De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Ik ben nieuw op dit forum en dit is dus mijn allereerste post.
Na de zoveelste keer slecht nieuws heb ik er echt nood aan om alles eens van me af te schrijven. Dus hier even kort mijn verhaal:

Ergens half 2009 besloten mijn partner en ik om voor een kindje te gaan. Zonder enige verwachting gingen we ervoor en wat bleek, na slechts één keer proberen was ik zwanger. Negen maanden later was ik mama van een prachtige zoon. Ik sta er nog steeds versteld van hoe vlot alles toen ging en hoe weinig ik toen stil gestaan heb bij alles wat er mis kon lopen. Gelukkig maar want daardoor heb ik een vrij zorgeloze zwangerschap gehad.
Anderhalf jaar later wilden we voor een tweede kindje gaan. En automatisch ging ik ervan uit dat het vlot zou gaan. Waarom zou ik daaraan getwijfeld hebben, de eerste was er toch ook zonder enig probleem gekomen....

Intussen zijn we bijna 3,5 jaar verder en heel wat teleurstellingen rijker. De eerste maanden had ik nog iets van: tja, een half jaar proberen is toch niet uitzonderlijk, een jaar zelfs.... Maar toch, elke keer werden de teleurstelling, frustratie en de vrees dat er iets aan de hand was groter. Na een jaar besliste ik van toch eens bij de gyn te gaan. 7 maanden wachttijd..... Dan maar een nieuwe gyn zoeken met een iets kortere wachttijd.
We kregen een zaadonderzoek en een HSG. Beiden zagen er zeer goed uit dus er werd geen reden gevonden waarom het niet zou lukken. En, ik had tenslotte al een kindje dus ik had al bewezen dat ik zwanger kon worden èn blijven.
Een maand na de HSG mocht ik starten met een Clomid kuur om zeker te zijn dat de follikels genoeg uitgroeiden. En wonder boven wonder..... ik was meteen zwanger. Maar al van bij het begin had ik er een slecht gevoel bij. Weinig tot geen zwangerschapsverschijnselen en ik voelde me helemaal anders dan bij mijn eerste zwangerschap. Al bij de eerste echo werd mijn vermoeden bevestigd. Het vruchtje zat er maar was een week kleiner dan het zou moeten geweest zijn. Er zaten ook talrijke bloedingen rond het vruchtje, maar het hartje klopte en de gyn zei dat het met Utrogestan misschien wel kon opgelost worden. Maar toen wist ik al wat 3 weken later bevestigd werd. Op 11 weken kreeg ik bloedingen en weg was mijn mooie droom...
Na een korte pauze gingen we er opnieuw voor. Volledig in de overtuiging dat het met de Clomid snel opnieuw zou lukken. Maar 7 pogingen later stonden we nog nergens. Ik werd doorverwezen naar UZ Gent voor een eerste IUI. De prof zei dat dat bij mij zeker zou lukken, want ik had alle troeven in de hand.... Maar vier pogingen later stonden we nog steeds even ver. Ik was in anderhalf jaar zelf niet eens meer zwanger geworden. Dan maar over naar ICSI. Ik had 7 follikels, 6 eicellen, 5 bevrucht, 4 doorgedeeld en 3 die uiteindelijk in aanmerking kwamen voor terugplaatsing.
Gelukkig viel de behandeling al bij al nog mee. Ik had vooral mentaal last, fysiek kon ik alles veel beter aan.
De verse poging was niet gelukt. Dan volgde de eerste cryo poging. Ik had geluk want de ontdooiing was gelukt. Ongeveer een week na de terugplaatsing kreeg ik licht bloedverlies. Ik dacht dus dat deze poging ook mislukt was. Maar de bloedingen kwamen en gingen weer weg. Ik deed een test en bleek zwanger. Maar door de bloedingen had ik ook hier geen goed oog in. De prof kaderde mijn bezorgdheid als 'innesteling'. Mijn HCG was goed dus ik moest me er geen zorgen in maken. Bij de echo op 6 weken was mijn baarmoeder leeg. Weer slecht nieuws.... Ik stopte met de Utro en wachtte mijn maandstonden af. Die kwamen er en op cyclusdag 12 mocht ik al terug voor een follikel meting voor de volgende cryo terugplaatsing. Maar in plaats van een eisprong had ik weer mijn maandstonden (dacht ik). Geen probleem volgens de prof want het miskraam zal nog niet volledig geweest zijn. 11 dagen later weer een afspraak voor een meting. Weer geen follikel te zien. Toch maar eens bloed trekken dan en wat blijkt: mijn HCG is 3000. De dag erna meteen terug want er werd gedacht aan een fout bij het labo. Ik had geen pijn en de echo toonde nergens een verdikking. Maar de bloedresultaten bleven hetzelfde. Ik was zwanger. Pas toen werd er aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gedacht. Omdat ik geen last had werd gezegd dat mijn lichaan er wel zelf komaf mee ging maken. Ik moest maar geduld hebben. Maar een paar dagen later kreeg ik wel last. Bij elke stap voelde ik mijn rechter eierstok zitten. Dus na 11 weken dan toch maar opereren om te zoeken waar het vruchtje zich schuil hield.
Toen ik uit narcose kwam bleek het vruchtje tegen alle verwachting in in mijn linkereileider te zitten. Die werd dan ook verwijderd. De pijn rechts bleek van drie grote cystes te komen. Die werden ook verwijderd. Tijdens de operatie werden ook geen afwijkingen gezien dus de reden voor het falen is tot op vandaag onbekend.
Intussen heb ik poging 3 achter de rug en ook deze is mislukt.

Mijn zoontje is inmiddels bijna 5 en zijn grootste wens is een broertje of zusje. Ik zie het leeftijdsverschil groter en groter worden. Ik zie mezelf steeds ouder en ouder worden. En, hoewel ik doorgaans positief ingesteld ben, zie ik het steeds minder en minder zitten.
Allerlei gedachten spelen in mijn hoofd: Wanneer geef je het op, en kan ik dat wel? Ooit moet ik een grens trekken. Er moet toch een reden zijn en waarom wordt die niet gevonden,....
Begrijp me niet verkeerd. Ik weet dat ik gezegend ben om één gezond kindje te hebben. Soms denk ik dat ik me maar tevreden moet stellen met een gezinnetje van 3, maar eens de wens voor een tweede kindje er is, is die net zo groot als voor een eerste.

Ik heb zeer weinig mensen waar ik bij terecht kan. Mijn ma vindt dat ik er maar mee moet stoppen want dat ik me al die miserie zelf aandoe. Geen compassie dus... en stomme opmerkingen als 'je moet geduld hebben' of 'denk er niet aan, dan komt het vanzelf' of 'tuurlijk lukt dat niet als je dat zo forceert'. En dat doet pijn.
Mijn partner praat er zeer weinig over. Ik zie wel dat elke mislukking hem ook raakt, maar hij zegt er niks van. Vriendinnen vragen er zelden naar, zelfs zij die zelf miskramen hebben gehad. Sommigen haken zelfs gewoon helemaal af, ook al probeer ik er zelf spontaan niet meer over te beginnen om hen er niet mee lastig te vallen.
Een aantal collega's vragen wel eens hoe het gaat en ze leven wel mee met elke mislukking, maar echt begrijpen doen ze het niet. Dat is ook logisch. Je kan het pas echt begrijpen als je het meemaakt of meegemaakt hebt.

En daarom wilde ik mijn verhaal hier eens kwijt. Gewoon om het van me af te schrijven en mijn gedachten eens op een rij te krijgen. Het eens te delen met mensen die wel begrijpen wat het inhoudt, wat het met je lijf, je leven en je relatie doet.
Ik wil alvast iedereen bedanken die mijn verhaal gelezen heeft en iedereen die in hetzelfde of een gelijkaardig traject zit heel veel succes toewensen. Hopelijk wordt 2015 ons jaar. We verdienen het allemaal:)

V.

hey vieke,

hier is inderdaad de plaats om je hart eens te luchten.
en ik snap heel goed hoe je je voelt hier is er na een lange weg een zoontje gekomen
hij is er ook 5 ondertussen en vraagt hier ook heel veel om een broer of zusje.
wijzelf zouden niets liever hebben dan dat maar ook na een aantal pogingen waarbij vmk en een bbz
staan we stil.
is dit dan ook het eindstation voor ons?
soms wil ik er gewoon niet aan denken
de andere dag gaat het dan wat makkelijker,maar toch loslaten kan ik het(nog)niet.
het hoofd zegt ja,maar het hart spreekt dit telkens tegen.

https://eicelgezocht.wordpress.com/
(ons verhaal)

liefs stefanie

Dag Stefanie,

Wat een verhaal zeg. Ik hoop met heel mijn hart dat julie alsnog een donor vinden en dat het resultaat ervan positief mag zijn en blijven.
En je verwoordt het ook heel mooi en herkenbaar voor mij. Ik kan dit ook nog niet opgeven. Er blijft dat sprankeltje hoop dat het ooit toch lukt. De volgende keer is misschien de goeie keer. En wat als je net dan opgegeven hebt....maar toch in de wetenschap dat die knoop ooit doorgehakt zal moeten worden.

Maar de moed zit me vandaag in de schoenen. Vandaag naar de gyn geweest en de volgende stap voor mij is terug IUI. Zonder stimulatie dan nog. En gezien ik enkel nog de rechter eileider heb zal het al dan niet doorgaan van de behandeling afhangen van de eierstok waar mijn eitje zit. Ik snap er echt niks van. Ik heb net 3 pogingen gehad van icsi en nu zou het plots moeten lukken met wat vroeger ook niet werkte. Het begint stilaan op geldklopperij te lijken vind ik. Ik word er zo kwaad van.
Maar veel opties zijn er niet he. Opgeven of doorgaan, dus dan kiezen we maar voor dat laatste zeker...

Liefs V.

je kan mss eens een tweede opinie vragen in een ander zh?
er zal dan mss terug wat tijd verloren gaan,maar och op die paar maand komt het ook niet aan
en is er dan mss wel een betere oplossing voor jullie.

mijn dochter is ondertussen 8 jaar en ik wou mijn kindjes ook kort op elkaar. Zij komt uit een vorige relatie en ik ga er nu alleen voor. Ik heb lang getwijfeld ook omwille van het grote leeftijdsverschil, maar mijn dochter begon pas 2 jaar geleden echt naar een zusje te vragen, daardoor ben ik toch gaan besluiten om er voor te gaan. Ze is ook betrokken in het babyverhaal. Ik besef heel goed dat de band anders zal zijn als 2 kindjes kort op elkaar, maar als ik zie hoe ze met de tweeling van mijn zus omgaat (pas 2 jaar geworden) dan weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. Zelf zit er tussen mijn broer en ik ook een leeftijdsverschil van 6 jaar en die band is ook goed hoor. Ik ben lang kat en hond geweest met mijn 2 jaar oudere zus, wij waren echt tegenpolen, dus ook al scheelden we weinig, destijds maakten we meer ruzie dan iets anders en dat had ik met mijn broer veel minder. De band met mijn zus is nu wel oke hoor en nu hebben we wel veel aan elkaar, maar dat is nu ook met mijn broer...

de wens blijft er hoor om 2 kindjes kort op mekaar te hebben, maar misschien lukt dat in mijn geval ook nog, als ik met icsi wat geluk heb.

Maar zou leeftijdsverschil alleen niet laten beslissen of je nog een tweede wil.

Succes in je beslissing

Vieke, jouw verhaal is heel herkenbaar. Ben mama van een flinke zoon die er ook vlotjes is gekomen met icsi1, wel na 3 mislukte iui. Al bij al toch vlotjes. Nu bijna 2 jaar bezig voor een brusje maar helaas ook al veel gesukkeld, overstimulatie gehad bij icsi2, icsi 4 een bbz en rechtse eileider verwijderd. Vandaag net tp gehad van een cryo dus nu spannend afwachtend weer
Onze zoon wordt in mei 4 jaar en we hadden het liefste vorige jaar al een brusje gehad voor hem. Hij vraagt er wel eens naar en wil liefst een broertje om te voetballen.
soms spookt het ook door mijn hoofd dat er geen tweede komt en dat maakt mij echt verdrietig. Geen idee of ik dat ooit zou kunnen aanvaarden maar we mogen niet opgeven. Het kan! We hebben het al bewezen. Waarom het nu niet zo vlot lukt weet enkel moeder natuur jammer genoeg
Maar als ze bij jou na icsi terug naar iui overgaan, zou ik toch ook eens een 2de opinie vragen. Dat kan geen kwaad en stelt je misschien gerust of geeft jou woorden op vragen die je hebt. Misschien willen ze daar eens extra onderzoek doen.
niet opgeven!

Dank je wel voor jullie reacties en steun.
Ik heb intussen inderdaad beslist om van arts te veranderen. Deze maand was een verloren maand want mijn eisprong zat links. En als ik pech heb is het volgende keer weer zo.
Ik heb mijn arts erover aangesproken maar hij blijft erbij om terug iui te gaan doen ,zonder stimulatie.
Ik ben er intussen ook uit waar ik naartoe wil. Volgende week bel ik voor een afspraak. Hopelijk zal mijn geluk nu eens keren...

Groetjes! En ook veel succes voor jullie allemaal

Zeg, zouden ze bij jou niet als volgt kunnen doen: bij eisprong rechts iui en als er links een eitje zit, ivf in natuurlijke cyclus, dat doen ze soms toch nog, amarillo hier op het forum doet dat. Dan ben je toch niet telkens een eicel kwijt als die links zit?

Dag Muse,
Misschien is dat een mogelijkheid maar zit je dan niet heel erg snel door je terugbetaalde pogingen heen? Want dan heb je natuurlijk ook nooit cryos.
Ik weet wel dat die een lagere slagingskans geven, maar das nog altijd beter dan niks.

Ik had er ook nog nooit van gehoord. Ik ga er wel eens wat meer over lezen.

Groetjes!

Vieke, je krijgt dan twee pogingen voor de prijs van 1.

Vieke: ik wou hier even reageren ivm IVF in natuurlijke cyclus. Ik weet dat ze dit zeker niet in elk ziekenhuis doen. Ik ben in Jette in behandeling en denk dat zij 1 van de weinigen zijn... Bij mij was er geen enkele andere mogelijkheid waardoor ze dit toepassen. Ik denk wanneer ze je wel kunnen stimuleren, ze daar de voorkeur aan zullen geven omdat je hierdoor meestal meer kansen krijgt... Vind het een beetje onbegrijpelijk dat ze terug op IUI overschakelen. Het is zeker de moeite om het eens te bespreken! Ik wens je veel succes!

Ook ik ben bezig met ICSI in natuurlijke cyclus, in UZ Gent. In welk ziekenhuis ben jij in behandeling. Toen ik de eerste keer vroeg om dit toe te passen, zeiden ze dat ze dit niet deden. Tot ze merkten dat stimuleren geen zin had. Ze zullen dus eerst proberen zoveel mogelijk eitjes te verzamelen, omdat je, zoals Amarillo zegt, meer kansen hebt.
Bij mijn twee vorige ziekenhuizen wilden ze dit niet toepassen, dus als je verandert, lijkt me Jette of Gent (een UZ dus) de beste optie. Veel succes in elk geval!

Hey Vieke en al de rest hier,

De moed niet opgeven!
Zelf ook een lang traject achter de rug:
9 jaar geleden begonnen aan kids, meteen zwanger, maar het was een bbz. Eer we daarachter kwamen was ik al een dikke 10 weken. Verwijderd, met eileiderbesparende operatie. Maar mijn HCG stond zo hoog, en daalde ook na weeeeeeken van controles niet. Gyn vermoedde dat er nog een "restje" van de zwangerschap in mijn eileider zat. De enige optie was: eileider verwijderen.
Nadien hersteld, volle moed voor kinderen gegaan, maar nooit zwanger. Controle: grote cyste op mijn rechter eierstok.
Cyste verwijderd plus herstel.
Nadien: zelfde verhaal, nooit zwanger.
Opnieuw controle: opnieuw cyste, opnieuw verwijderd.

Nog een jaartje geprobeerd, draaide op niks uit.

De mmm ingestapt, zowel ik als mijn partner binnenstebuiten gekeerd, niets gevonden, dus wel hoopgevend.

4 IUI's later, waarbij we heel veel tijd "verloren" omdat de gyn soms mijn eisprong "miste" (jaja!) en ik heel vaak mijn eisprong had/heb aan de linker kant, dus de kant waar ik geen eileider meer heb. Je kan dan, theoretisch gezien, nog wel zwanger worden, maar die kans ik toch wel zeeeeer klein.
Niettegenstaande de gyn ons zeer veel kans gaf om via IUI zwanger te worden, is dit toch niet gelukt.

Dan maar overgeschakeld op IVF.
IVF 1: meteen prijs en in april 2013 is ons fantastisch zoontje geboren. Maar, we hadden maar 4 embryo's, waarvan de embryologe op de dag van tp nog zei "verwacht zeker geen zwangerschap want het embryo is van matige tot slechte kwaliteit"
Nu, nog veel miserie later, besef ik hoeveel geluk ik heb gehad...
Zorgeloze zwangerschap, goeie echo's, helemaal geen zorgen meer.

Omdat ik toen al 36 was, wist ik dat we niet lang mochten wachten als we een tweede zouden willen.
In juli 2014 startten we terug op met IVF2. Ik koos zelf voor het wat ouderwetste, lange schema, omdat dat voor mijn zoontje ook had gewerkt...
Uiteindelijk werd IVF ICSI, maar hadden we wel 6 mooie blastocysten! De beste embryokwaliteit die we maar konden wensen!
Er werden er 2 teruggeplaatst en in oktober bleek ik opnieuw zwanger!
Eentje was ingenesteld, het andere niet, en 2 emmy's werden goed genoeg bevonden om ingevrozen te worden.
Op de 12-weken echo echter zag de gyn dat het mis was: de nekplooi was te dik.
De NIPT volgde, en daarvan had ik de uitslag na 3 lange weken wachten. En die gaf aan, met 99 procent zekerheid, dat ons kindje trisomie 21 had, het syndroom van down.
De uitslag van de NIPT hadden we op oudjaar, vlak na nieuwjaar liet ik nog de vruchtwaterpunctie doen om 100 procent zekerheid te hebben en half januari bevestigde die de afwijking: met 100 procent zekerheid zouden we een kindje krijgen met het syndroom van down...
Omdat me daar op voorhand de gradatie niet van kan voorspellen, en omdat we anno 2015 zo een kindje het leven wilden besparen, kozen we voor een zwangerschapsonderbreking.
Op 15 januari 2015 om 4.45u ben ik effectief bevallen (na 33 lange uren!!!!!!!!!) van een jongetje. Ik was 17 weken zwanger.
Het is immens wat dit met een mens doet. Die keuze moeten maken... de eerste 10 dagen na de bevalling kon ik enkel nog denken "zo moeilijk zwanger worden, dan ben ik eindelijk zwanger, heeft mijn kindje een beperking, en "wil" ik het niet meer..."
Ik had zoveel last van schuldgevoel...
Nu, bijna een maand later, gaat het beter, en sta ik terug achter mijn beslissing.

We zijn ondertussen de genetica in gerold maar blijken geen van beiden drager van het gen dat voor afwijkingen zorgt.
Zijn we meteen getest op trisomie 13 en 18 ook...
We hebben gewoon dikke vette brute pech gehad. Ook wel dankzij mijn leeftijd -ik ben ondertussen 39- maar dan nog zegt de gyn dat ik een grote uitzondering ben. Dat hoor ik nu al 10 jaar in gynaecologie...

Omdat het genetisch onderzoek over de ganse lijn negatief is, hebben we van de gyn "groen licht" om de twee cryo's nog te gebruiken.
Ik ben ondertussen terug op controle geweest, en mijn lichaam herstelt goed.
Ik heb pilletjes gekregen om mijn cyclus op gang te helpen en de gyn voorspelde dat ik vorig weekend mijn regels zou krijgen. Dat is ook gebeurd, dus ik heb terug hoop. Zoveel hoop!!!!!

Volgende maandag, op 16 februari, mag ik op eerste cyclusopvolging: ik ben dan op dag 8, en als alles goed gaat, worden beide cryo's deze cyclus ontdooit. Overleven ze de dooi, dan worden ze binnen een 14 tal dagen al teruggeplaatst.

En eerlijk, die hoop houdt me op de been...

Succes aan allen hier, we tellen samen af naar een mooie zwangerschap...

Liefs,
Cathy

Dag Amarillo en sloebertje,

Bedankt voor jullie reacties. Ik ben in behandeling in het UZ in Gent. Ik stimuleer eigenlijk heel erg makkelijk. Bij de icsi poging heb ik 12 dagen Menopur gespoten en ik had uiteindelijk 7 follikels met 6 eicellen erin. Dus ik mag echt niet klagen. Juist daarom dat ik niet snap wat het probleem nu ineens is om terug icsi te doen. Ik vrees dus ook dat mijn arts geen icsi zal willen doen in een natuurlijke cyclus. En eerlijk gezegd...ik wil gewoon dat de methode met de hoogste slaagkans gebruikt wordt. Hij beweert dat icsi mij geen hogere kansen zal bieden dan iui, maar ookal ben ik geen dokter, dat kan ik echt niet geloven. Een cruciale stap wordt dan toch met zekerheid genomen terwijl met iui een bevruchting zelfs niet gegarandeerd is. En waarom hebben ze dan icsi voorgesteld aan mij vorig jaar?
Ik wil dus mijn licht eens gaan opsteken in het Jan Palfijn in Gent. Ook daar heb ik al veel goeds van gehoord. En hopelijk kom ik zo toch weer wat verder...

@ Cathy
Wat een heftig verhaal zeg. Ik kan me niet voorstellen wat het nemen van een dergelijke beslissing met je doet. Dat moet ongelofelijk moeilijk zijn. Ik vind je zo moedig en ik duim hard voor je dat je cryos goed ontdooien en dat je eindelijk terug een gezonde zwangerschap mag beleven.

@ trinity
Ik hoop dat je intussen een positief resultaat hebt gehad.

Groetjes

vieke

Hey Vieke,

Hier ook een wondertje van 5 die er spontaan gekomen is en nu al 3 jaar in de MMM. 2de icsi is hier net mislukt dus nu is het wachten op een cryo poging.
Toen ik net wist dat het niks was en dit aan mijn moeder melde was haar reactie en hoelang ga je nog proberen? Uuh op zijn minst tot al mijn 6 pogingen op zijn.