Emoties en job

[Guofan]

Hoi
Ik vroeg me af hoe jullie werk en IVF combineren kwa emoties?
Wij zijn sedert sept 2013 begonnen met ICSI tot nu toe zonder resultaat.
In de beginfase hield ik dit voor mezelf en zei ik tegen niemand op het werk waar ik mee bezig was.
Met de 2de ICSI heb ik toen mijn diensthoofd ingelicht want na de PU ben je steeds voor een weekje afwezig en ik wou haar zeggen waarom dit was. Ik heb dit gedaan in een mail daar ik dit niet kon face tot face.
Ze zei dat ze er alle begrip voor had en dat ze meeduimde voor ons.
Na nog wat tijd begonnen sommige collega's wel door te hebben met wat ik bezig was daar ik 's morgens soms wat later was of soms enkele uren recup nam ifv de TP of bloedafnames...meestal zijn dit dan de dames die dit doorhebben.
Verder praat ik nooit over mijn behandeling op het werk. Dus weten de meesten eigenlijk niet waar ik sta...
Mijn mannelijke collega is iemand die redelijk vlakaf kan zijn en kwetsend kan overkomen (niet alleen naar mij), maar die echt zo'n rotte appel is...iedereen kent dat wel.

Er zijn al enkele momenten geweest waarbij hij mij een opmerking geeft waarbij ik steeds op mijn tanden moet bijten om niet in huilen uit te barsten, maar steeds heb ik dit kunnen inhouden...tot vandaag!
Ik ben weggegaan van het werk al huilend! Ik was het beu dat hij zowel mij als andere mensen zo behandeld...

Soms denk ik om te veranderen van job daar iedereen nu weet dat ik daarmee bezig ben met ICSI
Ik zou graag 'fresh' herstarten met mensen die er niets van weten en er ook nooit iets van te weten zullen komen.
Veel collega's heb ik niet, want de meesten zijn in loopbaanonderbreking of ouderschapsverlof dus ben ik eigenlijk de enige vrouw die full time werkt.

Nooit heb ik al mijn emoties op mijn werk ifv de ICSI getoond, maar nu zit ik in de ww van mijn 3de ICSI TP 3.3 en voel ik mij zéér zwak moet ik zeggen.

Hoe gaan jullie daarmee om? Wat zouden jullie nu doen?
Nu ben ik thuis, maar morgen zal ik opnieuw gaan werken.

[Jomi]

hey Guofan,

ik vind het makkelijker dat ze het weten, niet iedereen, maar de collega's waar ik het nauwst mee samenwerk zijn op de hoogte... iedereen heeft veel begrip en ze weten dat ik af en toe niet aanwezig of zaken last minute moet annuleren en ze houden daar rekening mee en dat is erg fijn. Anderzijds stellen ze soms wel eens vragen hoe het ermee gaat en zo. Soms vind ik dat leuk en andere keren weer niet, maar ja dat hoort er dan ook bij.... Verbazend genoeg blijkt dat er meer mensen in je omgeving zijn die wel issues hebben gehad met kinderen krijgen als je het aan een paar mensen zegt en dat helpt wel een beetje in mijn geval (want bij iedereen is het uiteindelijk wel gelukt en dat houdt me sterk, ook al ben ik nog maar net gestart met icsi). ik zou zeker niet veranderen van werk omdat je dan weer helemaal opnieuw moet beginnen en daar toch ook weer aan iemand moet gaan zeggen dat je daarmee bezig bent en dan brengt dat misschien weer extra stress mee en dat is ook niet goed hé....
Maar iedereen is anders natuurlijk en uiteindelijk moet je doen waar jij je het beste bij voelt...

Veel moed!

[patatje]

Ik werk als opvoedster in de Bijzondere Jeugdzorg. Op mijn werk weet iedereen het en ik heb hier alleen maar positieve ervaringen mee. Zo kan ik ook meer rekenen op meer begrip tijdens behandelingen. Wanneer je steeds maar weer afspraken moet afzeggen of verplaatsen zonder dat je collega's de reden weten....lijkt me bijzonder moeilijk.
Natuurlijk krijg ik ook, goed bedoelde , vragen op momenten dat ik er niet wil over praten, maar dan zeg ik dat gewoon.
En inderdaad, als je er éénmaal open over bent: er zijn meer mensen die moeite hebben om zwanger te worden dan je denkt!

[Dorien87]

Hey Guofan,

Vanaf de moment dat we zwanger probeerde te worden heb ik het aan zo wat iedereen laten weten. Achteraf gezien heb ik daar wel spijt van. Ik had natuurlijk nooit kunnen weten dat het zolang zou duren(zijn nu twee jaar bezig) maar het vervelende vind ik die vragen constant... Is het al gelukt? En en nog niets? Ze bedoelen het wel goed natuurlijk maar toch voel je je telkens in elkaar krimpen als je dan negatief moet antwoorden.
Het is ook omwille daarvan dat ik gezegd heb dat ik met ICSI moet beginnen. Zo wist iedereen ook dat het niet voor onmiddellijk zal zijn, en merk ik dat ze nu eigenlijk veel minder vragen stellen. Maar zoals andere al zeiden... De vele afspraken, echo's, bloedwerk... Het valt nogal vlug op als je zo vaak afwezig bent. Dus dan maar voor de dag ermee denk ik dan... Het is een dubbel gevoel.

Groetjes

Dorien87