De Verdwaalde Ooievaar

Hoi,
ik ben Ilse en zit hier achter de computer met buikpijn van mijn tweede eicel pickup gisteren.
We hebben al een hele weg achter de rug om zwanger te worden, maar 2 jaar geleden is het bij onze eerste ICSI poging (verse terugplaatsing) gelukt. We hebben een prachtige dochter die deze maand 2 wordt. Nu zouden we graag een tweede kindje hebben. En na een miskraam zijn we terug begonnen met ICSI. Er zaten nog 5 cryo's ingevroren en daarvan zijn er 4 teruggeplaatst. Maar geen enkele daarvan heeft geleid tot een zwangerschap. Dus heel de boel weer opstarten: hormonen spuiten, pregnyl en gisteren de pick up. Ze hebben er 27 eitjes kunnen uithalen. Ik was wel blij en ik hoopte op een hele hoop bevruchte eitjes. Daarjuist telefoon gehad met het resultaat van de bevruchting. En ik ben een beetje teleurgesteld... Van de 27 eitjes hebben ze er maar 12 kunnen gebruiken voor ICSI. Van die 12 zijn er 7 bevrucht. Een heuse afvalrace...
Ik weet dat er slechtere zijn maar toch ben ik teleurgesteld. Of overdrijf ik? Is 7 bevruchte eicellen veel? Ik hoop dat er niet te veel meer afvallen en dat ze er toch nog wat in de cryo kunnen steken. Morgen om 9u30 terugplaatsing. Duimen!
Ik vind het heel moeilijk om elke keer weer de moed te vinden om door te gaan. De wereld draait door, iedereen wordt zwanger behalve jij,je moet je werk en je huishouden combineren met de talrijke echo's,ziekenhuisbezoeken,...
Je zit echt op een emotionele rollercoaster, hoop, teleurstelling,...En na iedere mislukte poging moet je gewoon voortdoen... En niemand snapt wat jij voelt. Alleen de mensen die hetzelfde meemaken. Maar die kom je niet tegen op straat...

Hey,

Ik begrijp wat je wil zeggen. Hier een zoontje na 7 iui's.
2 jaar geleden gestart voor een brusje. 5 iui's en 4 Icsi verder en geen resultaat. Ik heb meestal tegen de 30 follikels, maar is het ook een ongelooflijke afvalrace.
Hoop en teleurstelling liggen heel dicht bij elkaar. De vorige pu hadden ze geen enkel eicel, doordat ik blijkbaar niet reageer op gonapetyl (had overstimulatie , dus geen pregnyl). Vorige week pu 5 achter de rug, weer overstimulatie , maar toch pregnyl, maar er zou geen tp plaatsvinden. Pu van 15 eicellen, 9 bevrucht. Op dag 3 waren ze nog alle 9 in de running. Eindelijk eens positief nieuws! Zou het tij keren? Gisteren tel op dag 5.... 8 van de 9 zijn niet verder gedeeld..patat in mijn gezicht. 1 was een twijfelgeval , en gingen ze vandaag over beslissen om het in te vriezen of niet. Morgen weet ik meer.

Ik vind het ook heel moeilijk om door te gaan, en de twijfel steekt hier de kop op, of het wel nog gaat lukken, en het nog wel zin heeft om verder te doen..

Velen raden ons aan om eens een ander Zh op te zoeken, maar weet niet of dit wel zoveel kan verschillen, en of ik dat wel zie zitten.

Ik duim alvast voor een vlotte tp morgen, en hoop dat er toch een aantal kunnen ingevroren worden!

Groetjes

Ik twijfel soms ook of we verder moeten doen. Maar ik zou toch zo graag een tweede kindje willen. Ons dochtertje zou er zo blij mee zijn. En alleen is maar alleen. Dus ik heb het gevoel dat ik voor haar toch nog wat moet volhouden. Ik denk ook niet dat een ander zh het verschil gaat maken... En weer een andere dokter... Weer naar ergens anders rijden. Ik zie dat ook niet zitten. Bedankt voor je reactie. En nog veel succes!

Juist naar het IVF-centrum gebeld. Ze hebben er nog maar ééntje kunnen invriezen. Mss komt er morgen nog ééntje bij.
Pfff! Wat een teleurstelling! Beginnen bij 26 en eindigen bij 1...

Gisteren een teleurstelling 'rijker' geworden: 2 blastocysten teruggezet (van de tweede oogst), ze hebben het weer niet overleefd, voor de derde keer op rij al (de 2 verse terugplaatsingen voordien lukten ook al niet), misschien ben ik gewoon niet gemaakt om ooit mama te worden, what have I done to you? Zo godverdomd oneerlijk allemaal...kon die verscheurende pijn maar verdwijnen

Ik begrijp wat je voelt. Maar daar ben je nu niet veel mee...
Het leven is zo oneerlijk. Iedereen geraakt zomaar zwanger in een vingerknip. Die mensen weten niet hoe gelukkig ze zijn... Veel sterkte! En blijven hopen! Dat is het enige dat we kunnen doen!