Ik begrijp dat je alles aangrijpt dat maar een beetje meer kans zou kunnen geven. Ik neem ook nog vitaminen. Kan je niet eens vragen aan je gynaecoloog om je cyclus eens op te volgen? Heb dat nu ook wel gevraagd en ze wilde niet, maar jij hebt mss een gyn die iets meegaander is? Of bij je huisarts door bloedafnames? Ik weet niet of ovulatietesten zo betrouwbaar zijn... Ik vertrouw ze alleszins niet, want ik kreeg zogezegd nooit een eisprong, terwijl er niets abnormaals is aan mijn cyclussen.
Ben jij soms van West-Vlaanderen? Jouw taaltje doet mij dat vermoeden
Mit777,
Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Telkens die confrontatie met "hoe het had kunnen/moeten zijn". Ik heb nu wel al een kindje, ik weet niet of ik nu kan zeggen dat dat het gemakkelijker maakt. Het is sowieso anders, het verdriet is anders, maar ik kan niet zeggen dat ik er minder om lijd. In het begin had ik dat niet, maar nu begin ik er mij wat minderwaardig door te voelen, niet vrouw genoeg. Soms denk ik "zelfs kindjes maken kan ik niet". Als vrouwen zo gemakkelijk spreken over hun zwanger zijn/worden, ik kan daar echt niet meer tegen. Dit weekend een vrijgezellen met 1 hoogzwangere. Tja, je kan die buik niet ontwijken é. En die hebben alles zo mooi gepland: eerst gaan samenwonen, enkele jaren later trouwen en huisje kopen en enkele maanden later "Pats boem" ze is zwanger. Wat een geregeld zaakje
En dan komt voor jou natuurlijk weer die eeuwige vraag "En, komt er nog een tweede?". KZou het dan echt willen uitschreeuwen "Sommigen hebben het nu éénmaal niet zo te plannen!".
Ik? Een beetje afgunstig?
Liefs!