De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Ik ben nieuw op dit forum en zit met een hoofd vol zorgen en vragen. Ik heb de tip gekregen om hier mijn bekommernissen neer te pennen en hoop wat meer duidelijkheid te krijgen.

Ik probeer zwanger te raken van een tweede kindje sinds maart 2015, we zitten nu in onze tiende ronde. Mijn eerste kindje komt uit een andere relatie en was er pas na jaren proberen en 2 mk's. Ik ben uiteindelijk wel natuurlijk zwanger geraakt (met clomid).

Ook deze keer neem ik clomid gezien ik anders geen eisprong heb. Een test heeft uitgewezen dat het zaad van mijn man te weinig, onbeweeglijk en misvormd is. ICSI is dus wss de enige oplossing. Begin december hebben we een afspraak.
Dat wachten valt me erg zwaar. Er raast de hele tijd door mijn hoofd dat ik nooit meer mama zal worden. Ik ben er al 37, mijn man is akkoord met ICSI, maar een operatie langs zijn kant ziet hij niet zitten (ik lees overal dat het zonder mss al hopeloos is), ik ben bang voor naalden, ik zit nu al met pilmoeheid, ik heb een enorme schrik voor mk's, ... kortom, hoe meer tijd verstrijkt, hoe wanhopiger ik ben en dan zijn we nog niet eens gestart.

De onzekerheid, het niet weten of we een kans gaan krijgen, niet weten waar we aan beginnen... het valt me enorm zwaar. We praten er wel over met elkaar, maar zijn hier heel anders in en ik heb veel vaker de behoefte om het te delen dan hij. Ik hoop hier dan ook een luisterend oor, raad, steun en troost te vinden en een plek om mijn emotionele rollercoaster neer te pennen.

Alvast bedankt voor het lezen.
Katerine

Hey Katerine,

Het doet deugd om alles even neer te schrijven... Ik ken het gevoel, wat mij ook geholpen heeft gedurende heel mijn parcours (en dat is al lang) is een dagboek bij te houden...

Die onzekerheid is zo herkenbaar... Ik was in behandeling in Edegem maar gezien onze laatste poging is opgebruikt stappen we over naar Jette. Volgende week woensdag hebben we ons verkennend gesprek, maar alles is nieuw daar, je kent de werking niet... Dus ook wel spannend!

Ik kan alleen maar zeggen dat je alles wat in je opkomt moet vragen tijdens uw gesprek begin december, alles waar je aan denkt best vooraf noteren zodat je niks vergeet. Het gevoel van nooit meer mama worden... *zucht* ik ken het... Mijn dochtertje is gisteren 2jaar geworden, en je bent zo blij dat je een kindje in je leven hebt maar toch wil je zo graag een broertje/zusje... Iedereen zegt dan, je moet genieten van hetgeen je wel hebt en niet vastpinnen aan hetgeen je niet hebt... Makkelijker gezegd dan gedaan he...

Als er iets is... Of je wilt je hart luchten... This is THE place...

Knuffel Ellen x

Beste Katerine,

Ik kan me heel goed voorstellen dat het een sprong in heel diep water is, als je net in de hele IVF/ICSI stapt. Als er dan nog enige tijdsdruk (leeftijd) en miskramen bijkomen, is het inderdaad nog zwaarder.

Mannen zien het 'maken' en krijgen van kinderen ook heel anders dan wij. Mijn man en ik hebben dit voorjaar een aantal heel heftige weken beleefd, omdat ik heel graag een tweede kindje wou en hij absoluut niet (voor ons zoontje is het bij de geboorte bijna fout gegaan, maar godzijdank een stralend kereltje gekregen). Hij zag ICSI (wat mijn ziekenhuis voorstelde wegens iets meer kans op bevruchting zegden ze) ook niet zitten, want het is nog net een stapje meer 'ingrijpen' dan IVF, waaruit onze zoon komt.

Uiteindelijk was hij wel bereid me te steunen en is het door omstandigheden zelfs geen IVF maar ICSI geworden, een beetje door zijn toedoen: hij vond dat hij een bepaalde belangrijke vergadering op zijn werk moeilijk kon annuleren de dag van pick up en dus werd zijn ingevroren materiaal gebruikt. Maar nu zijn we wel heel pril zwanger en hopen we dat het allemaal goed blijft gaan.

Ik hoop dat jullie er samen uit geraken en dat de tijd tot die eerste afspraak niet te zwaar gaat wegen!


Groetjes,
Ellie