Ik ben kapot, bijna uitbehandeld ... hoe moet dit verder?

[Eefken]

Heytjes Myrthe,

De psychologe in Jette valt goed mee ... natuurlijk is het wel gewoon een psychologe hé, dus echt wonderen doet ze nu ook weer niet. Ik had wel de jongste van de 2 ... Julie Nekkebroek, want die oudere lijkt me helemaal maar niks. Ik was wel blij dat ik even mn verhaal mocht doen en ik vond het idd ook wel belangrijk dat zijzelf voldoende wist over de icsi procedures enzo, want ik kan me voorstellen dat een andere psycholoog daar meestal helemaal niets van af weet hé. De betaling ... dat weet ik eigl nog niet ... die komt gewoon bij je andere facturen mee thuis opgestuurd, hoeveel zal dus nog af te wachten zijn hé. Als je belt voor een afspraak moet je erbij vermelden dat het gaat over een crisisafspraak, omdat je het NU even niet ziet zitten, want anders duurt het idd ook een tijdje eer je langs kan gaan.

Adoptie en donorzaad waren voor ons in het begin al wel een optie waar we het over gehad hadden, alleen hadden we nooit gedacht dat het eens werkelijk zo ver zou komen. Op zich valt die beslissing wel heel goed mee hoor. Ik heb het alleen soms nog even moeilijk met het feit dat de echte baby-fase aan me voorbij gaat (zwanger zijn, pronken met je buik, pasgeboren babytje verzorgen, babyspulletjes kopen, wandelwagen ...) Maar anderzijds trek ik me op aan het feit dat we dan de zovele andere dingen wel mogen meemaken hé (moederdag, vaderdag, verjaardagen van je kindje, eerste dagje naar school, leren spreken, lopen, fietsen, ...)

Groetjes en veel succes sowieso hé, laat maar weten hoe het met je gaat enzo ...

Eef

[Jan]

hallo Eefken,
je kent me niet, maar ik kom je regelmatig tegen op zowel 9 maand.be als hier, en volg je verhaal een beetje. Helaas zitten we in hetzelfde schuitje. Zie ook mijn post op deze site van 12/12/2008 Mijn Verhaal (want heb geen zin om alles te hertypen - nogal lui ).
Weet hoe je je voelt, welk zwart gat er gaapt,...
Wij hebben nog één poging te gaan. Om eens gans mijn verhaal verder af te werken (na mijn post) : ook 5e ICSI mislukt. Evenslecht als ICSI 4, totaal geen verbetering - alle embie'kes dood na deling tot 6 cellen. Zucht. Eens naar een andere uroloog geweest voor tweede opinie rond zwemmertjes ventje : bleek hij geen ontsteking te hebben, bleek de qualisperm die hij moest nemen (en verschrikkelijk duur is) maar in 20% van de gevallen te werken... Dus veel hoop voor niets gehad.
Nu nog een laatste onderzoek bezig : een MOAD-test in UZ Gent : daar onderzoeken ze de "bevruchtende capaciteiten" van de zwemmers : ze laten ze los op muize-eicellen (of zo iets). Vrijdag krijgen we hier uitslag van. Ofwel zijn de zwemmers ok, en moeten we over naar donor-eicellen (want dan ligt het waarschijnlijk aan mij), ofwel is het niet ok, en is donorsperma een optie. verschillende opties...maar nog niet in mijn hoofd. Ik "spaar" wel onze laatste poging op tot na dit onderzoek - intussen aan het denken om toch eens naar Jette te gaan ipv Gent (maar met wat doel, ze kunnen daar toch niet meer, of wel? Voila, weer mallemolen in 't hoofd). Dito met adoptie (alhoewel al voorbereidingscursus gevolgd, en vrienden van ons hebben naast een natuurlijke dochter nu een schat van Ethiopie bij waar alles prima verloopt en er buiten het huidskleurtje eigenlijk geen onderscheid tussen de twee is).
Ik verplicht me om niet te veel na te denken. En nog minder te luisteren naar (goed-bedoelde) raad van anderen (ga eens naar Jette, ga eens naar dokter x, want die verricht wonderen, denk er niet aan - dan heb je prijs,enz enz). Zot kom ik ervan. En ik doe me stoer naar de buitenwereld toe: "komt er geen, ach, dan doen we gewoon verder!" - maar inwendig draait en keert alles rond. Ben begin deze maand 36 jaar geworden, al 7 jaar alles ifv mogelijke baby, en het is genoeg geweest. Ben moe, heb wat midlife crisis, en alles wat jij schreef oooo zooo herkenbaar.
Hou je sterk!
Jan

[Eefken]

Hallo Jan,

Amai 7 jaar bezig ... pfff je zou voor minder al moedeloos worden hoor. Ik vind het echt sterk van jullie dat jullie het zo lang blijven volhouden.
Wat je zegt over die gevoelens ... ja dat klopt hé ... we zijn het echt zooooo beu al die teleurstellingen. Midlife crisis, ja zo kan je het idd wel noemen denk ik Ben afgelopen week ook weer even een beetje terug in het verleden gekropen (beetje cocktailtjes, zonnebank, heel veel fun in Bobbejaanland gemaakt, lekker onnozel gedaan, ...) En ik voelde me er eigl heel goed bij weet je. Het was echt lang geleden dan ik nog zo onbezonnen plezier gemaakt had. Het enige minpuntje ... mn vriend deed hier allemaal niet aan mee en kon er dus ook niet zo goed mee om. Gelukkig hebben we er goed over gepraat enzo, maar toch vind ik het spijtig dat hij niet een beetje meer meedoet. We waren vroeger alletwee echte levensgenieters ... we deden wel weekendwerk bij enzo, maar we deden ook al eens iets leuks (op stap, etentje, laserschieten, ...) Sinds heel de mmm doen we niets van dit alles meer, af en toe gaan we nog eens iets uit eten. Dit lag eigl ook vooral aan mij hoor, de kosten voor de behandeling speelden telkens in mn hoofd en natuurlijk de zwangerschapskans hé.
Ik ben nog lang niet klaar om me neer te leggen bij een leven zonder kinderen, maar ik weet wel dat eens we met de adoptie bezig zijn het nog wel een tijdje duurt eer ons kindje er zal zijn hé. Dus ik wil in de tussentijd toch wel echt weer gaan 'leven'. Op vakantie gaan of leuke uitstappen maken, een glaasje mogen drinken en gewoon fun maken ... helaas is mn vriend het hier niet echt mee eens. Hij heeft zijn hobby (autotuning) en vindt dus dat hij voldoende fun heeft ... ah ja, bijna elke zondag komt hij samen met de andere tuners op een meeting en beleven ze plezier. Maar dat ligt mij dus echt niet hé. Ik draai al bijna 5 jaar mee in die tuning wereld en ik ben het beu. Het zegt me echt niks meer, ik wil andere dingen doen.
Uiteraard zie ik mn vriend nog dolgraag hoor, want anders zou al het bovenstaande niet bepaald goed zijn hé. Gelukkig kunnen we er samen wel over praten en zijn we als koppel nog wel heel sterk.
Ach ja, de weg is nog lang (en hard) ... we zien wel hoe alles loopt hé.

Ik hoop dat jullie laatste poging alsnog DE goeie mag zijn hé. Het is echt wel mogelijk, maar daar ben je niet veel mee hé!
Ik wens jullie alvast heeeeeeeeel veel succes en als je zin hebt om het van je af te komen praten ... doe gerust hé.

Groetjes,
Eef

[myrthevl]

hey eef, ik vind heel veel raakpunten in jouw verhaal terug. Mijn man heeft het er ook moeilijk mee en verwerkt dit ook meer apart. Hij vlucht in zijn hobby's, maar dat betekent ook dat ik er vaak alleen voorsta met mijn verdriet en vaak ook het gevoel heb 'niet te leven'. ik voel me ook enorm schuldig omdat ik hem niet kan geven wat hij het liefste wil.

maandag weten we alvast wat de opties nog zijn, maar ik moet dus zondag toch echt een gesprek hebben met mijn man om te weten wat hij nu eigenlijk wil als verdere ICSI's uitgesloten zijn.

Jan, heb gauw eventjes naar je verhaal gekeken, een hele boterham. is er echt geen kans meer dat het nog zou lukken, nu je baarmoederproblemen aangepakt zijn?

[Jan]

Vorige vrijdag de uitslag gekregen van de MOAD-test in 't UZ Gent : ventje zijn zwemmers zijn tip top.
Zucht, heb zitten janken - tot grote verwondering van mijn ventje : dubbel gevoel : prima zwemmers, prima eicellen, alles tip top in orde...waarom lukt het dan niet??? Eigenlijk had ik me voorbereid op slecht nieuws - wat ook wel een geruststelling ging zijn - we gingen eindelijk eens weten wat er gaande was.
Niet dus. Eigenlijk supernieuws : geen problemen, niet op "fysisch" of op "moleculair" niveau, zwanger geraken zou echt geen probleem mogen zijn. Nog even nadenken wat we gaan doen - ben nog niet klaar voor mijn laatste poging (zelfde gevoel als eefken : dan is 't echt gedaan, en wil het zwarte gat nog niet definitief...)

[myrthevl]

moeilijk hé Jan. wij hebben vandaag ook een zwaar verdict te horen gekregen: verdere behandeling heeft geen zin. Ik reageer goed op de hormonen maar mijn embryo's delen ook niet goed. Oorzaak onbekend, men vermoedt slechte eicellen omdat al de rest uitgesloten is. (sperma OK, hormoonwaarden OK). Ik heb nog 2 ICSI's over maar de dokter vond het nutteloos en mij lijkt het idd niet meer de moeite om die op te gebruiken. eiceldonatie is de volgende stap, maar weer problemen: geen donor en zo duur! dus daar sta je dan: 30 jaar, geen echte oorzaak maar helaas, niets meer aan te doen!

[SN]

myrthevl, nog niet opgeven meid!!! denk er nog eens goed over na (over eiceldonatie dan).

wij hebben 2 IUIs, 5 IVF en 1 ICSI achter de rug op een tijdspanne van 4 jaar. De laatste was succesvol en zijn nu 14w zwanger van tweeling. wij wisten ook niet meer wat te doen... vrienden geloofden er niet meer in (waren tenminste ook zo eerlijk om dat te zeggen). Dus wij voor 2de opinie naar een andere kliniek.
Daar zeiden ze me ook dat als het na 2 pogingen niet gelukt zou zijn, wij moesten overstappen op eiceldonatie. Ik ben net 34 geworden... vond dat nogal een serieuze klap.. voelde me precies "afgeschreven". en dat terwijl het "medische probleem" bij het zaad lag...

maar goed... we beginnen daar met nieuwe onderzoeken en meer van dat en ook een heel andere behandeling dan bij die andere kliniek en we zijn bij die nieuwe instelling van de eerste keer zwanger.. en dan nog 2.

wij zeiden ook altijd van geen eicel- of spermadonor, maar toen die dokter dat zo tegen mij zei, begon ik er toch wel meer bij stil te staan.. jij draagt het kind, zal het opvoeden... idd, je zal je altijd afvragen hoe je eigen biologisch kindje eruit gezien zou hebben... en mss is dit te zwaar om dragen voor sommige mensen...

je bent nog zo jong... wie weet wat een tweede opinie zou opleveren?

ik wens je in ieder geval veel succes!

een mama in spe die een lange emotionele en fysieke weg heeft afgelegd...

[myrthevl]

ik wil de eiceldonatie ook niet echt uitsluiten, maar de lange wachttijden en de kostprijs schrikken me af. (in jette spreken ze van 2500 euro minimum per keer!). intussen zullen wij de natuur zijn gang laten gaan en hopen wij een beetje op een wonder: toch nog zwanger zijn én een gezond kindje...bovendien moet je in Jette zelfs 'wachten' om op de 'wachtlijst' te kunnen...dus we hebben nog even tijd.

[Eefken]

Hey ladies,

Myrthe, geef idd de moed nog niet op, ook al is het idd soms zo moeilijk hé. Neem desnoods alle tijd die je nodig hebt. Ik snap je financiële aspect volledig hoor ... als het kon zou ik nog 10 ICSI's laten doen, maar financieel is het een harde dobber (na je 6 pogingen) laat staan dat je nog eens extra kosten hebt als donoreicellen ... Het is gewoon ronduit spijtig dat het allemaal zo veel geld moet kosten hé. Al snap ik wel waarvoor dat geld allemaal dient hé, ...

Verder heb ik afgelopen weekend weer serieuze pieken en dalen gehaald hoor ...
Ik ben vandaag net thuis uit het ziekenhuis. Zal even mn verslagje hier zetten ...

Zaterdagmorgen ging ik werken en kreeg ik ineens heel fele buikpijn ter hoogte van de eierstokken en in mn onderrug. Ik nam een pijnstiller en probeerde gewoon verder te werken, maar al gauw bleek dat echt niet meer te lukken. Ik zat gewoon te creperen van de pijn, maar koppig natuurlijk hé ... dus een 2e pijnstiller en toch nog maar proberen. Toen het allemaal echter nogal begon te draaien en ik niet eens rechtop meer kon blijven staan ben ik dan toch maar naar de dokter van wacht gegaan (collega heeft me naar ginds gereden) ... Gelukkig was mn eigen huisarts van wacht. Die concludeerde echter dat het geen gewone buikpijn kon zijn, maar dat het eerder van mn eierstokken ergens kwam en stuurde me dus door naar spoed. Hij dacht aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ... ik lachte nog een keertje ... jaja dat zal wel, mn bloedtest vorige week was negatief dus dat kan het zeker niet zijn! Mn schoonzusje is me komen halen bij de huisarts en direct met mij naar spoed gegaan. Daar werd mn bloed onderzocht en werd mn gyn opgeroepen (2e maal geluk, zij was net van wacht!) Ook zij vond het idee van een BBZ absurd en dacht eerder aan een cyste of ontsteking van de eierstok ofzo, maar we zouden het wel snel weten aan de hand van het bloed. Op de echo kon ze alvast niet heel veel zien ... een beetje vocht aan de linkereierstok, maar verder niets.
Ik kreeg een spuitje voor de pijn en we lachten nog een beetje verder ... zo van 'seffens lig ik hier voor iets heel stoms ofzo hé, bvb een blaasontsteking ...' Maar mn gyn kwam een beetje later terug met een heel wit en vertrokken gezicht ... mn hcg waarden stonden op 1007 !!! Dus toch een BBZ! Ditmaal aan de linkerkant! Dit zou dan ook betekenen dat ze mn linkereileider zou moeten verwijderen, maw ... dan is er nooit meer kans op een natuurlijke zwangerschap! De slag was enorm ... ik was vooral heel kwaad op Jette, omdat ik maar niet kon geloven dat mn bloedname dan de eerste keer negatief had kunnen zijn. Ook mn gyn was boos op Jette, ze wilde de telefoonnummer want ze ging zelf eens contact opnemen met de monitoring ginds.
Nu ja, aangezien er vocht te zien was op de echo was er geen tijd te verspillen en moest ik dus direct onder het mes ... geen tijd om te twijfelen, bellen, treuren, ... onmiddellijk naar boven gegaan en 10 minuten later lag ik in slaap op de operatietafel. 's Avonds was ik wel nog helemaal verdwaasd van de narcose, maar dat is gelukkig snel overgegaan.
Mn gyn kwam dan gisteren langs om verslag uit te brengen van de operatie ... en dat nieuws was positief ... maar wel een beetje bizar ...
Mn linkereileider is alvast gered, deze zag er perfect en onaangetast uit, dus deze heeft ze laten zitten, want er was ook GEEN vruchtje te vinden daarin. Wel had ik ondertussen 300cc bloed verloren aan de linkereierstok, want deze was beginnen scheuren omwille van iets dat beginnen groeien was op de eierstok zelf ... heel raar dus allemaal, want BBZ op de eierstok komt normaal niet voor, ze denkt dus dat het een eicelletje is dat vanzelf beginnen delen is (abnormale deling dus hé) en natuurlijk produceer je dan hcg, terwijl er geen sprake is van een echte zwangerschap. Anyway, ze heeft de bloeding kunnen stelpen, de eierstok en eileider kunnen redden en het abnormale weefsel weggehaald en opgestuurd naar het labo. Ze had ondertussen ook Jette aan de telefoon gehad en blijkbaar was mn hcg idd 0.00 !!! Dus het was helemaal niet te voorspellen dat er iets zoals dit had kunnen gebeuren.
Uiteraard moet mn hcg nu weer opgevolgd worden, want als dit niet zakte na de operatie, dan zou er dus toch nog ergens een vruchtje kunnen zitten en moet ik weer geopereerd worden, maar vandaag leek mn hcg toch al gezakt te zijn, dus dat lijkt wel in orde te komen.
Zo ... dat was even het verslagje van een druk en bizar weekendje.
Verder gaat het redelijk goed met me, gezien de situatie een beetje bizar is valt het ook allemaal nogal wel mee eigl. Het is natuurlijk een hele slag en moest mn linkereileider nu ook verwijderd geweest zijn, tja dan had ik wel dieper in de put gezeten denk ik ... Dit is idd de 2e BBZ voor mij, de vorige was net iets meer dan 1 jaar geleden (31 maart 2008) en toen hebben ze mn rechtereileider verwijderd.

Hoeveel pech kan een mens hebben hé.
Morgen start ik met de eerste dag van de adoptiecursus ... ondanks de operatie van zaterdag ga ik daar toch zitten hoor. (Al zal het niet echt comfortabel zijn om een hele dag rechtop te zitten, de wonden van de laprascopie doen toch nog wel pijn)

[Loeki]

Eefken allee meid! Maak zo iets mee... Gelukkig dat ze die eileider hebben kunnen sparen maar seg... hoeveel pech kan een mens verwerken idd...

Veel sterkte!!!

[SN]

Eefken, idd, veel sterkte! Als ik je verhaal zo lees ben je toch een sterke vrouw om dit allemaal zo neer te pennen en toch positief te blijven.

veel succes met wat de toekomst ook brengen mag!

[Nikita76]

eefken, amaai, ik krijg hier ware horror-beelden voor mn ogen zeg... wat n ellende jij al moest doorstaan !!

Jij bent echt wel een sterke vrouw hoor !

Dat jouw kinderwens snel mag vervuld worden !!
Het is je zoveelste meer gegund !

dikke knuffff en heeeeel veel sterkte !

X

[Eefken]

Dank jullie wel lieve meiden ... maar ik ben er van overtuigd dat we best allemaal hele sterke vrouwen zijn hoor, ook al voelen we onszelf niet altijd zo.
Het is idd een beetje een horror-verhaal, maar anderzijds als je me vandaag had zien lopen, dan zou je niet gezegd hebben dat ik afgelopen weekend zulk verhaal meegemaakt heb hoor (buiten dat ik krom liep van de pijn ) Nee, ik lach, ik maak grapjes en kijk toch weer uit naar de toekomst. Afgelopen weekend heeft daar niets aan veranderd. Het is niet leuk natuurlijk en uiteraard hangen daar emoties aan vast, ik ben ook geen robot hé ... maar al bij al blijf ik vrij positief. Ik had eerst wel wat schrik over dat ik me niet klaar zou voelen naar adoptie toe ofzo, maar eigl blijkt dat ik er echt wel klaar voor ben hoor. Ik weet nu ook dat mn emoties er natuurlijk wel zullen blijven hé (ik ben ook gemakkelijk een bleiterke hé ) maar in woorden, gedachten en daden sta ik toch wel sterker dan ik dacht. Ik zie de adoptie dan ook werkelijk als een 2e kans en zeker niet als een 2e keuze hé ... en dat maakt het echt wel een stuk makkelijker. Dus wie momenteel een dipje heeft of wat steun nodig heeft ... laat maar weten hé, ik heb weer even energie voor meerdere

Knuffel,
Eef

[myrthevl]

hey eef, goed dat je je kan vinden in adoptie. wij hebben gisteren het formulier opgestuurd voor de eerste informatie. wij willen de cursus wel gaan volgen, maar voorlopig meer ter informatie. Ik heb het gevoel nog niet klaar te zijn voor adoptie. Voor mij is dat jammer genoeg nog wel 'tweede keus' momenteel (wil hiermee natuurlijk niemand kwetsen!), maar dat is waarschijnlijk ook omdat we momenteel nog echt moeten bekomen van de slag van zelf geen kindjes te kunnen krijgen, waar je toch eerst op blijft hopen...

ik hoop dat fysiek ook alles al wat beter gaat.

[grootgevaarke]

Eefken, amai, wat een verhaaaaal !!!
Ik vind het wel geweldig dat je er zo positief bij kan blijven...

Alvast veel succes met de adoptieprocedure. Zelf zou ik ook willen adopteren (zelfs naast eigen kindjes), ik heb een geadopteerde vriendin en die beschouwt haar adoptiemama écht wel als haar mama, beseft ook dat ze ongelooflijk veel liefde krijgt van haar adoptiemama en ziet haar mama op haar beurt supergraag. Ze heeft ook wel contact met haar biologische mama, maar dat is helemaal niet zo intens. Adoptie is dus zeker geen 2de keus, zoals je zegt. En wie weet, komt er ook nog uit je linkereileider een eigen spruit