Hallo iedereen
Ik volg dit forum al enkele maanden. Fijn dat iedereen hier een beetje steun kan vinden. De meesten ook al met een hele geschiedenis achter zich. Niet te vergeten... ook steeds een hoopvolle toekomst. Daar moeten we toch van uit gaan, willen we dit volhouden.
En nu sluit ik me hier ook aan. Met gemengde gevoelens. Ons verhaal start 3,5 jaar terug. Ik ben nog vrij jong, maar door een ander medisch probleem (hartafwijkingen) raadden artsen ons aan om niet te lang te wachten om aan kinderen te beginnen, mochten we die willen. Wilden we die? We waren nog zo jong. 3 jaar geleden begonnen we er toen aan. Twee kindjes wilden we, snel na mekaar. Mocht alles perfect gelopen zijn, de oudste ging al naar school...

Maar zo liep het dus niet.
2 jaar geleden begonnen de IUI pogingen. Dat zou wel lukken. Er was immers niets mis met ons. Sperma is prima, met mezelf is ook alles in orde. Een kwestie van geduld. Wachten tot ze elkaar vinden. Maar ze vonden elkaar dus niet. Eerst enkele pogingen in een ziekenhuis dicht bij ons. Later naar UZ Gent.
Al snel viel de beslissing om over te schakelen naar IVF. Maar dat was buiten mijn cardioloog gerekend. Hij verbood het. Te risicovol in combinatie met je andere medische problemen. Onze droom spatte bijna uiteen. Bijna, want na maandenlang overleg zijn ze tot een "compromis" gekomen. We mochten er wel aan beginnen, maar heel voorzichtig. Pil mag ik niet nemen, nog enkele andere voorwaarden.
In oktober uiteindelijk eerste stimulatie gehad. 5 eicellen, waarvan 2 goede. Slechts 1 werd goed bevrucht. Maar die overleefde het wel tot dag 5 en toen volgde de tp. Op een maandag was dat. De vrijdag nadien, pas 4 dagen later, een hevige bloeding gehad. Innestelingsbloed? Een mens blijft hoopvol. Maar het waren mijn maandstonden. Poging 1 (icsi) mislukt.
Nu op naar poging 2. Zal voor na nieuwjaar zijn. Iedereen veel succes! En blijf hopen. Doe ik ook.