De Verdwaalde Ooievaar

Bon, op 26/10 heb ik mijn 6de en finale PU gehad. 21 eicellen geoogst, en op 1/11 weten we wat er overblijft en ingevroren werd. Ik hoop dat er toch iets overblijft en dat het niet is zoals onze 4de poging dat alles op dag 4 gestopt was met delen en er niks meer overbleef.
De laatste 2 pogingen hebben we gedaan in Brussel en hoop ik dat poging number 6 wel zal lukken!!
Deze poging was wel pijnlijk. De vorige 5 heb ik nooit iets gevoeld, maar bij deze lag ik te shaken in de stoel! Ik voelde het doorprikken van mijn cellen! Mega veel pijn.

Wie zit ook in de finale fase en welke gedachten hebben jullie allemaal?
Hebben jullie een back up plan?
Wij overwegen adoptie, maar ik had wel graag een eigen biologisch kind...Met mijn man lukt dit tot op heden niet.
Alle onderzoeken werden gedaan en behalve die morfo werd er niks gevonden. Bij mij blijft de optie om toch met iemand anders een gezin te stichten open...
Ik vind dit moeilijk om over te beslissen.
Je stapt er samen in, maar op het einde kun je toch niet verwachten dat 1 van de partners ook kinderloos blijft omdat 1 van beiden een probleem heeft?
Het is een levensbepalende factor vind ik. Een gezin stichten, kinderen krijgen heb ik altijd normaal gevonden en nu blijkt dat ik dit misschien niet zal kunnen hebben. Alez toch niet met mijn huidige man?
Moeilijk...
Wat binnen 10 jaar? Ga ik dan geen spijt hebben van mijn keuze? Zullen we dan nog samen zijn (ook zonder kinderen?)
Onze relatie heeft ondertussen al veel woelige periodes doorstaan (allemaal door die behandelingen), maar we zijn dichter naar elkaar gegroeid, maar op andere vlakken verder uit elkaar...
Op seksueel vlak is het 'vriespunt'. Ik heb het er moeilijk mee om seks los te zien van 'bevruchting'. Daardoor vind ik mijn man ook niet meer zo aantrekkelijk. 'Zin' in seks heb ik al lang niet meer....
Aanrakingen vind ik ook moeilijk. Ik heb liever dat hij mij stil laat. Knuffelen kan, maar meer moet er voor mij momenteel niet zijn.
Gaat dit ooit goed komen? Ik weet het niet...

Wie herkent dit, zit ook in de finale fase...
Wat gaat er door jullie hoofden? Hebben jullie alternatieven besproken?

Dag Guofan,

Amai, dat klinkt allemaal heel zwaar...Ik kan me voorstellen dat het op de duur moeilijk wordt om helder naar andere aspecten uit je leven te kijken, als de focus al zo lang op de behandelingen ligt. Het is ook zo inpalmend he..
Vind het heel moeilijk hier iets over te zeggen. Misschien kan een psycholoog je helpen om alles op een rijtje te krijgen?
Garanties op een kind, heb je jammer genoeg nooit, ook niet met een man met superzaad. Er zijn genoeg koppels bij wie het kinderloos zijn onverklaarbaar is...weet niet of ze al donorzaad hebben voorgesteld...
Mijn situatie is heel anders, het louter medisch probleem, ligt bij mij, maar ben al 4 keer zwanger geraakt, waarvan 3 miskramen (dat heb je ook niet in de hand) en na het eerste miskraam heb ik mij echt bedacht dat ik ook een gelukkig leven zou kunnen hebben zonder kinderen, samen met mijn man (dan zou dat mijn back up plan zijn geweest, met als mogelijke optie pleegzorg). Al zou daar natuurlijk een rouwproces voor nodig zijn geweest en de kinderwens van mijn man is zo mogelijk nog groter dan de mijne (ondertussen de wens voor een tweede, want we hebben het geluk gehad een gezonde dochter te krijgen).
Ik zou het natuurlijk vreselijk vinden als hij mij had verlaten omdat ik geen kinderen kon krijgen, want dat is ook niet iets waar ik voor kies. Of je relatie dan sterk genoeg is dit slechte nieuws aan te kunnen? Misschien lijkt het nu even niet zo of misschien is er meer aan de hand.
Seks is een moeilijk punt. Ik merk bij mezelf dat het nu, nu we even in een rustpauze zitten voor IVF 5, het makkelijker gaat, ik voel me gelukkiger en er is geen druk, geen vervelende vaginale pillen, geen tellen van dagen onthouding,...
Maar als je seksleven nu, tijdens de behandelingen een vriespunt heeft bereikt, is het heel moeilijk te zeggen of dat zonder de behandelingen ook zo zou zijn.

Veel moed he! J

Ik zat eind 2012 wat in hetzelfde schuitje als jij.
Ook icsi 6 en nog nooit zwanger geweest,wel eens bbz.
Bij icsi 6:13 eicellen gevonden en maar 3 bevrucht.
Wij hadden ons al ingeschreven voor adoptie juist voor icsi 6.wij hadden beslist als het negatief was,dat ik een kindje ging adopteren.
Ik wilde geen icsi 7 meer,de laatste pu was ook heel pijnlijk en ik had nood aan rust.
En ik zie mijn man te graag om uit elkaar te gaan moesten we geen kinderen kunnen krijgen,maar ik zag mezelf ook niet kinderloos,dus adoptie leek me een goed plan.
Ik moet toegeven qua seks is het ook wel wat achteruit gegaan,ik bedoel dan de hoeveel keer,ik had er steeds minder nood aan.een geluk dat ik een begripvolle man heb.
Wij hebben geluk gehad:icsi 6 was de juiste en we hebben een prachtige zoon.
Nu inmiddels bezig met icsi 7 voor een brusje.
En moest het niet lukken mss nog een poging en dan stopt het voor ons en gaan we verder met ons 3.
Veel succes met al je twijfels,beslissingen,het is heel zwaar ...

@guofan, het is denk ik vrij normaal dat je je zo'n vragen stelt. Heb je met je man al over KID (donorsperma) nagedacht? Op het forum hier zijn enkele vrouwen hiermee toch zwanger geworden na 6 of meer neg icsi pogingen.

Het is inderdaad heel normaal dat je die vragen stelt! Ik denk dat er veel van ons die vragen stellen gedurende de mmm.
Wij zijn uiteindelijk overgegaan op donatie, met succes! Ik stuur je een PB.

Heftig allemaal, ga je ondertussen al eens met iemand praten? Ik denk dat dit nu echt heel hard nodig is. Iemand die je gedachten weer op goeie banen zet.
Ik kan best begrijpen dat het idee van geen kinderen vreselijk moet zijn, zou ik ook niet kunnen MAAR wie weet is icsi 6 wel jullie poging. Al besef ik dat het optimisme soms ver zoek is na al die tegenslagen.

Je man verlaten omdat het niet lukt, heftig, vooral voor hem dan, want hij heeft hier uiteraard ook niet voor gekozen. Maar wie zijn wij om daar een oordeel over te hebben. Je moet doen wat jij denkt wat goed is. Maar ik zou vooral aanraden om toch eens te kijken waar je geholpen kan worden.

SPermadonor is idd een optie, die al besproken? Adoptie is een mooie optie, maar je moet er beiden achterstaan he. En ik denk eigenlijk dat je een adoptiekind heel snel als je eigen vlees en bloed gaat zien. Denk ik he, want heb er geen ervaring mee. Maar als ik zie hoe het er aan toegaat bij kenissen van ons. Ondanks het verschil in huidskleur zijn het echt gewoon hun kinderen. Maar je gevoel moet goed zitten he.

Het weinige tot geen sex herken ik hier wel. Erg lastig, en vooral mijn man vind da heel lastig. Maar als ik een vriendin mag geloven betert dit echt wel weer ...fieuw

Heel veel succes en ik hoop echt dat dit gewoon jouw poging word Dikke knuffel

Gisteren telefoon gehad dat er nog 3 blasto's werden ingevroren...
Das balen zeg. Van de 21 eicellen waren er 16 rijp en werden die allemaal bevrucht. Tussen dag 3-5 zien ze dat de kwaliteit verslecht.
Wat betekent dit? Aan wat ligt dit dan?
We hebben nochtans al gevraagd of mijn eicellen of zaadcellen van mijn man het probleem waren, maar doordat ik steeds goed reageerde op de stimulaties en steeds voldoende blasto's had hebben ze nooit donatie voorgesteld...
Ik heb er eerlijk gezegd niet veel vertrouwen meer in.

Na een gesprek met mijn man ziet hij KID wel zitten. Das ook nog het enige dat ik wens te doen. Eiceldonatie wens ik niet te doen, zeker niet na 6 ICSI pogingen zelf te hebben gedaan en steeds gehoord te hebben dat mijn cellen nog goed waren. Daar moesten ze dan maar eerder mee afgekomen zijn.

Toch maar eens een afspraak geregeld met een psycholoog. Zal nog het beste zijn.

Wat ik ook vreemd vond is dat ik hier een PB kreeg van een persoon die zich als donor wenst aan te bieden
Alez merci zou ik zeggen, maar mochten we de stap nemen dan toch liefst anoniem en liefst via de wenselijke weg van het ziekenhuis.
Toch bedankt hé anonieme donor!!

Hey Guofan!

Ons is eens gezegd geweest dat de zaadcel actief wordt vanaf dag 3 in het embryo. Wij hadden telkens terugplaatsing op dag 3, dus wisten niet wat er verder gebeurde.

De stap naar donatie gebeurt niet op 1 dag. Wij hebben er een jaar over gedaan om de uiteindelijke stap te zetten, en er vrede mee te hebben. Ik duim voor je 3 blastocysten, zodat je die stap niet hoeft te zetten! En als het toch zo is, doe het stap per stap. Praat veel met elkaar. Het gesprek met de psychologe heeft ons goed inzicht doen krijgen ivm donatie en hoe je het aanpakt. Maar zoals gezegd, dat is niet iets wat van vandaag op morgen gaat, mentaal gezien dan. Sowieso, de eerste IUI-D blijft vreemd aanvoelen.

Veel succes!

guofan ik begrijp je volkomen hoor!
en weet je dat gevoel dat je hebt voor te sexen voor een kind te maken is ook normaal hoor,
denk dat er heel veel dames dit hebben, ik dacht dat ik een tijd geleden ook eens die vraag hier op het forum heb gesteld en dat er toch veel dames geantwoord hebben dat dat sexen op een laag pitje staat..
ik denk ook zo hoor, van allez snel even sexen voor toch op de juiste moment betrekkingen te hebben.
bij ons komen er dan nog zoveel andere factoren bij van ik moet mij haasten dat ik thuis ben van mijn werk en gedouched heb en dat hij toch nog even thuis is voor hij naar het werk kan vertrekken en dan nog eens rekening houden dat onze dochter al slaapt en dat we dan nog geen onverwachts bezoek krijgen van mijn vader want die staat regelmatig aan onze deur (natuurlijk vorige keer was het weer zover)
dat maakt het natuurlijk allemaal niet zo makkelijk.
maar eens we bezig zijn dan geniet ik er toch nog wel van.. en de andere keren heb ik solo sex (laten we het zo zeggen, dus heb toch nog wat libido )

maar ik zou het ook niet eerlijk vinden moest ik in jou plaats zijn en je man je dan zou zeggen van het lukt niet dan hebben we maar geen kinderen.
ik vind juist dat je dan al het mogelijke moet doen om toch nog een kind te krijgen (al is het idd via donatie of andere wegen)
ik hoop dat het hier nooit nodig gaat zijn maar wij hebben wel al gesprekken gehad over donatie..
eerst stond hij er wel voor open, dan weer niet, hij kent mijn standpunt dat ik absoluut een 2e wil, op welke manier dan ook.
Uiteraard staan mannen makkelijker open voor eiceldonatie dan voor zaadceldonatie.
Al zou ik voor ik zou opteren voor eiceldonatie toch ook serieus op mijn strepen moeten staan om aan te dringen eerst zaadceldonatie te doen..
ik denk dat je je idd later zou afvragen (als je zou zeggen we stoppen met onze kinderwens omdat het niet lukt) van hoe het geweest zou zijn bij iemand anders.
ik zou dat allesinds toch doen

maar ik denk wel dat het goedkomt hoor tussen jullie, en het feit dat je man nu toch wat openstaat voor kid is toch al een grote stap!
ik las onlangs een artikel in de feeling dacht ik over een koppel dat in de 60 was, wouden scheiden maar toch nog bij mekaar bleven omdat ze mekaar zou goed aanvoelden, ondanks het feit dat beiden op een bepaald punt andere partners hebben gehad of minnaars en allang samen geen sex meer hebben.
wel misschien klinkt het voor vele dames onder ons niet zo fantastisch, maar dat vind ik pas een relatie waar je chapeau tegen kan zeggen.
ondanks dat je ups en downs hebt en in onze periode van fertiliteit bijna alleen maar downs, maar je maakt het toch samen door en uiteindelijk kom je er toch meestal sterker uit.

en over die kwaliteit ik had onlangs hier ook een link naar een studie gepost waarbij ze dus in de essentie zeiden dat een eicel een corrigerende factor heeft voor de foutjes die aan een zaadcel zijn.
maar die eicel kan dus ook beinvloed worden door de levensstijl van de dame en invloeden van buitenaf, alsook leeftijd.
dit kan allemaal ten nadele van de corrigerende factor zijn.
dus als dit niet optimaal is kan die eicel de zaadcel dan ook niet meer corrigeren en loopt het vaak mis.
heb je daartegenover een jonge fitte eicel die kan wel die zaadcel nog corrigeren, en vandaar dus dat bij de overstap naar eiceldonatie vaak geen problemen meer zijn.
Maar daartegenover (kon ik toch uit het artikel opmaken) dat bij een niet zo optimale eicel maar een superzaadcel er wel goede bevruchtingen kunnen zijn omdat dit eicel die superzaadcel dus eigenlijk bijna niet moet corrigeren.

mijn conclusie is dus als beide niet zo goed zijn, eicel en zaadcel het misgaat vaak
maar als één van beide minder is en de andere goed dat dit wel resultaat kan geven

en bij ons is het denk ik ook beiden niet zo goed, mijn man had bij de laatste IUI na bewerking maar 100 000 zaadcellen over
en bij de laatste ICSI zijn ze hem zelfs gaan terugroepen voor een nieuwe staal te laten maken omdat het zo ondermaats was (hij heeft dit toen geweigerd)
daarmee dat ik momenteel alles er probeer aan te doen om mijn eicelkwaliteit te verberteren (en uiteraard die van mijn man ook)
al moet ik toegeven dat ik de laatste 3 dagen terug redelijk wat chocolade heb gegeten (zal misschien van de stress zijn)

sorry voor de lange boterham, maar ik voel zo met jou mee guofan omdat ik me ook zo voel of zou voelen in jouw situatie.

hoeveel hebben ze er dan teruggeplaatst en op welke dag?
wanneer mag je testen?

lieve groetjes!
xxx

Hoi
Alvast bedankt voor de reacties! Makkelijk is het inderdaad niet en hopelijk geraken we er uit.

Terugplaatsingen hebben we nu niet. Het was een freeze all doordat het een zware stimulatie was en mijn baarmoederslijmvlies niet optimaal ging zijn na die PU.

Dus vanaf volgende cyclus laat ik er 2 terugplaatsen en dan mocht het niet lukken dat laatste.
Gisteren ging mijn man een mail sturen naar onze artse met de vraag waarom er zo weinig overschieten en aan wat het lag; alsook om mee te delen dat wij (mocht het niet lukken) toch graag met KID zouden starten...maar hij heeft nog niks gestuurd zie ik.
Dit werkt ook op mijn zenuwen. Steeds zeggen dat hij iets zal doen, maar het toch niet doen.
Nu heb ik besloten om te zwijgen en te wachten.
Zie ik dat hij tegen eind deze week nog steeds geen mail heeft gestuurd, dan zal er wat zwaaien!
Gisteren was hij op de pc bezig, maar is hij steeds bezig met 'lenzen' voor zijn fototoestel...

We hadden gisteren ook een mail gehad van een mogelijke psychologe waar we bij konden, maar ook dit heeft hij niet bekeken...
Dat begrijp ik niet!
Hij zegt steeds dat hij het heeft 'gehad', maar toch wenst door te doen, maar ik moet wel voor alles zorgen lijkt me.
Hij zegt dan dat we inderdaad beter eens naar een psychologe gaan, maar als ik dan iemand gevonden heb bekijkt hij de mail niet eens...

Ik weet op die manier niet goed wat hij echt wil. Praat hij me naar de mond? Wil hij ermee stoppen? Doorgaan en wat vind hij ok?
Geen idee. Want hij stemt met alles toe, maar doet dan wel niks...