Mijn belabberd gevoel van donderdag wees dan toch eerder naar ziekte dan bijwerkingen medicatie. Heb de afgelopen dagen dan ook zitten uitzieken, en het gaat ondertussen al stukken beter!
Ik heb heel wat zitten bijlezen, en het is onmogelijk om op jullie allen te reageren, maar heel veel moed voor iedereen die moeilijk of zwaar nieuws heeft ontvangen. Het is toch soms zwaar wat we allemaal te verwerken kregen, niet?
Maar deze ochtend besefte ik ook dat er altijd nog hoop is! Ik zat te wachten op echo en hoorde bij het koppel voor me opeens een heel luide, snelle hartslag weerklinken. Eerst draaide mijn maag om omdat ik hier 2 maanden terug ook zat maar dan zonder die hartslag. Maar toen dacht ik: ook jij zal hier binnenkort terug zitten met die luide, snelle, boenke boenke boenke... Dat kan gewoon niet anders!
En dit geldt voor ons allemaal, we moeten er de moed inhouden, ondanks alles wat we meemaken, horen en moeten verwerken: eens komt ook ons moment!
Dikke knuffel voor jullie allemaal,
