ICSI op latere leeftijd

[avangomp]

Hey Dames hier een vraagje. We zijn momenteel bezig voor onze cryo poging en ben sinds 5/5 suprefact aan het gebruiken, mijn vorige regels waren gestart op 2/5. Nu heb ik sinds gisteren terug een bloeding??? Is dit normaal? Want is toch erg snel niet? Hoop alleen dat onze poging hier niet door in het water valt.

Groetjes
Ann

[JAV75]

Dag dames,
Het zonnetje schijnt, en ook hier eindelijk goed nieuws; we hebben een oké gekregen om terug te starten! Ik was er bang voor na de vorige weigering, maar bleek dat toen mijn cyclus al gewoon op gang was gekomen en niet even lui was als anders

Vanavond mijn eerste spuit van deze reeks, het wordt weer wennen!

@ann, ik heb nog nooit suprefact moeten nemen dus kan je jammer genoeg niet helpen. Bel anders eens naar ziekenhuis? Of wanneer moet je terug op controle?

@ guofan, wat is die rif-batterij? Iedereen volgt toch altijd andere behandelschema's he; ik leer hier nog veel bij deze dagen!

@smurfinneke ik vind het zo super jammer voor je. Ik heb ook geen enkele ervaring met dat dhea, heb er wel al eens over gelezen enzo maar ken er niets van. Wat zegt je arts? Willen ze je niet meer verder helpen? Of zien ze het toch nog zitten?

Ik heb me vooral op dit topic aangemeld, omdat onze leeftijd dwingt over bepaalde zaken na te denken. En toch vind ik die 'wat als'-vraag nog te pijnlijk, te confronterend, maar het sluimert wel... Maar het is zoals je zegt; zolang ik nog niet zwanger was geweest, had ik ook iets van; och we proberen het, als het niet lukt dan weet ik dat ik er alles aan heb gedaan wat ik kon. Maar ondertussen weet ik dat zwanger worden mogelijk is, er moet enkel een gezond vruchtje zijn... En net dat is op onze leeftijd ook al moeilijker. Het is zwaar. En ik heb ook niet altijd de antwoorden voor mezelf. Vandaar dat ik tot nu toe mij nog optrek aan mijn arts en hoe hij er tegenover staat. Voorlopig nog positief.. Dus doen we voort. Ik wens je alvast heel veel moed en sterkte!

[avangomp]

@JAV75 ik heb gisteren nog gebeld naar Jette en zou van de suprefact zijn. Dit haalt mijn hormonen helemaal naar beneden en dit zou een bloeding veroorzaken. Dus moest me geen zorgen maken.
Deze avond moet ik voor BN en echo.

[TVS]

Als prille 30-er hoor ik het mezelf nog zeggen: als ik op mijn 35 nog geen kinderen heb begin ik er niet meer aan. Nu ben ik er 37 en drie maanden geleden had ik nog hoop dat ik op mijn 37ste ook eindelijk mama ging worden. De voorbije 2 jaar allerlei onderzoeken ondergaan, thuis zelfinseminatie geprobeerd, dan via mijn eigen gynaecoloog 6 IUI-pogingen ondergaan en ik begon stilaan te denken dat ik nooit zwanger zou worden.
Doorverwijzing gekregen voor IVF maar eerste poging werd afgelast wegens te weinig volgroeide follikes. Dus heeft men in Jette IUI (poging nummer 7) gedaan om de hormonen niet verloren te laten gaan. En tegen alle verwachtingen in was ik zwanger! Tot ik in mijn 12de week een bloeding kreeg en men vaststelde dat mijn kindje op 9 weken gestopt was met groeien. Zoals zovelen hier waarschijnlijk begin ik te denken: wanneer stop je met proberen? Want nu ik weet dat ik zwanger kan worden kan ik mij er natuurijk ook niet bij neerleggen. Maar ik heb altijd een jonge mama willen zijn dus het is zo'n dubbel gevoel. En wat als de volgende positieve test weer op een miskraam uitloopt, heb het er nu al zo moeilijk mee... Ik ben gewoon zo jaloers op al die vriendinnen met kinderen en kan me zo kwaad maken als ik ze weer eens hoor klagen over hoe vermoeiend kinderen zijn. Ik zou met alle liefde en plezier doodmoe willen zijn van mijn kinderen...

[Guofan]

@TVS Ik begrijp je maar al te goed.
Ik zei ook steeds dat ik na mijn 35ste niet meer ging verder doen...maar kijk...grenzen worden snel verlegd.
Ook heb ik deze gevoelend van afgunst naar anderen hoor, lijkt mij maar normaal.
Wij zijn zelfs bang dat onze vrienden (als we afspreken) binnekort zullen afkomen met nieuws dat zij zwanger zijn...vandaar dat ik liever niet afspreek
Babbyborrels en dergelijke vermijd ik ook, alsook afspreken met vrienden mét kinderen.
Mijn eigen moeder was er van mij 42 toen ik geboren werd, ook zij had in die tijd al moeite om zwanger te blijven.
Nu vind ik ook wel dat mijn ouders 'oud' zijn, maar ja als kind heb ik daar eigenlijk geen last van ondervonden hoor.
Wij blijven verder doen, maar ook ben ik bang dat wij eens aan die laatste blz zullen zitten.
Gisteren liepen wij in het park met onze honden en zat het barstensvol met gezinnen met hun kleintjes...om misselijk van te worden. Mijn man zei ook 'het wordt tijd dat ook wij eens kunnen rondlopen met een kinderwagen' met kind in met zonnehoedje

RIF batterij = bloedonderzoeken die ze in Gent doen na 3 mislukte rondes. Repeated Implantation failure. Om van alles en nog wat te onderzoeken wat aan de basis zou kunnen liggen van het niet zwanger worden.

[TVS]

Vandaag terug naar Jette geweest. Om het waarom van mijn miskraam krijg ik natuurlijk geen sluitend antwoord, kan aan de leeftijd liggen kreeg ik zelfs te horen. Moet nu 1 maand de pil nemen, dan maand 'rust' en als mijn cyclus herstelt mag ik in juli terug aan de hormonen. Dubbele dosis deze keer, ligt ook weer aan de leeftijd. Voelde me beetje in de put geduwd vanwege mijn leeftijd. Ben geen 20 meer maar is 37 dan écht zo oud om aan kinderen te beginnen??? De dokter stelde ook voor dat Als ik genoeg follikes had en ALS de bevruchting goed ging om direct 2 embryo's terug te plaatsen. Blijkbaar heb ik écht geen tijd te verliezen? Dacht verse moed te putten aan ons doktersbezoek maar het tegengestelde is waar. Heel de terugrit naar huis al proberen voor te stellen hoe ons leven er zonder kinderen zou uitzien

[jackie]

Slecht nieuws gehad, mijn transfer gaat niet door deze namiddag
Het embryotje heeft de ontdooiing niet overleefd.
Ik ben zoooooo triest en teleurgesteld, waarom toch? Waarom dit nu weer?
Ik was zohard aan het aftellen, hoopte zohard dat het deze keer de goeie keer zou zijn

En nu vertrek ik woensdag naar Londen naar een vriendin, die mij zaterdag heeft aangekondigd dat ze net iets meer dan 3 maanden zwanger is van haar 1e kindje. Ze is 40 en bij haar is het allemaal super vlot en snel gegaan. En ik gun het haar met heel mijn hart want het is een vriendin die ik heel graag heb, maar het komt nu extra hard aan. Dat gaat zo confronterend zijn

Ben het kotsbeu!

[avangomp]

Hey Jackie, Echt balen.... ik begrijp je teleurstelling. Hopelijk kan je uw zinnen toch een beetje verzetten in Londen al gaat dat niet gemakkelijk worden.
Hier heb ik dus ook schrik voor hé... ik ben volop bezig met neusspray en progynova maar voor het zelfde geld is dit allemaal voor niets. 3 weken koppijn van de neusspray... pff om moedeloos van te worden.
Maar ik zou zeggen de moed niet laten zaken en hopelijk uw 6de poging de goede poging mag zijn.

Dikke knuffel
Ann

[Cookie-Monster]

Hoi ladies,
Ik sluit hier ook maar even aan. Heb in het verleden nog meegebabbeld in het topic "IVF op latere leeftijd", maar aangezien wij al vanaf dag 1 aangewezen zijn op ICSI, ben ik hier zeker ook op mijn plaats
Even kort schetsen: ik ben net 38 geworden, en sinds 3-4 jaar proberen we zwanger te worden. Eind 2012 onderzoeken laten doen, daar bleek uit dat de zwemmertjes van mijn vriend niet met genoeg zijn om voor een natuurlijke bevruchting te zorgen. Begin 2013 aan ICSI begonnen, en eigenlijk niet meer gestopt. 6 PU's op minder dan anderhalf jaar tijd. Ondertussen kwam in andere onderzoeken ook naar boven dat ik "gezegend" ben met een aangeboren lage eicelreserve. Dat vertaalt zich in altijd trekken en sleuren om toch maar een paar eicellen uit mij te persen. Zelfs met de hoogste stimulatie (450 eenheden) kom ik maar aan 6 eicellen. Wel altijd bevruchtingen en embryo's, maar die zijn nog nooit blijven plakken. Nooit cryo's. Er is niets mis met mijn baarmoeder (hysteroscopie en HSG waren tiptop), mijn BMS dikt altijd mooi aan tot 11 mm voor de PU.
Zondag had ik mijn 5e TP, van ons enige embryo (nieuw ziekenhuis (Jette), nieuw schema dat niet zo'n succes bleek, met maar 1 eicel) en ik zit hier nu natuurlijk vol spanning mijn wachtweken uit te doen. Ik durf niet meer hopen. En ik vraag me nu ook al af wanneer genoeg genoeg is. Wanneer heb je àlles geprobeerd? ik weet het allemaal niet meer, ik heb mijn voedingsgewoontes aangepast (op advies van acupuncturist en osteopathie), heb voor 3 pogingen acupunctuur gedaan (maar nu niet meer omdat het blijkbaar toch niet helpt) en gynaecologische osteopathie (daar "geloof" ik meer in dan in acupunctuur, om eerlijk te zijn), neem braaf mijn vitamientjes, zorg voor voldoende beweging (maar niet TE veel of TE extreem), doe ontspanningsoefeningen, etc. En toch wil het niet lukken. We hebben van onze vorige gyn al te horen gekregen dat we misschien beter op eiceldonatie overstappen. Maar dat is ook geen makkelijke beslissing he...
En omdat we er zoveel pogingen op zo'n korte tijd hebben doorgejaagd (omdat we door mijn leeftijd en lage eicelreserve niet de luxe hadden om lange pauzes in te lassen), heb ik het gevoel dat ons leven al bijna 2 jaar alleen in teken staat van die vervloekte pogingen. Mijn vriend gaf nu ook dat we moeten beginnen denken aan een eindpunt. Maar hoe bepaal je dat? Voor mij is dat wanneer er een kindje is, en niet na x aantal pogingen. Maar tegelijk voel ik ook dat ik fysiek en emotioneel op ben, ik kan niet meer. Ik ben bang voor mijn reactie als deze poging ook mislukt zou zijn...
Hoe gaan jullie om met dergelijke angstgevoelens? En hoe maken jullie de wachtweken en eventuele teleurstellingen draaglijk?

[TVS]

Mijn vriend gaf nu ook dat we moeten beginnen denken aan een eindpunt. Maar hoe bepaal je dat?

Cookie-Monster, dat vind ik persoonlijk ook een heel moeilijk vraag. Een vriendin van mij was al 13 jaar aan het proberen, waaronder enkele miskramen en ze waren gestopt... en zijn dan toch nog voor 1 poging gegaan. En nu is ze 30 weken zwanger. Ze ligt al wel meer dan een maand plat in het ziekenhuis, maar het positieve eindpunt is toch in zicht voor haar. Mijn vriend wil geen jaren meer proberen zegt hij, maar ik wil op z'n minst toch 6 pogingen IVF/ICSI proberen. Probeer me mijn leven zonder kinderen voor te stellen, maar het lukt me gewoon niet. Maar inderdaad, als het echt niet lukt moet je op een gegeven moment de knoop doorhakken. Ik hoop zo dat ik die beslissing niet moet maken. Ik vind het al moeilijk om mijn leven terug op een ander spoor te krijgen na mijn miskraam (was al bezig met opvang, was van plan ander werk te zoeken na de bevalling, keek zo uit naar een eerste kerst met z'n drietjes, ...), laat staan kinderloos door het leven gaan. Maar ik begin er wel meer en meer schrik voor te krijgen... Doet zo'n pijn om mijn tien jaar jongere zus met haar bollend buikje te zien maar wat doe je eraan, denk dat we niet meer kunnen doen dat wat we al doen. Zo frustrerend.

[Amarillo]

Hoi cookie-monster.
Ik zit met dezelfde onzekerheden en angsten. Ondertussen nog maar net in het ICSI-verhaal gestapt maar ook hier schrik dat we zonder kinderen zullen eindigen. Ondanks mijn gezegende jonge leeftijd is mijn eicelreserve bijna nihil en kan ik enkel nog met ICSI in natuurlijke cyclus zwanger worden, al is dit maar een hele kleine kans maar toch moeten we het proberen. Als dit niet lukt, spreken ze ook bij mij van eiceldonatie. Hoe moeilijk dit in eerste instantie ook lijkt, voor mij is er geen andere weg dan deze te volgen omdat ik geen leven zie zonder kinderen. Partner volgt hier in maar ik weet ook dat dit verhaal ergens stopt, ook al probeer ik hier zo weinig mogelijk aan te denken. Bij elke mislukte poging komt dit echter steeds dichterbij en die angst werkt soms echt beklemmend. Ik kan je niet echt raad geven om hiermee om te gaan want ik worstel er zelf ook erg mee. Het is zo moeilijk om een eindpunt te bepalen in deze behandeling want je weet nooit of het de volgende keer toch kan lukken... Hier ben ik ervan overtuigd dat ik er niet aan zal willen toegeven om behandeling te stoppen. Mijn man is hier veel nuchterder in en ik hoop dat ik voldoende gehoor naar hem zal hebben wanneer het voor hem genoeg is geweest. Ik denk dat hij nog veel geduld zal moeten oefenen wanneer het zover komt maar zolang we er allebei voor willen gaan, blijf ik hopen op ons klein mirakeltje.
Veel moed en succes in dit slopende verhaal, maar voor velen toch nog met een heel mooi einde en hopelijk zijn we 1 van die velen!

[jackie]

Hey Cookie-monster maar ook TVS en Amarillo,

Bij mij is het einde in zicht, maar ik weet ook totaal niet hoe je bepaalt dat je stopt. Ik vrees dat het bij mij een financieel verhaal zal zijn. Ik doe alles alleen en dan zijn zelfs de terugbetaalde pogingen duur, kosten mij ongeveer 600€ per PU want je hebt sowieso €200 voor het donorsperma. Als ik een cryotp heb (al 2 keer gehad) is het uiteraard wat minder. Plus de 7 KID's à €400 per keer ... mijn spaarcentjes vliegen erdoor. Ik heb nu nog 1 terugbetaalde PU en ik denk dat ik daarna er nog 1tje zelf kan betalen. Maar daarna vrees ik dat het zal stoppen.
Mentaal ben ik daar totaal nog niet klaar voor, een leven zonder kinderen lijkt mij vandaag zo zinloos. Het hangt zohard boven mijn hoofd maar teglijkertijd wil ik er niet aan denken. En de kans dat ik nog iemand tegen kom en toch spontaan zwanger word is 0,001% aangezien ik in augustus 40 wordt, verstopte eileiders heb en luie eistokken
Ik weet dat ik zwanger kan worden aangezien ik 2 miskramen heb gehad en ik hoop met heel mijn hart dat dat niet de enige ervaring van zwanger zijn die ik zal hebben
Maar ik probeer mij vast te houden aan al de verhalen die ik lees over vrouwen die toch nog bij die laatste poging zwanger zijn geworden. Het kan toch niet anders dan dat wij ook mama worden he dames.
En dat het leven on hold staat, dat begrijp ik volledig, ik vind dat 1 van de zwaartse aspecten. Sinds juli 2010 ben ik aan het wachten en mijn leven rond de behandelingen aan het plannen, eerst wachten voor feedback op mijn aanvraag, dan op gesprek met psycholoog, dan op resultaat uitgebreid bloedanalyse, dan op donor en dan alle behandelingen. Maar anderzijds heb ik nog steeds absoluut geen spijt dat ik aan dit verhaal begonnen ben.
Gelukkig hebben we dit forum, waar we elkaar echt begrijpen, want in mijn dichte vriendenkring had NIEMAND het moeilijk om zwanger te worden.
Ik haal hier veel steun uit!

@cookie-monster wachtweken zijn hel, ik heb nog niet gevonden hoe je daar rustig door kan gaan
Lukt het jou een beetje? Wanneer heb je bn?

Veel liefs ladies en veel sterkte!

[Valaki]

Pfoe, jij bent wel veel geld kwijt iedere keer!!
Is dat normaal in Jette?

[jackie]

@valaki ja als ik mijn facturen bekijk per poging kom ik op dat bedrag in Jette.
Gelukkig moet je niet alles samen betalen

[Guofan]

Hoikes

Ik ben er net 37 geworden en ook wij zijn terug van start voor poging 3.
Nieuw schema, eerst 14dagen de pil, dan zoladex spuit, dan terug 14 dagen de pil, dan week wachten en dan starten met puregon 225cc...75cc meer dan vorige 2 pogingen.
Onze gynea wil er alles uit halen , denkt nu al aan overstimulatie syndroom, uitgestelde TP poging...
Maar hopelijk loopt het niet zo'n vaart en verloopt alles niet zo dramatisch!
Wel al 2kg verdikt sedert ik de pil terug inneem! Bedankt!
Heb al steeds niks ondervonden van al die medicatie tot nu...

Vorige pogingen steeds met decapeptyl en puregon 150cc gewerkt, steeds 13 eicellen maar allen verschillende groottes...
Al eens héél kort zwanger geweest (nooit zo opgevat trouwens) bij ICSI 1, TP3 of zo. Een hcg van 38 amai...

Ja emotioneel...op den duur kan ik letterlijk geen zwangere vrouwen meer zien. Echt waar. Ik weet het, triest, maar zo voelt het aan.
Iemand die ik ken is ook bezig met ICSI, maar heeft al een kind en dan denk ik als ze erover praat 'zaag niet, ik heb nog geen kind!'. Cru ik weet het, maar ik kan het niet helpen. Wij zouden al content zijn mocht er ooit eentje komen! Ik vermoed bij velen hier dat dit hét belangrijkste is...dat eerste kind.
Adoptie zien wij niet zitten, donor eigenlijk ook niet. Wij willen onszelf zien in ons kind.
Weet je wat ik wel ondervind is, dat de tijd die we er niet mee bezig zijn best goed verloopt, maar de tijd dat we er wel mee bezig zijn mij doet veranderen in een solist
De moment dat ik zal starten met puregon zal ik mij afsluiten en wil ik ook niemand meer zien. Dan is het MIJN tijd.Mijn man weet dan ook dat we nergens naartoe gaan (vrienden, familie...).
Na de PU wens ik zeker niemand te zien, want dan loop ik de muren op! Dan pas gaat de tijd supertraag!
Dan zie je de eerste bruine afscheiding in je ondergoed en dan barst de bom...shit, weeral niets! WAAROM????

Op den duur word dit ook een persoonlijke strijd vind ik. Waarom lukt het niet bij mij, wie of wat heb ik misdaan. Waarom lukt het andere mensen , die niet goed voor hun kinderen zorgen, wel om te kweken gelijk de konijnen en bij ons dan niet?! Daar heb ik het moeilijk mee. Het waarom dat het niet lukt...

Het eindpunt, daar heb ik ook schrik voor. Raar om zeggen, maar vorige week is onze kanarievogel plots overleden (sommigen zullen nu lachen...foei) maar als dierenvriend heb ik sowieso al moeite met afscheid nemen van mijn 'familietje', maar nu zat ik daar te wenen (echt bakken vol)...echt vreemd. Dan denk ik dat hij gestorven is door de negatieve vibes die in ons huisje hangen, het geruzie als het weeral niet is gelukt, mijn geween als het weeral negatief is...
Zelfs onze honden zitten dan in hun mand zielig te kijken naar mij als het weeral negatief is...triest

Mocht het ooit niet lukken, dan weet ik niet wat ik ga doen. Ik weet dan eerlijk gezegd niet of ik er mij zal bij neerleggen. Misschien lukt het met een andere man? (heb ik al gedacht - mijn man weet dat), blijf ik dan getrouwd met mijn huidige man? - misschien kijk ik dan voor een donor...ik weet het niet.
Ik hoop dat het eindpunt niet hoeft te komen...

Wat hebben jullie al gedacht (vreemde gedachtes?) binnen dit ICSI parcours