PU

[babske]

Lente12, ik begrijp je heel goed dat je het de komende weken erg moeilijk zal hebben met de zwangerschap/bevalling van je schoonzus.
Ik heb laatst via een vriendin van mij ook gehoord dat mijn broer en schoonzus ook aan 't proberen zijn voor kindjes. Zelfs dat vond ik al héél erg!! Dat is altijd mijn grootste vrees geweest...dat zij voor mij zwanger zou zijn.
En het ergste van al is dat ze niks tegen ons hebben gezegd, maar wel tegen een collega van mijn schoonzus (dat is een vriendin van mij). Ze weten dat we het zo moeilijk hebben. Ik zou het toch mooi gevonden hebben, moesten ze ons dat verteld hebben dat ze ook aan 't proberen zijn. Maar ja,...
De voorbije week zijn ze bij ons op bezoek geweest. Wij vonden het al heel raar omdat zij normaal nooit komen behalve met gelegenheden. Dus wij dachten dat ze ons 'iets' kwamen vertellen. Maar helaas...ze hadden ons precies niks te vertellen.
Stiekem hoop ik toch dat wij voor hun zwanger zullen zijn. Wij zijn al zo lang aan het proberen. Het zou toch allemaal niet eerlijk zijn eh. En ook omdat zij drie jaar jonger is dan mij, vind ik het nog eens eens zo moeilijk.
Dus Lente12, ik begrijp het dat je het heel erg zal vinden! Op zo'n momenten komt bij mij de vraag weer naar boven "Waarom zij wel en wij niet?"

Veel sterkte meid!!

Liefs Babske x

[Inti]

Die gevoelens herken ik ook maar al te goed. Wij zijn nu al 3 jaar en 7 maanden aan het proberen voor ons eerste kindje. Mijn broer die 3 jaar jonger is als ik heeft ondertussen een kindje van bijna 4 maanden.
Mijn schoonzus was direct zwanger. En ze is bevallen de dag dat ik te horen kreeg dat ik een miskraam had gekregen op 10 weken zwangerschap (tweede ICSI was gelukt).
Ben meter van hun kindje en ben heel blij maar het deed ook ongelooflijk veel pijn. Ik had wel het geluk van begrip te krijgen. Ze hebben nooit iets verzwegen voor me maar verstonden wel dat het moeilijk voor me was.
Ik ben op kraambezoek geweest toen er geen ander bezoek was en ja ik ben in tranen uitgebarsten.
Maar ook toen weer alle begrip.

groetjes,

Inti

[Lente12]

Babske,

Ik zit eigenlijk met twee vragen: waarom word ik niet zwanger en waarom vind ik geen man! Gelukkig heb jij maar één vraag:). Maar we zullen snel zwanger geraken, we moeten erin geloven. Mijn regels zijn er nog altijd niet. Ik zal morgen toch eens bellen naar Brugge want ik begin mij zorgen te maken.

Inti,

Voor jou moet dit ook verschrikkelijk zijn. En dan nog de dag van de bevalling krijg jij zo slecht nieuws. Het is wel mooi dat ze begrip opbrengen voor je emoties.


Gr

[Inti]

Ja ik heb een fantastische broer. Toen mijn schoonzus zwanger was wist ik het als eerste na mijn ouders.
Ze wisten hoe veel moeite ik al gedaan had voor een kindje en dat het bij ons niet zomaar zou lukken. Daarom wilden ze niet dat we het eventueel via iemand anders zouden horen.
Een paar maand later werd ik dan als meter gevraagd. Ook toen veel traantjes gelaten maar dan van blijdschap hoor. Mijn broer zei toen, ik weet hoe graag je kindjes ziet en wilt en ik ben er dus zeker van dat jij de beste meter bent die ons kindje kan hebben. Lief he.

Groetjes

Inti

[mimi]

Babske. Half september nadert hé voor jou. Ik denk dat het goed zal zijn dat je terug kan starten. Dan heb je terug iets om naar uit te kijken. Door je vakantie heb je een maandje langer moeten wachten, maar je ziet, aan alles komt een einde. Het begin staat voor de deur! En nu terug met volle moed?

Inti. 14 sept nadert voor jou ook hé.

Lente. Ik ken dat gevoel van wachten op je regels. Ik heb dat vorige week ook meegemaakt. Echt wel vervelend. Hopelijk komen ze vlug door of krijg je toch tenminste een antwoord als je belt naar Brugge.

Ja die gevoelens. Ik denk iedereen van ons daar wel mee te maken krijgt. Je wordt er ook constant mee geconfronteerd hé. En mensen houden er zo weinig rekening mee. Vaak krijg je kwetsende antwoorden. Ik heb het er vaak ook lastig mee. Je denkt iedere keer, hopelijk is het gauw aan mijn beurt, maar het blijft zo wachten hé.

Ik ben maandag naar de dokter geweest. Ik heb nu 2 weken suprefact genomen. Ik moet nu starten met progynova (pilletjes voor baarmoederslijmvlies dikker te maken). Bij het onderzoek was alles in orde. Ik heb mij wel wat opgejaagd. Vorige keer zag hij een cyste. Ik heb dan een week moeten wachten, maar ze was toen weg waardoor ze niet moest worden geprikt. Ik was in ieder geval blij dat het ok was. Maandag terug controle en wellicht is de tp ergens volgende week.

Groetjes

[babske]

Inti, amai das wel heel lief van je broer eh! Maar dat maakt het er natuurlijk niet minder makkelijk om. Maar toch.. een beetje begrip doet wel deugd. Dat heb ik totaal niet van mijn broer en schoonzus. Die hebben in de 2jaar en een half dat we bezig zijn nog niet één keer gevraagd hoe het met ons gaat. Dat is toch wel het minste dat je kan doen. Niet? En ook dat ze nu zelf aan 't proberen zijn voor kinderen, heb ik van een ander moeten horen. Aangenaam is anders. Hij doet dat wel niet bewust. Dat weet ik heel zeker. Die staan daar niet bij stil.
Wel fijn dat je meter mag worden eh!

Lente12, tja das waar meid....ik zit maar met één vraag. Maar 't is voor mij evengoed moeilijk. Ook al heb ik wel een man. Hopelijk worden we hier allemaal snel zwanger en ik hoop voor jou dat je ook snel een man zal vinden bij wie je terecht kan met je verdriet en bij wie je troost kan vinden!!!

Mimi, ja ik kijk toch weer uit om met de volgende behandeling te starten. Elke keer hoop je toch weer opnieuw eh. Maar ik vind gewoon hoe langer het duurt, hoe moeilijker het allemaal is! Ik begin toch stilaan te denken "wat als het helemaal niet gaat lukken?" "adoptie of niet?". Ik weet wel dat we nog een aantal beurten hebben, maar toch... Waarom gebeurt er nooit geen innesteling? Toen ik die vraag aan de dokter stelde kreeg ik maar een bot antwoord. "Dat kan aan vanalles liggen eh" zei hij "roken, niet roken, drinken, niet drinken, je voeding, endometriose,..." Dus daar zat ik met m'n vraag. Een duidelijk antwoord heb ik nog steeds niet gekregen.
En jij misschien volgende week tp? Allé das dan toch weer goed nieuws! Ik ga heel hard voor je duimen!!
Ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat ik hier bij jullie terecht kan met m'n verdriet en natuurlijk ook om af en toe eens een beetje te zeveren.

Babske

[Leonie]

Hey,

Mimi, goed dat alles in orde is hé. Dat is toch telkens een opluchting. Ik moet morgen voor controle, maar ik heb nog altijd mijn ms niet. Vorige keer op dit moment was ik al aan dag 3 van de ms. Ik maak me dus wel wat zorgen. De eerste dagen dat ik suprefact moest snuiven, ben ik wel een paar keer serieus te laat geweest, dus ik hoop dat dat geen negatieve invloed gehad heeft. Ik zit er dus ook weer heel erg mee in voor morgen. En ergens is er zo een klein stemmetje dat piept van 'misschien ben ik wel spontaan zwanger geworden', maar ja, die kans is zoooo klein dat ik daar echt m'n hoop niet mag op vestigen.
Ik hoop in elk geval dat jij volgende week een goeie tp hebt én 14 dagen later natuurlijk goed nieuws hé! Trouwens, ik bewonder jouw optimisme hier op het forum, jij slaagt er precies heel goed in om de dingen van hun positieve kant te bekijken en anderen aan te moedigen! Je zal natuurlijk ook wel je slechte momenten hebben, maar toch, hier hou je de moed er precies toch altijd goed in.

Lente12, ik begrijp maar al te goed die 'waarom-vragen'; ik denk dat we dat hier allemaal hebben. Samen met het gevoel dat het zo oneerlijk is hé. Ik ben zelf ook heel lang alleen geweest en 'k snap dus wel dat je op den duur begint te twijfelen aan jezelf, maar niet doen meid, de juiste man treffen, een kindje krijgen, dat zijn volgens mij allemaal dingen die bij de één toevallig vlot gaan en bij de ander toevallig niet. 't Is gewoon dikke pech als het niet allemaal loopt zoals we willen. We hebben daar geen schuld aan hé. Zoals mensen bij wie dat allemaal wél vlot verloopt daar geen verdienste aan hebben.
Heb je ondertussen al je ms? Ik hoop dat je snel wat duidelijkheid krijgt, eventueel door een telefoontje naar Brugge hé.

Babske en Inti, de pijn die je voelt als een broer of een zus je voor is, dat moet inderdaad ongelooflijk hard zijn. Mijn broer zal zelf ook geen jaren meer wachten met kindjes en ook voor mij is het mijn grootste angst dat hij me voor zal zijn. Het begrip dat je wel of niet krijgt, kan het wel een beetje 'makkelijker' maken, maar toch, het blijft pijn doen hé. Gisteren had ik trouwens ook weer een overdosis babygeluk in mijn omgeving. Door het mooie weer reden letterlijk OVERAL kinderwagens, ik had toevallig ook een kraambezoek gepland, een collega van mij is zwanger en loopt daar (terecht) heel erg mee te pronken én op de koop toe is een andere collega pas grootmoeder geworden en stroomde het dus felicitaties en fantastische babyverhalen op mijn werk. Trop is te veel hé!!! Ik heb het er gisteren weer eens moeten uithuilen, 't ging echt niet meer en eerlijk gezegd heb ik het vandaag ook nog heel moeilijk. Ik kan maar geen proficiat over mijn lippen krijgen voor die collega...

groetjes,
Leonie

[mimi]

Babske. Het is inderdaad iedere keer weer de moed bijeen rapen en herbeginnen. Ik merk wel aan mezelf dat het lastiger wordt. Het is hopen en telkens je aan het dromen bent, schakel je ook negatieve gevoelens eraan vast. Dat is volgens mij door zelfbescherming. Ik heb er eerlijk gezegd ook al veel bij stilgestaan. Stel dat het niet lukt: wat dan? Ik kan mij namelijk geen kinderloos leven voorstellen. Ik zou zeker voor adoptie gaan. Wel spijtig dat het ook zo’n omslachtige procedure is. Hoe sta jij daar tegenover? Eigenlijk was dat bij ons een uitgemaakte zaak van in het begin. Ik hoop natuurlijk (ik kan niet uitdrukken hoeveel ik hoop) dat het niet zover moet komen. Ik heb het ook eens gevraagd aan de dokter: waarom geen innesteling. Zijn antwoord: als we dat zouden weten, zouden we het kunnen oplossen. Voila. Babske. Weet je nu genoeg? Ook niet vet hé.

Lente. Hopelijk krijg je nog positief nieuws vandaag. Ik herken dat zoals Leonie zei. Toen ik vorige week zat te wachten op mijn regels, dacht ik ook: stel dat het spontaan gelukt is. Ik zat al te dromen en opnieuw krijg je een ontgoocheling, ook al weet je dat de kans miniem is. Ik zei het maandag aan de dokter. Hij zegt dat het door de suprefact komt dat de regels iets uitblijven. Nu weet ik dat ook alweer, voila. En inderdaad, ooit kom jij je prins op het witte paard tegen. Blijf daar maar vanuit gaan!!

Leonie. Ik probeer zoveel mogelijk positief te zijn, ook naar jullie toe, maar ook ik heb het vaak heel moeilijk. Gisterenavond had ik ook een dipje. Ik hoop nu dat er een tp kan doorgaan van mijn laatste 2 cryo’s. Ik zat al te denken, stel dat het niets is, dan terug herbeginnen, … Dan zat ik weer met een dipje. Ik merk aan mezelf dat ik te ver kijk dan mijn neus lang is. Het is niet eenvoudig, positief zijn, maar rekening houden met slecht nieuws. Ze zouden er een school voor moeten oprichten, ik ga op de eerste rij zitten… Ik vind het forum heel goed om ons aan elkaar op te trekken. Dat vind ik wel een grote hulp.

Groetjes aan iedereen!

[Lente12]

Mimi,

Gelukkig dat de cyste er niet meer zat. En volgende week de tp, mooi zeg.


Baske,

Je mag de moed nog niet opgeven he. Ik zou nog niet aan adoptie denk hoor.


Leonie,

Ik heb nog steeds mijn ms niet. Brugge zegt dat ik eventueel eens bloed moet laten trekken maar ze kon mij de reden niet geven dat die uitblijven. Wat zou dat fantastisch nieuws zijn mocht je toch spontaan zwanger zijn! Ik zal alvast duimen voor je. Van wanneer ben je aan het snuiven?

Inti,
14/9 nadert hoor.

[babske]

Mimi, op dit moment sta ik wel achter adoptie maar m'n ventje niet. Een tijd geleden was dat net omgekeerd. We weten het nog niet goed. Ik kan me eigenlijk ook geen kinderloos leven voorstellen. Maar 't zoals je zegt... een omslachtige procedure eh. Als ik er dan aan denk om 'nog' eens twee tot drie jaar te moeten wachten om een kindje.. Dat is wel heel erg lang. Maar een leven onder ons tweetjes zoals nu is het ook niet. Het gaat heel goed tussen mijn man en mij, maar er is toch een groot gemis hier in huis. Er zijn momenten waarop je denkt "wat gaan we vandaag eens doen?". Als je dan kinderen hebt, kan je gezellig eens naar een speeltuin gaan, of naar de zoo, .... er zijn zoveel dingen die je wel zou doen als je kinderen hebt, maar die je niet zal doen als je maar met je tweetjes bent.
Maar zoals je zegt...hopelijk komt het zover niet! En hopelijk zijn we binnenkort eindelijk eens zwanger!!! Laat ons duimen voor elkaar!!

Leonie, ik heb het ook heel erg moeilijk om een 'proficiat' over m'n lippen te krijgen als me weer iemand komt vertellen dat ze zwanger is. Ik heb deze week ook alweer veel gehuild.
De maandag was ik op een kamer aan 't verzorgen op het werk en toen ik terug op de gang kwam, stond daar een collega met haar pasgeboren tweeling (ook via icsi) en met haar oudere zoontje. Awel, dat overviel mij zo erg zodat ik het gewoon op een lopen heb gezet en eens goed ben gaan uithuilen. Ik ben dus niet naar die kindjes gaan kijken. Ik kon het gewoon niet! Erg eh! Gelukkig begrijpt mijn collega het wel omdat zij hetzelfde heeft meegemaakt.
Gisteren komt er dan een andere collega op bezoek met haar zoontje. Het kon gewoon niet meer op! Ik kàn er niet meer tegen! Soms vind ik mezelf echt een trut. Het is net alsof ik stikjaloers ben. Misschien ben ik dat ook wel. Ik weet het zelf allemaal niet meer zo goed.

Lente12, nee meid ik probeer de moed nog niet op te geven hoor. Maar adoptie is toch iets waar we stilaan aan gaan denken. Hopelijk moet het zover niet komen!

Inti, jij kan ook weer bijna van start gaan!!

Groetjes Babske

[Inti]

Hey Babske,

Hoe lang zijn julie al bezig voor een kindje?
Wij zijn nu 3 jaar en 7 maanden aan het proberen.
En zoals je weet start ik zondag met de suprefact voor onze 3de ICSI poging.
Ik herken je gevoelens zo goed.
En ook ik kon me geen kinderloos leven voorstellen. Adoptie was voor ons echter geen optie. Mijn man is te oud. De oudste partner mag maximum maar 45 jaar zijn als je een jong en niet gehandicapt kindje wil adopteren.
Wij zijn ondertussen de trotse pleegouders van een meisje van nu bijna 2 jaar. Zij woont al een jaar bij ons en zal hoogstwaarschijnlijk voor altijd bij ons blijven.
We staan nu op de wachtlijst voor een tweede kindje.
Het is niet hetzelfde als adoptie maar ik voel me evengoed mama van die kleine meid hoor.
Ondertussen blijf ik natuurlijk hopen dat ik ook nog een kindje van mezelf mag krijgen.

Groetjes,

Inti

[mimi]

Babske. Het is inderdaad ook vervelend, altijd dat wachten. Stel dat je adoptie wil, dan is het weer serieus lang wachten. Maar gisteren zei ik het ook nog. Ze hadden mij op voorhand moeten gezegd hebben, over twee jaar heb je nog geen kind. Ik zou er ook geen doen aan gezien hebben. Ik bedoel maar, telkens gaat er een dag vooruit en zo gaat de tijd vlug hé. Zelfs tussen al onze pogingen zit er telkens tijd. Het is frustrerend, maar we hebben geen keuze hé. Ik begrijp je vorig verhaal perfect. Ik voel mij precies zoals jij. En het wordt ook steeds lastiger hé. Vanmiddag sprak ik nog tegen iemand: ja, ja wacht maar tot jij kinderen hebt. Zo krijg je telkens weer een steek te verwerken. Het laatste wat je mag denken, is dat je jezelf een trut vindt omdat je problemen met zwangere vrouwen hebt. Echt waar, dat is niet zo. Als ik iets geleerd heb van dit forum, is dat iedereen het wel lastig heeft. Het gaat met ups en downs. Ik kan maar 1 ding zeggen: vruchtbaarheidsproblemen hebben ,is een enorme lastige periode in het leven. Niemand kan inschatten wat dat betekent, als je er zelf niet in gezeten hebt. Maar inderdaad, we moeten er blijven vanuit gaan: hopelijk lukt het ons binnenkort! En duimen voor elkaar!! En vergeet niet: kom hier maar gerust je verhaaltje doen als je een moeilijk dag op het werk hebt gehad.

Inti.Ik krijg er rillingen van als ik lees dat jullie pleegouders zijn. Dat klinkt fantastisch. Ik denk wel dat het ook je gedachten wat kan afleiden in moeilijke momenten, is het niet? Ik duim met je mee dat je nog een kindje mag krijgen van jullie zelf, want 3 jaar en 7 maanden, dat is ook al een hele tijd. Ik bewonder je!!!

Leonie en Lente. Hoe gaat het met jullie? Al jullie regels gekregen?

[Leonie]

Hey,

Pff net gebeld naar Brugge en mijn bloedwaarden zijn nog niet goed, ik mag dus nog niet beginnen met progynova. Ik moet nu op de tweede dag van mijn regels weer bloed laten nemen. Net gebeld naar de gyne waar ik altijd bij ga daarvoor, die wist me te vertellen dat ik in 't weekend niet bij hem terecht kan ditmaal (vorige keer wel). Ik moet nu dus naar het labo van het ziekenhuis of naar de kraamafdeling (!) als ik van 't weekend mijn regels krijg. 'k Weet het, 't is alleen maar op een andere plaats, maar 't is wéér iets anders, wéér wachten, wéér die romslomp. Ik zie het momenteel even niet zo goed zitten. IK WIL GEWOON DAT HEEL DIE ROTTIGE PERIODE VOORBIJ IS!!!!!!!

Leonie

[Loeki]

Ben helemaal mee. Je denkt nu weet ik eindelijk hoe het werkt, en dan krijg je weer iets anders te horen.

Zeg, de kraamafdeling, hadden ze nu echt geen betere plek kunnen bedenken?

Wachten, wachten, wachten.

Knuffels hoor Leonie, tkomt wel goed meid. Ooit moet het toch lukken he!!!

[Leonie]

Hey Loeki,

Merci voor de bemoedigende woorden. 'k Ben momenteel zo in een bui dat niemand eigenlijk iets kan zeggen dat me troost of moed geeft, maar ik kan hier tenminste op begrip rekenen.
Ik lees net op een ander topic dat je ook aan het balen bent. Ik kan het ook niet verdragen als ik niet de uitleg krijg die ik wil! Uiteindelijk gaat het toch over ons eigen lichaam en hebben we toch het recht om te weten wat daar mee scheelt hé? Zo erg dat je daarvoor op consultatie moet. Ik zou ook boos zijn! 't kan toch allemaal zo frustrerend zijn hé.

groetjes,
Leonie