icsi juli augustus september 2016

[HappySnoopy]

Vaak hier gelezen. Niet verwacht dat ik het zelf zou meemaken. Net voor ik rustig ging slapen een hoera-berichtje van mijn schoonzus dat ze eind november meter wordt. (Vroeger dan mijn mama dacht dus). Net het moment dat ik mijn kindje in mijn armen zou houden. Heb laten weten dat ik oprecht blij ben voor hen maar dat ik hoop dat ze begrijpt dat dit pijnlijk is voor mij dat ik nog elke dag huil om het gemis van mijn kindje. Ze weet het maar wou het me toch zelf vertellen (moet dat dan met een hoera-berichtje, kan het echt niet wat soberder). Ze zegt dat ze ook liever zelf een eigen kindje had graag gezien (ze kan er zelf geen krijgen) maar dat we het nu eenmaal niet in de hand hebben. Ik heb geantwoord dat zij het misschien verwerkt heeft, maar ik nog lang niet. Ik heb mijn kindje met liefde gedragen en het is gestorven. Heb aangegeven dat ik tijd nodig heb om te verwerken en dat ik in alle rust die laatste poging wil doen. Liefst zou ik in november van de aardbol verdwijnen en terug komen als alle euforie verdwenen is.

[Setta]

@Fieke: bedankt voor de uitleg, scheelt weeral een hele hoop stress. Heb dat thans al een paar keer gezegd in Gent. Standaard antwoord: "dat is dat je te snel optrekt"

@Carootje: ik doe het zelf, vind het na 2 jaar niet meer vreemd. Mijn ouders vinden dat er net het vreemdste aan, precies gelijk een druggebruiker is het antwoord altijd.

[Setta]

@Happysnoopy: vreselijk hé, als anderen dat zo overgelukkig komen vertellen...Ik moet zeggen dat mijn ma daar dan wel weer begrip voor heeft. Mijn oma zei vorige week "oh weet je het al? X staat op bevallen". Mijn ma week onmiddellijk af van het onderwerp en vroeg aan mijn oma om het ergens anders over te hebben.

[HappySnoopy]

Waarom dan niet eerder 'ik weet dat het moeilijk is voor jou, maar ik moet het je vertellen. Wat kan ik voor je doen?'. Volgende week zie ik haar. Wat moet ik zeggen. Ik wil geen kaartje krijgen. Wil het zien als ik er zelf aan toe ben. Vorig jaar hetzelfde meegemaakt met oude buren die grootouder werden op moment dat mijn tweede kindje geboren zou worden. Heb oprechte wensen gestuurd, maar ook gezegd dat ik het moeilijk vond. Niks meer van gehoord.

[Setta]

Ik heb het idee dat heel veel mensen denken "probeer het gewoon opnieuw". Mijn zus, die 2 kinderen heeft, begrijpt mij totaal niet. Nog niet 1 keer heeft ze me gevraagd of ik het nog wel aankan. Vorige keer had zij het moeilijk met haar echtscheiding en zei ik "je bent niet de enige die het moeilijk heeft, mijn 2 blasto's hebben het niet gehaald". Haar antwoord? "een echtscheiding is nog iets helemaal anders. Dat vreet aan je". Mijn mislukte pogingen niet dan?

[HappySnoopy]

Tact is blijkbaar niet aan iedereen gegeven. Denk dat ik toch het lef ga hebben te vragen me geen kaartje te sturen en het me niet te laten weten. Ik wil echt geen foto's zien in november. Ik kan dat nu echt biet aan.

[Emmy2]

/

[Lizzy00]

@emmy2 en @setta Ik had inderdaad de eerste 3 pogingen met menopur, nu met puregon in Jette inderdaad. Ook nog eens de overstap gemaakt. Maar dat geeft geen betere resultaten. De eerste poging was wel een goede met menopur, maar daarna waren er nooit meer veel eicellen.

Mijn man verzwijgt zo (liefdevol bedoeld) van die nieuwtjes dat er iemand van de familie weer zwanger is. Met gevolg dat je dan op een familiefeest komt en je het dan te horen krijgt. Dan had ik het liever op voorhand geweten. Dat heb ik hem dan ook gezegd. Maar ik begrijpt de frustratie en het verdriet zo hard. Ik gun het hen ook, maar waarom mag ik ook eens niet aan de beurt zijn?

[HappySnoopy]

Tuurlijk mag en moet ze dat zeggen. Maar, ze weet dat ik al drie keer een kindje verloor. Moet het dan met een hoera-bericht. Wetend dat het op hetzelfde moment geboren zal worden dan het mijne was uitgerekend. Een beetje tact mag toch, of niet? Nee, ik denk niet dat ik zo'n kaartje in mijn bus aankan.

[HappySnoopy]

Net lang gebeld met een vriendin van de familie (een vrouw van 63). Haar man (beste vriend van mijn papa die in 1998 overleed) is gestorven op 29 februari, dag van de punctie waaruit mijn kleine pruts is gegroeid. Zij begreep mij, kon mijn verdriet plaatsen. Alles kon en mocht ik zeggen. En zij aan mij want voor haar is het ook moeilijk en ook weinig mensen die weten hoe ermee om te gaan als je je partner zo jong verliest. Man wat is dat voor een intens proces.

[Carootje]

@emmy, ik heb net mijn doosje eens open gedaan en dat is idd een fijne naald die daarbij zit. Zou gewoon een iets dikkere naald gebruiken dan niet de oplossing kunnen zijn? Uit mijn ervaring als apothekeres weet ik dat er meestal een vrij dikke en lange naald gebruikt wordt om oplossing te bereiden en dan een kortere, dunne om in te spuiten, zoals bij pregnyl gedaan wordt. Ik denk dat dat bij menopur ook moet gaan.

@happysnoopy, tact is iets wat weinigen echt gegeven is. Maar ik denk ook dat heel veel mensen een miskraam zien als iets waar je 2 weken verdriet over mag hebben, maar hey, het leven gaat verder en dan moet dat maar vergeten worden. Voor de hen was dat een zwangerschap van een paar weken, maar voor jezelf was dat een kindje, waar je van droomde, waar je plannen voor gemaakt hebt, .... En die dromen loslaten, duurt veeeeel langer dan 2 weken.

[Emmy2]

?

[Dora26]

@Lizzy: Pfff moet een serieuse tegenvaller zijn... Ik ben daar ook heel bang voor, dat het er te weinig zullen zijn. Heeft je arts er verder niets over gezegd? Was hij tevreden met het aantal? Of kan je nog bijstimuleren om er nog een aantal te laten bijgroeien? Als je amh-waarde zakt, vind ik ook wel dat je dat bespreekbaar moet maken hoor!

@Carootje: Tijdens de iui's moest ik al één keer per cyclus pregnyl zetten en op zich vond ik dat wel meevallen, alhoewel die inspuiting vaak pijnlijk was (door de vloeistof). Nadien had ik er dus niet zoveel problemen meer mee om mezelf te injecteren, want de medicatie die ik gebruik is eigenlijk makkelijker dan de pregnyl!

@HappySnoopy: Zo'n berichten komen niet altijd even goed 'binnen' hé... Dat begrijp ik! Maar onze tijd komt zeker nog wel!

@Emmy: Je mag de vloeistof toch ook optrekken met de dikke naald? En dan de naald pas verwisselen met het dunne naaldje om in te spuiten... Dan is dat normaal toch geen probleem als je een 'gaatje' maakt met de naald? Ik spuit geen Menopur, dus geen idee hoe die flacons eruit zien... Maar het optrekken en klaarmaken van je spuit doe je normaal gezien altijd met de dikke naald, enkel het inspuiten doe je met de kleine!

En tact is inderdaad weinig mensen gegeven. Meestal begrijpen diegenen die het meemaakten het wel, maar voor anderen gaat het leven gewoon door hé... Ze staan er niet altijd bij stil dat de pijn wat langer kan duren dan 2 weken denk ik.

[Emmy2]

:

[HappySnoopy]

Heb soms ook last met die menopur. Voel altijd zoiets van tegendruk als ik de vloeistof weer optrek. Als ik bovenaan stevig vasthoudt zodat ze niet naar beneden kan, lukt het beter.