb persoonlijk schrik van naalden. Tijdens de inseminaties had ik reeds tweemaal zelf een spuit moeten zetten. De gedachte dat ik nu dagelijks een spuit moet zeggen is toch even overweldigend. Maar we gaan ervoor, dit moet lukken. Dagelijks op uur een spuit zeggen bepaald enigszins wel uw leven. Na enkele dagen komt er ook een tweede spuit bij, één ’s morgens, één ’s avonds. Als je op uw vrije dag de wekker moet zetten om op tijd je spuit te zetten dringt alles toch wel door!

Na drie consultaties op een week tijd is het zover, de punctie wordt gepland. De 16 follikels worden onder volledige narcose weggehaald, mijn man mag hier wel bij me zijn. Enigszins stelt me dit gerust. Op deze manier is hij toch bij dit proces betrokken. Na een moeilijke punctie zijn er uiteindelijk 6 eicellen welke bevrucht worden via ICSI. Dit betekent dat in elke eicel een kwalitatief goede zaadcel wordt ingebracht via een naald. Dan krijgen de embryo’s enkele dagen de tijd verder te ontwikkelen. Vijf dagen later wordt de terugplaatsing gepland en ondertussen kan ik opnieuw starten met medicatie, deze keer om het baarmoederslijmvlies dikker te maken. Twee embryo’s worden ingevroren. En opnieuw start de periode van wachten. Pfff zoveel hoop, angst, onrust. Wat kan dit alles zo vermoeiend zijn. Ergens wacht ik op mijn regels, maar toch hoop ik zo hard op een positieve zwangerschapstest. Zo ongeduldig dat ik er niet kan wachten tot de bloedafname. Twee dagen ervoor dan toch een zwangerschapstest, deze is negatief. Toch nog wat hoop want misschien is de test te vroeg, de volgende dag opnieuw, opnieuw negatief. Bloedresultaten zijn ook negatief. Is me dat een harde klap. Dit moet even bezinken, tranen zijn nodig om dit een plaats te geven.

Ok nu op naar een tweede terugplaatsing. De consultatie bij de gynaecoloog achter de rug. Aangezien ik een heel onregelmatige cyclus heb die soms even durft over te slaan is er besloten een kunstmatige cyclus te bewerkstellen met medicatie. De komende periode zal ik starten met de nodige medicatie. Binnen een tweetal weken zal dan de tweede terugplaatsing gepland worden, hopelijk met een positief resultaat…

[luchtballon]

hallo

hoe gaat het ondertussen met je? is het nu gelukt?

bij mij ook een heel verhaal.
eerst trouwen daarna een kinderwens.
na een jaar proberen naar de dokter gaan. Alles is normaal behalve mijn man heeft een verminderde zaadkwaliteit.
eerst 4 maal met iui zonder resultaat.
nu icsi: 1epick-up met daaruit 5embryos om terug te plaatsen.
ik heb al 2 terugplaatsingen gehad in een natuurlijk cyclus dus zonder medicatie...geen resultaat.
nu heb ik al 2 terugplaatsingen gehad met medicatie (progynova en utrogestan)... geen resultaat.
heb nu een uitgebreid bloedonderzoek gehad zoals mijn schildklierwerking enzovoort maar alles is normaal.
nu aan het afwachten voor een volgende terugplaatsing gecombineerd met een hysteroscopie. hmm we zullen zien... tis mijn laatste embryo. pfff alles is mentaal heel zwaar. had nooit gedacht dat het zo mentaal zwaar zou zijn.
ik kom ook wanhopig, ik vrees soms het ergste... tja we zien wel.
hopelijk heb jij beter nieuws

luchtballon