De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

ik ben enkele dagen geleden begonnen aan mijn 3e ICSI-poging. De twee vorige keren sloegen de hormonen niet voldoende aan, waardoor ik een 'zwak' resultaat had: 1e ICSI: 4 follikels, 1 embryo/ 2e ICSI: 8 follikels, 2 embryo's, maar beiden licht gefragmenteerd.
Nu ben ik al 21 dagen Suprefact aan het snuiven. Gisteren moest ik op bloedcontrole om te zien of ik mocht beginnen aan Menopur. Maar ik kreeg het nieuws dat ik langer zal moeten spuiten. Mijn progesteron staat nog te hoog. Verder kreeg ik geen uitleg, enkel dat hij het in de gaten wil houden en ik maandag weer bloed moet laten prikken.

Ik heb alweer het slechte voorgevoel dat dit niet normaal is en dat ik weer eens onvoldoende reageer op de hormonen. Ik begin me echt af te vragen waarom ik nergens op lijk te reageren.
Ik ben al 4 keer natuurlijk zwanger geweest (met 3 miskramen jammer genoeg, maar één pracht van een dochter) vandaar... Zwanger geraken was bij mij geen probleem en lijkt het nu te zijn geworden. Ik vind het heel raar dat geen enkele medicatie voldoet... En begin me echt af te vragen of we niet beter opnieuw proberen via de gewone weg...

En is het normaal dat ik gedurende - nu toch al 39 dagen - mijn maandstonden niet krijg? Ik heb wel al een dag of 6 pijn in mijn buik met momenten. Maar ik denk eerder dat het aan mijn darmen ligt dan aan mijn eierstokken of baarmoeder of wat dan ook. Komt dit door de Suprefact en is dit wel normaal?

Heeft iemand ervaring hiermee of kan iemand me helpen?

Grittel

Dag Grittel,

Een aantal zaken in jouw verhaal zijn herkenbaar.
Ik heb in het verleden ook niet altijd goed gereageerd op stimulatieschema's en heb ook al enkele miskramen gehad.
Bij mij was het wel zo dat suprefact mijn eigen natuurlijke cyclus niet bleek te onderdrukken.
Na een aanpassing van het stimulatieschema en andere producten reageerde ik beter.
Het ene product werkt soms niet bij een persoon en het andere wel. Hier is niet altijd een verklaring voor, jammer genoeg. Wel gek dat er nog geen enkele aanpassing in jouw stimulatieschema is gebeurd dan, of hebben ze hier wel al over gesproken.

Daarnaast heb ik ook 3 vroege miskramen gehad maar binnen de ICSI behandelingen zelf (ik volg ICSI omdat mijn partner een zeer slechte zaadkwaliteit heeft en we nooit op natuurlijke wijze zouden zwanger geraken, bij mij waren alle onderzoeken normaal). Bij elke terugplaatsing van een embryo had ik een positieve bloedtest en was ik zwanger. Helaas ging het ook vaak snel terug mis.

Mijn lichaam lijkt zo zijn eigen leven te leiden en niet zo makkelijk onder controle te geraken van medische tussenkomsten. Gelukkig ben ik nu wel 32 weken zwanger na terugplaatsing van een embryo.

Ik vraag mij ook af waarom je dan eigenlijk een vruchtbaarheidsbehandeling krijgt als je op zich op natuurlijke wijze wel zwanger kan worden? Want dan ligt het probleem niet bij zwanger worden, maar wel bij zwanger blijven. Maar een vruchtbaarheidsbehandeling kan ook maar enkel op het eerste probleem inspelen. Ik dacht dat er enkel in geval van een genetische oorzaak voor herhaalde miskraam overgegaan werd op vruchtbaarheidsbehandeling. Wat is dan in jouw geval de indicatie geweest om ICSI te doen?

Ik heb telkens een ander schema gehad, maar telkens met weinig resultaat. Dus nu probeert hij opnieuw iets anders uit (wat weer niet al te best lijkt te lukken).

Ik ging naar Dr. Decleer na mijn laatste miskraam. Ik wou te weten komen hoe al die miskramen kwamen en of mijn gyneacoloog zeker niets over het hoofd gezien had. Dus heeft hij een hysteroscopie gedaan, waaruit bleek dat alles in orde leek te zijn (enkel mijn ene eileider is wat vergroeid door een infectie na curettage). Omdat er niets aan de hand bleek te zijn, heeft hij me cyclusoptimalisatie aangeraden: om zo het vruchtje van aan het begin een goeie kans te geven op hormonaal vlak. Hij vergeleek het met een plantje dat niet voldoende voedingsstoffen krijgt en afsterft na een tijdje. Dus ben ik daaraan begonnen: ook telkens met erg weinig resultaat.

Na 6 maanden was ik nog niet zwanger (wat bij mij niet echt normaal is, aangezien ik telkens zwanger werd wanneer we ervoor deden).

Daarom dacht ik: we proberen dan maar beter IVF. Ook met weinig resultaat dus.

Nu achteraf zegt dr. Decleer dat die ene eileider toch voor meer problemen zorgt dan gedacht. En enkele weken geleden zei hij ook dat natuurlijk zwanger worden even groot is als de lotto winnen... Dus wat begon met een klein probleem is nu een heus probleem geworden. Mijn man ziet het ondertussen al niet meer zitten voor een tweede kindje, omdat mijn dochter al 4 jaar is ondertussen. Hij ziet de pampers, het opstaan 's nachts,... niet meer zitten. Dus als ik deze keer niet zwanger ben, is het voor mij afgelopen

Oei grittel wat erg voor je! Ik hou mijn duimen omhoog voor je voor deze poging! De moed niet laten zakken alhoewel dat enorm moeilijk is voor u momenteel. Positief denken is half gewonnen zeggen ze. Lukt het niet zo goed met de suprefact?