De Verdwaalde Ooievaar

Dag iedereen,

Ik ben helemaal nieuw op deze website en in deze wereld.
Wij zijn spontaan begonnen in 2013, en sinds juli '15 in behandeling bij de fertiliteitskliniek. Gisteren de tweede IUI gehad, maar de spermakwaliteit was niet goed en waarschijnlijk zal de overstap naar ICSI worden gemaakt.

Ik merk dat deze behandelingen enorm emotioneel belastend zijn, en mijn reflex is dan ook om informatie op te zoeken om het gevoel van controle te behouden. Ik word echter overdonderd met verhalen zonder goede afloop en wanhopige gevoelens bij zoveel mensen...

Ik wilde graag weten hoe jullie de behandeling om tot een ICSI-poging te komen, ervaren en hoe jullie positief gestemd blijven? Of anders gezegd, hoe gaan jullie als koppel om met alle spanningen, hoop, teleurstellingen etc. die op jullie weg komen? Ik vind het best beangstigend allemaal, ook voor ons als koppel. Enkele verhalen met goede afloop zijn ook altijd welkom

Alvast hartelijk bedankt voor jullie reactie.

Groetjes,
Marie

hey marie,

beangstigend allemaal he!

waar ga je in behandeling gaan?

Wij zijn deze maand drie jaar bezig om zwanger te worden en ik vind het zwaarst tot nu toe geweest: gehoord en begrepen worden, zowel door dokters als door vrienden etc...

Ik heb een dikke twee jaar moeten horen dat het helemaal niks om het lijf had en ik er niet zoveel mee moest bezig zijn...
Maar ondertussen ben ik al drie keer geopereerd aan endometriose, heb ik al aan ivf en icsi achter de rug en heb ik nu net een terugplaatsing van een cryo gehad...

De behandeling op zich vind ik eigenlijk meevallen, maar het zijn de check ups om te twee dagen die het zwaar maken...vroeg opstaan, toch wel altijd de stress of het inorde is allemaal...
DAT vind ik het zwaarst van al, het leven van de ene mijlpaal naar de andere...

Hallo Marie!

Welkom! Ik ben Ilse en we hebben al 1 dochter via Icsi en ik ben momenteel 9 weken zwanger van hopelijk ons tweede kindje. Ook via Icsi. De weg is lang en zwaar. Het is een emotionele rollercoaster waar je op zit. Hoop gevolgd door teleurstelling. Dan moet je terug de moed vinden om verder te gaan. Veel echo's. Veel bloedafname's. Maar het is het Waard!!! Onze dochter van nu ondertussen al 2 jaar is een geweldige beloning! Niemand kan begrijpen wat je voelt behalve lotgenoten. Dus goed dat je op dit forum zit. Als je vragen hebt, zorgen of je wordt gewoon effe gek, zwier het gewoon op dit forum en er zijn altijd lotgenoten die je zullen helpen en moed inspreken! Veel succes!!

Hoi Marie!
Het is sowieso iets waar je constant mee bezig bent, hoewel je het dan soms plots ook efkes vergeet..soms moeilijk uit te leggen...
Nu je nog in beginfase zit, valt het allemaal best mee en heb je nog frisse moed, wie weet is het direct prijs, zo een verhalen zijn er hier zeker ook al gepasseerd! We zijn hier ook met redelijk veel die al meer dan 4 icsis hebben, maar gezien het om een vlaams forum gaat met zodanig veel gebruikers en onderwerpen is het wel normaal dat er beetje vanalle soorten zitten:-) alles is hier mogelijk en bespreekbaar..na een paar mislukte pogingen, dan begint het echt wel hel te worden, de 6 pogingen geraken op, de vrees dat het nooit zal lukken.. Iedereen is zo verschillend en het is een kansspel, dus best niet teveel focussen (maar ik doe het ook en iedereen eigenlijk) op het negatieve.. Alleszins veeeel succes en wie weet ven je nu toch zwanger van je tweede iui? You never know?

Dag dames,

Bedankt voor jullie antwoorden. Leuk om verschillende reacties te krijgen, en te zien dat iedereen er ook op zijn of haar manier mee omgaat.
Hebben jullie eigenlijk ooit psychologische hulp ingeroepen tijdens dit hele proces, of hebben jullie het allemaal op jezelf gedaan? Ik kan me inbeelden dat het wel goed kan zijn om af en toe wat professionele input te krijgen, met oog voor de verschillende manier waarop je met dit hele proces kan omgaan als man en als vrouw.

Wat ik inderdaad ook herken is écht begrepen worden door je omgeving. We zitten in dit proces nu wel in het begin, maar zijn ook al wel twee jaar gewoon bezig, verschillende vrienden zijn al bezig aan hun tweede kindje, in de tijd dat wij aan het proberen zijn. Dit wordt soms echt moeilijk.

Maar oké, er zijn ook dagen waarop ik het wel allemaal positief kan inzien, en zoals je zegt 'uiltjes', wie weet is het nu wel prijs...

Ilse86, bedankt ook om je verhaal hier neer te schrijven, wat leuk dat het ondanks alle moeite, al gelukt is om een dochtertje op de wereld te zetten en nu opnieuw zwanger bent.

Ik neem jullie tips mee

Veel liefs, en allemaal ook nog veel succes!

Hey Marie,

Zo herkenbaar..
Wij zijn februari 2012 met de pil gestopt, onze vrienden zijn dus ook reeds volop bezig met broertjes en zusjes.

Wij hebben 4 cyclussen iui geprobeerd, maar eigenlijk maar 1 effectieve poging gehad. Ondertussen hebben we 2 ivf cycli gehad, de eerste verliep heel vlot, de tweede was heel zwaar. Fysiek, want ik werd meer gestimuleerd om meer eicellen te hebben, maar vooral ook emotioneel. Ik heb toen een gesprek gehad met een psychologe van het centrum. Voor mij persoonlijk heeft dit niets opgebracht, de pauze die we daarna genomen hebben wel.
Ook al was ik er zelf geen voorstander van, pauze nemen als je voelt dat het te zwaar wordt is echt de beste optie, zelf met je partner aanvoelen hoeveel reserve je nog hebt voor de behandelingen. Het kost namelijk veel energie.

En cliché natuurlijk, praten, veel praten; met je partner, artsen, mensen dicht bij jou en mensen die in dezelfde situatie zitten.

Ik wens je alleszins veel succes en ik hoop dat jij hier binnenkort een succesverhaaltje kan neerschrijven.