De Verdwaalde Ooievaar

Hoi allemaal,

Ik ben nieuw op het forum.
Mijn vriend en ik zijn twee jaar bezig om zwanger te worden en zijn er afgelopen vrijdag achtergekomen dat ICSI voor ons de enige manier is om zwanger te worden.

Uiteraard heb ik de informatiefolders doorgenomen en op internet gesurft naar de behandeling en mogelijk consequenties voor mij en de (mogelijke) baby. Inmiddels ben ik goed op de hoogte van de risico's tijdens de behandeling en tijdens de zwangerschap, maar zit nog met een hoop vragen als het kindje eenmaal geboren is.... Hierover is echt weinig te vinden omdat er blijkbaar nog niet echt onderzoek gedaan wordt naar de ontwikkeling van ICSI kinderen.

Mijn vraag aan jullie is daarom ook: Wie van jullie heeft een kindje gekregen uit een ICSI behandeling? Hoe oud is het kindje nu en merken jullie iets in de ontwikkeling van je kind?
Ik ben hierin geïnteresseerd omdat er bij ICSI geen sprake meer is van natuurlijke selectie. Het sterkste zaadje wint niet... Het mooist/best uitziende zaadje wint... (besloten door een laborant, en niet de natuur)

Mijn volgende vraag is: Hoe gaat het met jou als moeder. Bij IVF en ICSI wordt er nogal wat gespoten, gesprikt, teruggezet en gedokterd... Hoe ben jij hier mee omgegaan. Merk je hier (ruim) na de geboorte van je kind nog iets van ?

Dit vraag ik omdat ikzelf fysiek fit ben, maar wel overgewicht heb. Hoewel ik sport en op mijn voeding let ben ik altijd zwaar geweest.
Ook blijft in mijn achterhoofd de mogelijke extra risico op verschillende soorten kankers (baarmoeder, eileider) spoken....Dit is nog niet aangetoond omdat ICSI een relatief nieuwe behandelmethode is maar bij mij speelt het wel door mijn hoofd... Was dit bij jullie ook ??

Dank jullie wel voor jullie tijd en reacties.

Wij hebben tot vrijdag de denktijd gekregen of we willen starten met ICSI. Ik moet zeggen dat we er al voor 98% uit zijn dat we dit willen, maar ben toch benieuwd naar jullie antwoorden op bovenstaande vragen...

Groetjes

Hallo,

Wij hebben een icsikindje van bijna 2 jaar.
Hier zijn de antwoorden op jouw vragen:
- ons kindje is qua ontwikkeling op alle gebied mee (eerder zelfs een beetje voor als ik mijn omgeving mag geloven), dus daar moet je al zeker niet op denken. Het zal sowieso een combinatie van jullie genen zijn. Wat je zegt van het sterkste zaadje, daar zat ik toen ook mee. Maar toch is er nog steeds een natuurlijke selectie nà de bevruchting. Ons kindje was het derde embryootje uit 'de diepvries'. Alle voorgaande embryootjes waren ook sterk, goed ontwikkeld,... Waarom zijn die niet 'blijven plakken'? Ik geloof dus dat er meer voor nodig is dan een labo bevruchting om tot een kindje te komen.
- heel de medische draaimolen voor de pick up is natuurlijk niet leuk. Lichamelijk viel het allemaal goed mee, maar psychisch is alles veel moeilijker vind ik. Je ziet overal kindjes geboren worden alsof het niets is terwijl je zelf zo moet sukkelen. Of er extra risico op kanker is weet ik natuurlijk niet, al zouden er nu toch wel al enkele onderzoeksresultaten moeten opgedoken zijn. Ik neem geen pil, dus die hormonen heb ik dan weer niet binnen :-p.
- voor de pick up zelf had ik veel angst. Ik had al veel akelige berichten gehoord. Uiteindelijk heb ik er (met begeleiding van wat pijnstilling) zo goed als niets van gevoeld. Maar dit is voor iedereen anders natuurlijk. Je mag altijd extra verdoving vragen als je schrik hebt, en er staat een anesthesist naast jouw om te helpen als het nodig is.
- ik ben van nature slank, en was ook heel snel na de geboorte terug op gewicht. Maar ook dat is voor iedereen verschillend, icsi of niet.
- toen wij op controle gingen met ons kindje in Jette (de aller aller beste plaats voor ivf en icsi!!!) werd er ons verteld dat de huidige onderzoeken uitwijzen dat er weinig tot geen extra ontwikkelingsproblemen zijn bij icsikindjes. Enkel wat de fertiliteit van de jongens betreft moet er verder onderzoek gebeuren. Maar ik denk dan ook... Wat zullen ze over 20 jaar al niet allemaal kunnen als het nu al zo snel evolueert?

Veel succes met de behandeling, hopelijk heb ik je een beetje kunnen helpen.

ik heb ook een icsi kindje van drie jaar, ik ben wel een BAM mama, dus ik weet niet of dat een reden is voor het feit dat hij allergisch is voor huisstofmijt, van zijn vader gekregen misschien, maar anders stelt hij het heel goed, hij is heel vlot mee in zijn ontwikkeling en kan goed mee op school, hij liep al toen hij één jaar was, het enige wat ik kan bedenken is dat hij in zijn eerste levensjaar erg veel ziek is geweest, maar ik denk dat veel kindjes dat zijn
hij is een erge lieve jongen, mama alleen zijn is al niet gemakkelijk en ik heb geluk dat het een brave is
ik ben één jaar en half bezig geweest met de behandeling, eerst met kid geprobeerd wat niet lukte
vier programma's met icsi geprobeerd
eerste keer: maar één follikel gerijpt, geen pick up
tweede keer: twee follikels gerijpt, pick-up, geen bevruchting
derde keer: vijf gerijpte follikels, twee bevruchting doch één van slechte kwaliteit, één teruggeplaatst en geen succes
vierde keer: zeven gerijpte follikels, drie bevruchtingen, twee goeie één teruggeplaatst en bingo!!!
niet veel last gehad van de hormonen ook, wel van de pick-ups, ging telkens van mijn stokje!

Onze jongen is nu 2,5 jaar en in blakende gezondheid en lekker wild en jongensachtige streken.
Hij zit wel onderaan de curve qua groei en gewicht, maar blijft zijn curves volgen, dus denk dat dat gewoon de aard van het beestje is zoals wij zeggen en dat heeft niks met ICSI te maken.
Verder ontwikkelt hij zich als een gewone jongen van 2,5 met driftbuien en schattige momenten die erbij horen

Ik ben zwanger geraakt na mijn derde verse ICSI-poging. Heb een lastige zwangerschap gehad wegens hoge bloeddruk vanaf 13 weken. Ook dit heeft niks met het hele ICSI-gebeuren te maken maar ligt ook in mijn aard.
Uiteindelijk ben ik op 38 weken bevallen met een keizersnede omdat de inleiding niet vorderde en ik op 5cm ben blijven steken. I. kreeg het dan wat lastiger om te recupereren dus ipv af te wachten tot het een spoedkeizersnede zou worden, hebben ze op veilig gespeeld en de beslissing eerder genomen.
Inleiding was noodzakelijk wegens pre-eclampsie (wat niet verwonderlijk was wegens hoge bloeddruk) maar heb dat dus kunnen volhouden tot 38 weken.

Het hele ICSI gebeuren is zwaar, maar uit je bericht maak ik meer op dat je met het fysieke bezig bent en de impact daarop al moet ik zeggen dat het mentaal op zich veel zwaarder is dan fysiek.
Zelf ben ik vrij nuchter op dat vlak en ik kan me makkelijk over teleurstellingen zetten maar ik heb mensen er al onderdoor zien gaan na 1 poging. Dus als je een relatie hebt, moet die wel tegen wat bestand zijn.

Fysiek kreeg ik het zwaar na de derde ICSI. Als ik toen niet zwanger was geweest, had ik een pauze ingelast. Niet mentaal maar puur op fysiek. Had toen al 6IUI ook achter de rug en non-stop 1,5 jaar bezig geweest. Heb toen na die pu een maagontsteking gekregen. Daarvoor ook constant wel ziek, bronchit, verkoudheid. Dat zijn ook gevolgen van steeds wisselende hormonen en behandelingen.
Zelf heb ik per stimulatie maar tussen de 2 en 4 eicellen / embryo's, waardoor er bij ons niet echt veel cryo's waren en als je dan telkens weer onmiddellijk opnieuw moet stimuleren, is dat net wat zwaarder als dat je cryo-pogingen kunt doen.

Er zijn gewoon heel veel factoren die meespelen hoe je op iets reageert en dat kan je nooit op voorhand weten of incalculeren.

Waar ik wel altijd veel last van had en nu nog steeds heb (we zijn bezig voor een brusje), is emotioneel lopen. Je hebt mensen die heel prikkelbaar lopen maar ik dus emotioneel. Dan zou ik wenen om alles, goed of slecht Lief konijntje, huilbui, kwaad zijn, huilbui. Is lastig maar doenbaar.

Ik wil wel nog één opmerking maken naar aanleiding van jouw bericht.
Ikzelf zie mijn zoontje niet als ICSI-baby en wil hem zo niet bestempelen ook. Ja, hij is er door ICSI gekomen (godzijdank) maar hij is gewoon onze jongen, onze baby, onze zoon. En niet onze ICSI-jongen, ICSI-baby, ICSI-zoon.
Hij zal later weten dat het zo gekomen is maar daarom is hij des te gewenster en zonder die behandelingen hadden we hem niet gehad.

Dus ik hoop niet dat je, eenmaal je je baby hebt, hem of haar gaat zien als ICSI-baby. En ook niet constant ermee gaat bezig zijn van: hij doet nu dit, zou dat door de icsi komen?...
Voor mij is het dus geen stempel dat die kinderen krijgen maar gewoon een manier waarop ze komen.

Wat ik ook nog wil zeggen, maak die beslissing om ICSI te doen niet alleen uit klinische overwegingen maar ga vooral af op je gevoel. Er komen veel technische aspecten bij maar het is ook vooral een mentale ingesteldheid die belangrijk is!
Als je er voor gaat, moet je je 100% ervoor inzetten en heel erg positief blijven, ondanks tegenslagen.
En éénmaal die baby in je armen ligt, dan ga je des te meer blij zijn dat je de stap gezet hebt!

Alvast veel succes!
E-ke

Hier een dochter van 4 maand & een sterrenzusje via ICSI 2. Ik zie haar niet echt specifiek als ICSI-kindje. Ben wel heel blij dat het bestaat, anders zou ze hier nooit liggen blinken in haar park. We zien het gewoon als een klein zetje extra dat we nodig hadden om kinderen te krijgen.

De behandeling vond ik op zich meevallen. Heb er mij bewust niet te veel in verdiept omdat het bij iedereen anders verloopt & iedereen er ook anders op reageert. Ik persoonlijk heb er voor gekozen om tijdens de behandeling thuis te zijn. Het over & weer crossen naar Jette was moeilijk combineerbaar met mijn diensten & bezorgde mij veel stress. Ik had het wel moeilijk met het feit dat je alles uit handen moet geven & een ander bepaalt wat & wanneer je iets moet doen (spuiten zetten of sprayen op een bepaald tijdstip). We hebben ook onze tijd genomen & niet de ene na de andere behandeling gedaan. Ikzelf had het nodig om dingen te doen die los staan van het hele gebeuren.

Mijn zwangerschap was zwaar. Ik had last van overstimulatie & de eerste 15w heb ik de ziel uit mijn lijf gespuwd van misselijkheid. De fysieke kwalen vond ik helemaal niet erg. Je wacht hier zo lang op, ik heb met veel plezier boven de pot gehangen . Emotioneel was het zwaar vanwege de tweelingzwangerschap. Tot week 14 kregen we te horen dat er nog steeds kans was dat eentje het niet ging halen. Maar ze bleven het goed doen. Op week 20 zaten we opeens terug met verhoogd risico op Down. Maar we hebben daar met de NIPT uitsluitsel over gekregen (dit doen ze normaal niet bij tweelingen, maar was bij ons speciale situatie waardoor het wel mogelijk was). Uiteindelijk op week 25 kregen we te horen dat een van ons meisje zwaar ziek was & het wellicht niet ging halen. Enkele dagen later is ze dan ook overleden. Aangezien de zus het goed bleef doen is er besloten om niet direct te bevallen. Wel strikte controle gehad vanaf dan. Op 36w ben ik via ks bevallen (water spontaan gebroken & beide kindjes lagen in stuit). Maar dit alles heeft niks met ICSI te maken.

Ons dochter doet het heel goed, schade van te vroeg geboren te worden heeft ze ruimschoots ingehaald. Ze doet alles wat ze moet doen & volgt mooi haar curve.

In Jette krijg je een brief met de vraag om aan 3maand & op 3jaar langs te gaan bij Genetica. Dit voor je dossieropvolging & voor de statistieken. Je gyné & jij krijgen ook een vragenlijst over het verloop van de zwangerschap.

groetjes

Dank jullie wel voor jullie verhalen en ervaringen. Ik vind het erg interresant om te lezen.
Mijn vriend en ik hebben inmiddels besloten om definitief voor icsi te gaan en daarmee onze laatste kans op een kindje te benutten. Wij komen uit nederland en de behandelingen zullen in tilburg plaats gaan vinden.

Uiteraard zal ik ons eventuele kindje niet als icsy baby gaan zien maar als ons kindje. Maar ik ben wel ergggeinterresseerd in hoe het met deze kindjes gaat op latere leeftijd. Of er verschillen gaan zijn met kindjes die op de normale manier zijn geboren.

Nogmaals bedankt voor jullie verhalen en ervaringen

Hoi, wij hebben twee kindjes uit icsi. Ons zoontje als baby een vrij groot kindje, met een bijpassend gewichtje, nu is hij nog steeds groot maar erg smal. Maar dat heeft hij van zijn papa. Ons dochtertje, nu 7 maanden zit perfect op de gemiddelde curves.
Qua ontwikkeling zijn ze beide duidelijk voor op hun leeftijd. Ze konden allebei zelfstandig zitten op hun 4,5 maanden, ons zoontje stapte aan de hand op 7 maanden en los op 11 maanden. Ons meisje staat graag, maar haar beentje opheffen en de stapbeweging maken durft ze nog niet. Maar ja, logisch ook.
Bij de controle van kind en gezin vorige week bleek dat ze qua motoriek ook al een dikke twee maanden voorloopt op haar leeftijdgenootjes.
Dus in dat opzicht zou ik me absoluut geen zorgen maken, ze ontwikkeling zich even normaal als andere kindjes met de hulp van mama's en papa's genen.
Ik heb me zelf ook vragen gesteld bij de keuze van zaadcel door de laborant en dus niet de sterkste die wint, maar de natuur weet zelf ook zijn selectie te maken. Doorgaans kan je ervan uitgaan dat als een embryo zich innestelt, deze gezond is. Uiteindelijk zijn kindjes met het syndroom van down ook 'gezonde' kinderen. Ze kunnen perfect geboren worden en leven, de natuur ziet daar geen probleem in, maar dat is ook zo bij natuurlijk verwekte kindjes...

Niet teveel over piekeren.
Ik wens je heel veel succes in de toekomst!

Hoi,

hier nog geen ICSI-kindje, maar ondertussen wel eentje onderweg.

Ik kan alvast heel veel beamen wat anderen hierboven hebben verteld:

- fysiek vond ik het niet zwaar, uitgezonderd dan de pick-up en de eerste dagen erna; maar dat verschilt van persoon tot persoon. Ik had bv. ook een grote cyste zitten, wat niet bevorderlijk was voor de pick-up.
- de behandeling op zich vond ik mentaal niet zwaar, maar had/heb het wel steeds moeilijk als er zwangerschapsaankondigingen gebeuren, als mensen vragen 'en wanneer beginnen jullie eraan...?'; mensen die doen alsof het allemaal vanzelf gaat om kinderen te krijgen.. Maar dat heeft dus meer te maken met het feit dat het bij ons niet zo makkelijk ging. Van de behandeling en de hormonen had ik niet zoveel last, de teleurstellingen deden pijn uiteraard en ik heb wel gehuild; maar mentaal zat ik er niet door. Ik vond de fase voor IVf/ISCI veel moeilijker. Dan was er eerst ovulatie-inductie en dan inseminatie, daar had ik veel meer last van de hormonen en kwamen de teleurstellingen veel harder aan... misschien omdat het toen nog 'nieuw' was, en tegen dat we aan IVF/ICSI begonnen het al meer 'routine' was geworden.
- het kan zwaar wegen op je relatie, belangrijk is dus om een manier te zoeken hoe jullie er samen mee omgaan

- wat het risico op kanker betreft: het is inderdaad veel te vroeg om daar nu al gedegen onderzoek over te vinden; wat ik wel weet is dat de pil bv. een licht hoger risico geeft op bepaalde kankers en dan weer bescherming biedt tegen bepaalde andere kankers. Kans lijkt mij groot dat het bij deze hormonen ook zo zal zijn...

- Ondertussen beleef ik een heel goede zwangerschap. De eerste weken waren moeilijk mentaal, omdat je nog moet wennen aan het idee dat het plots wel is gelukt (je bent het zo gewoon om teleurgesteld te worden) en de angst dat het toch fout zal lopen. Ik ben dus pas echt beginnen genieten van rond mijn 16 weken toen mijn buik langzaam zichtbaar werd en ik ons kindje begon te voelen; dan leek het pas echt werkelijkheid. Ik heb in het begin ook veel bloedingen gehad, maar nooit een duidelijke oorzaak gevonden. Waarschijnlijk een enorm gevoelige baarmoedermond, maar dit had ik al voor ik aan de hele behandeling begon.

- Sinds ik zwanger ben, lijkt die behandeling een verre en heel vage herinnering. Ik denk er eigenlijk nog zelden aan. Daarnaast vind ik het ook een geruststellend idee dat we nog 4 mogelijkheden tot een brusje in de diepvries hebben voor (hopelijk) een volgende keer. Ik kan alleen niet meer tegen de typische ziekenhuisgeur, daar word ik ongelooflijk nerveus van!

Ik wens jullie alvast heel veel succes toe!

Hey icsipixy
ik ben al bijna aan de 5de poging bezig, en heb ook al veel stilgestaan bij al die dingen.. Maar het is de enige manier om zwanger te worden (tenzij een andere vent zoeken ) dus probeer ik er niet te veel aan te denken wat er eventueel kan zijn.. En de zwangerschap zelf, er zijn ook sowieso al 100 soorten zwangerschappen. Iedereen ervaart dat anders..Denk niet dat er daar een verschil is bij icsi.
Het is zoals de anderen zeiden, als het geen goeie zaadcel is, zal er ten eerste al geen embryo ontstaan, of zal het een slecht embryo zijn dat niet doorgroeit en dus niet teruggeplaatst wordt, ze wachten altijd tot ten minste dag 3 en beslissen dan welke er ok zijn volgens de normen. De rest valt af (op voorhand moet je dan documenten ondertekenen wat ze daarmee mogen doen, vernietigen, afstaan voor wetenschappelijk onderzoek, etc..) Hoe het embryo (of de klomp cellen) eruit ziet heeft ook niets te maken met het kindje, heb ik mij laten vertellen. Het dna zit vanbinnen, de samensmelting is gebeurd en er is een klompje cellen, maar dat moet precies 'uitbreken' als er innesteling is en dan verloopt alles zoals bij een gewone zwangerschap. Het belangrijkste is de innesteling en tot nu toe is mij dat nog nooit gelukt. De cellen moeten, eens ze in je lichaam zitten, constant blijven delen, en moeten dus ook al perfect delen opdat ze kunnen innestelen. Als ze stoppen met delen of fout delen, zal er nooit geen innesteling plaatsvinden, of heel misschien een vroege miskraam, dat hebben zoveel vrouwen die natuurlijk zwanger geraken ook.. Ik ken er alleszins al heel veel.
Het is allemaal mentaal zwaar, maar eens een behandeling (helaas dan) mislukt is, lijkt dat na een paar weken idd een vage herinnering, zoals Wies zegt. En dat zal waarschijnlijk ook hetzelfde zijn als je echt zwanger bent. Door het vele gedoe denk ik wel dat, als het mij ook lukt..., dat ik maar gerust zal zijn eens ik boven de 34 weken zwanger ben.. en dan nog.. Maar ja, zover zijn we bijlange nog niet!! Het afzien (pick-up) heb ik er uiteindelijk wel voor over, 2 x wel pijn gehad maar de eerste twee keren eigenljk niet echt last gehad. Je mag altijd pijnstillers à volonté nemen dus dat is wel te doen. Het ergste vind ik persoonlijk het gedoe met die afspraken, echo's, bloedafnames, zorgen dat je dan niets gepland hebt en dat het goed uitkomt, kijken om de pikuren te kunnen zetten etc.. Vorig jaar al ons verlof eraan aangepast, tegen ons zin, geen vliegreis gedaan, geen huwelijksreis.. En nu een jaar verder, weer hetzelfde, verlof verzet in functie van de behandeling (en hopelijk kloppen onze berekeningen..) En dan is er ook de angst, dat het nu weer zal mislukken, dat het nooit zal lukken, dat het einde van de 6 pogingen nadert,... En idd ook dat je overal maar dan ook overal zwangere vrouwen en babies ziet, al die tijd al.. Het is met ups en downs, de laatste maanden (toen ik sowieso moest wachten) heb ik er dan even niet meer zoveel aan gedacht, natuurlijk nog altijd veel maar minder.. Je kan toch niets anders doen dan wachten, mijzelf sterk gehouden bij het idee dat een langere wachttijd enkel maar goed kan zijn voor mijn lichaam, dat ik dan nog lekker kan aperitieven met mijn ventje.. Dat zijn dan toch de enige voordelen waaraan ik mij rechthou Nu het nadert, ben ik wel terug emotioneler aan het worden, het gevoel dat ik elk moment voor het minste kan wenen. Het is bijna weer voor echt, bij mijn volgende regels, poging 5, here I come..

Weet je, nog iets wat ik ervaar: icsi, en infertiliteit heeft ergens ook iets positiefs.
Je leert echt beseffen wat voor mirakeltjes kinderen zijn, niet alleen de onze, maar gewoon kinderen in het algemeen.
Hoe wonderlijk de bevruchting, ontwikkeling, zwangerschap, bevalling, opgroeien, ... Is.
Ik heb de indruk dat ik meer geniet van mijn kindjes, veel bewuster alles meemaak: dat eerste besef: ik ben zwanger, de eerste schopjes, de echo's , de bevalling, de eerste dagen, de eerste fles, de eerste papjes, leren zitten, leren stappen, leren grijpen. Die eerste echte glimlach, de eerste schaterlach, staan in mijn geheugen gegrift. Ik merk in mijn omgeving, bij mensen die heel vlotjes zwanger worden toch dat zij aan veel voorbij gaan. Alles is 'gewoon' en voor velen toch een 'opdracht'. Er zijn heel wat mensen in onze vriendenkring waar wij ons de vraag stellen: 'waarom zijn ze ooit aan kinderen begonnen' of ' als je die eerste al zo'n lastpak vindt, waarom dan nog een tweede?' En het vreemde van alles: je zou denken dat wij onze kinderen verwennen en alles toelaten, het tegendeel is waar. Die van ons moeten luisteren, flink zijn, wij kunnen daar overal mee komen, op restaurant, op hotel, ... Het zijn kapoenen, daar niet van, maar de grenzen zijn duidelijk, terwijl velen van onze vrienden echt problemen hebben met het gedrag van hun kind, maar tegelijk ook toegeven: het is toch makkelijker hun hun goesting te geven, dan zeuren ze zo niet...
Tjah...

En zelfs in het algemeen geniet ik veel harder van alles. Ik probeer ten volle te leven. Niet hele avonden voor de tv en dan klagen dat er niks op is. Als er niks op is, doen we iets anders. Al is het maar een gezelschapsspelleke.

Om weer eens een lang verhaal kort te maken, door de moeilijkheden heb ik een sterkere band met mijn partner en geniet ik voor 500% van onze kindjes.

@muse: kan ik mij zo inbeelden! Wij zijn bezig met icsi om hopelijk ooit een wondertje in onze armen te kunnen houden. Ik denk inderdaad dat mensen die een vruchtbaarheidsbehandeling hebben doorgemaakt helemaal anders in het leven staan en anders omgaan met bepaalde dingen/ gebeurtenissen. Wat voor velen zo vanzelfsprekend is & dat merken we nu al gewoon aan opmerkingen van anderen over 'jullie moeten toch wel eens aan kinderen beginnen' dat velen niet beseffen dat een kindje krijgen echt wel een mirakel is!

Hallo,

Wij zijn ook bij icsi terecht gekomen omdat men man weinig zaadcellen van goede kwaliteit had. Ervoor waren we al 6 jaar aan het proberen, helaas door een foute diagnose bij mij van een ander ziekenhuis dachten we dat het bij mij lag maar het toch zou lukken. Eenmaal in Leuven na alle testen lag de zaak omgekeerd. Het is inderdaad hard om te zien dat vele koppels geen moeite hebben met zwanger worden en het allemaal van zelfsprekend vinden, terwijl wij er dan zoveel voor moeten meemaken. Kwa relatie gebied moet je wel sterk staan, ik had Bvb door de hormonen echt last van driftbuien, ook als het niet lukt weegt het wel door. Gelukkig hadden we bij poging 2 geluk, ik ben nu bijna 8 weken zwanger maar ik durf niet op de roze wolk kruipen. Ik heb eergisteren en vandaag een bloeding gehad, gelukkig oud bloed maar jr hart staat wel even stil! We hebben al 2 echo's achter de rug en alles gaat goed, maar toch blijft het voor mij onwerkelijk dat ik zwanger ben. Ik denk dat veel vrouwen die met een behandeling bezig zijn en zwanger zijn dit kunnen beamen. Ik wens je enorm veel succes toe en vele goede embryotjes! Ik duim alvast dik mee!