start behandeling morgenavond

[caroline74]

hier ook één en ander gebeurd. Ik had sinds gisteren een branderig gevoel bij het plassen. Vandaag kwam er bloed mee na het plassen. Heb nr de gyne gebeld en hij heeft me er tussen genomen. is iets urinoir (allicht blaasontsteking) en heb antibiotica. Maar, tijdens de echo zag hij enkel een vruchtzak. Na lang zoeken zagen we een klein stipje pinken aan de wand van de vruchtzak. Maar, de dokter zei dat dit evengoed mijn hartslag kon zijn.....als ik reken vanaf de bevruchting ben ik nu 7 weken 2 dagen. Mijn arts rekent vanaf de terugplaatsing: dit is dan 6 weken, 6 dagen. Vanaf wanneer reken jij als je zegt dat je 6,5 bent?
Ik moet dinsdag opnieuw op controle....als er dan geen duidelijke hartslag te zien is, dan zal het op een miskraam eindigen..ik heb er niet echt hoop op...Ik duim ook voor jou flien!

[maxari]

ik blijf voor jullie duimen!

[flien]

Je moet inderdaad rekenen vanaf de dag van de bevruchting. De punctiedag dus. Dit is bij mij vandaag exact 5 weken geleden dus ben ik vandaag exact 7 weken...
Normaal zou er dan een iets duidelijker hartslag te zien moeten zijn.
En je zag inderdaad bij mij ook iets pinken maar gehoor was niet waarneembaar.
Het zat wel heel hoog in de baarmoeder en de vaginale echo was niet zo duidelijk.
Daarna heeft hij een echo via de buik gedaan en daar kon je het iets duidelijker zien en kon hij heel vaag een hartslag van rond de 100 registreren maar ik ben ook bang dat da de mijnen was zu.
Volgende week vrijdag weer echo, hopelijk is er dan wel een duidelijker hartslag te zien.
Dat zou toch zeker moeten dan op 8 weken.

[mit777]

Hey dames,
Dit zijn vreselijke weken he. Veel vreselijker dan die wachtweken toch?! Bij natuurlijke zwangerschappen weet men op hetzelfde moment nog niet dat men zwanger is.. dus loopt het op wieltjes over die eerste weken. De stress dat dit alles met zich mee brengt, doet er geen goed aan é. Probeer erin te relaxen, erin te geloven. Ook al is dat praktisch een onbegonnen taak. Ik denk dat wij allemaal pas echt 'geruster' zullen zijn bij een zwangerschap op 12 - 14 weken. Misschien moeten we van in t begin daarnaar leven. Want elke week opnieuw te wachten, te hopen op goed nieuws bij de volgende echo of bloedafname en dan terug geen duidelijkheid te krijgen... dit geeft alleen maar stress he. Misschien dat ik de volgende keer geen bloedafnames meer wil de eerste weken, en pas echo op 8 weken ofzo.. Dat zeg ik nu he. Tot t zover is.
Succes dames!
En niet opgeven! Jullie ZIJN ZWANGER! Geniet!

Ivm die berekening: bij mij rekende men vanaf de eerste dag na PU.

Veel liefs!

[Cathy1]

Hey allemaal,

Maxari en Mit777, bedankt voor het duimen!
In Mit777 haar uitleg kan ik me volledig vinden. Het is gewoon bang afwachten. Zelf heb ik mijn eerste echo nog niet gehad, die is pas op 23 augustus. Exact een maand en 1O dagen na de terugplaatsing.
Bij geen van de twee bloednames heb ik exacte bloedwaarden gekregen, enkel dat het "mooi gestegen was".
Het voordeel dat ik nu wel heb is dat wij hier thuis met verbouwingen bezig zijn, en ik daarenboven op mijn werk veel overuren moet doen. Druk dus, en dat maakt wel dat de tijd goed vooruit gaat. Ik ben wel ongerust, maar het beheerst mijn leven veel minder dan de 4 IUI's die ik dit najaar/deze winter had.
Het nadeel is dat ik niet echt veel tijd krijg om te rusten, wat me dan wel een beetje extra ongerust maakt. Ik let er uiteraard wel op dat ik voldoende slaap en geen zware zaken til, maar dan nog...

Flien en Caroline, ik hoop echt dat het verder goed gaat voor jullie.
Het is wel een beetje zoals Mit777 zegt hé, de meeste vrouwen weten de eerste 1 a 2 maand niet eens dat ze zwanger zijn, en zelfs al gaat het bij hen mis en krijgen ze hun regels, dan nog beseffen ze vaak niet dat ze zelfs maar zwanger zijn geweest...
@Caroline74: ik heb zelf wel symptomen. De buikpijn die ik had, was volgens de verpleging idd nog het gevolg van de PU, zij zei dat de HCG de eierstokken niet met rust laat, en die zijn nog gevoelig van de PU, wat de buikpijn veroorzaakt. Die buikpijn is nu gelukkig wel minder, maar af en toe heb ik er nog last van. Voor de rest is vooral mijn eetlust fel veranderd. Ik ruik en smaak alles anders. Sinds een paar dagen ben ik ook flink misselijk, maar gek genoeg pas vanaf de namiddag, zelden 's ochtends. Ik ben ook vanaf een uur 2 in de namiddag heel erg moe.
Alles wat ik doe, gaat veel trager dan vroeger. Alsof mijn lichaam me verplicht om het kalmer aan te doen.
Zelf kijk ik natuurlijk uit naar de echo, maar ik ben er ook wel bang voor. De kans dat het niet goed gaat, is reëel he...
Ik hou jullie zeker op de hoogte en ik duim enorm voor iedereen hier!!!!!
Liefs,
Cathy

[caroline74]

hier slecht nieuws: gisteren echo gehad en nog steeds niets in de vruchtzak; op de afgedrukte foto was wel een heel klein vruchtje te zien maar op het echotoestel zelf niet;
mijn gyne heeft me nu opnieuw doorverwezen nr mijn fertiliteitsarts voor een echo;
ik mag hiervoor morgen om 11 u 30 gaan; maar ik maak me geen illusies meer; ik zal voor een curettage kiezen want het spontaan laten afkomen van een miskraam is toch geen sinecure;
we zullen daarna dan opnieuw beginnen zeker; het was idd te mooi om waar te zijn dat de eerste poging al ineens raak zou zijn;
hopelijk gaat het voor jullie beter deze keer! ik duim alleszins! hou me op de hoogte hé

[flien]

dikke knuf caroline74. Ik leef zo hard met je mee en heb zo een grote angst dat ik dezelfde weg op zal gaan.
En ja tzou mooi geweest zijn als het direct raak ging zijn maar misschien is het volgende keer wel ook weer raak hee.
Bij mij is het helaas niet mijn eerste poging maar was het het negende embryo dat teruggeplaatst was.
Ik hoop echt dat ik niet weer 3 jaar erover moet doen mocht het bij mij slecht aflopen.
Kheb al uren en nachten wakker gelegen. Maar zelf kunnen we er niet veel aan veranderen.
Ik wens je veel steun toe !

[mit777]

Hey Caroline74,
Sterkte meid! Geef het tijd om het een plaats te geven. Ik dacht in het begin.. het is gewoon een mislukte poging die wat langer uitgelopen is dan die andere pogingen. In t begin valt ook die stress van de laatste weken af, wat een beetje als 'opgelucht' voelt. Maar nu, een 3-tal weken later besef ik dat het veel dieper zit. Dus geef jezelf de tijd! Ik wou eerst zo snel mogelijk opnieuw beginnen, maar een verplichte rustmaand is nodig. Ik heb zelfs mijn eerste maandstonden nog niet gehad, dus mijn lichaam zegt ook dat eventjes wachten nodig is. En das misschien maar goed ook, emotioneel gezien.
Sterkte meid!.. en als je vragen hebt??? 'Helaas' heb ik het ook meegemaakt.

[caroline74]

bedankt voor jullie steun! ik zal volgende week vrijdag 24 aug een curettage laten doen.
@Mit777: heb jij een curettage gehad? of heb je het spontaan laten afkomen? was het onder algehele narcose?
volgens de fertiliteitsarts mag ik herbeginnen van zodra mijn regels erdoor komen...dus wel voor cryo terugplaatsing, geen stimulatie
@flien: veel succes morgen! ik hoop echt dat het deze keer goed gaat zijn! laat zeker iets weten hé!
ik weet één ding: de volgende keer dat zou blijken dat ik zwanger ben ga ik nog meer ongerust zijn, zeker als ik op echo moet; deze keer is het eigenlijk toevallig ontdekt nav vroegtijdig bezoek aan gyne ivm blaasontsteking; wat een stressy toestanden; mijn hoedje af voor degenen die het al jaren volhouden hoor! ik kan me inbeelden dat je daar dag in dag uit mee bezig bent en het je leven ahw beheerst; ik hoop echt dat ik deze toestanden niet te lang moet meemaken want op lange termijn kan dit toch niet goed zijn

[mit777]

Hey Caroline74,

Psychologisch is het een zware dobber wat we moeten verwerken.. maar elk doet het op zijn manier. De een op zichzelf, de ander met hulp, wij met elkaar.. Hoe dan ook, je moet het voor jezelf uitmaken wat goed is voor je en je vooral niet wegsteken (is wel grappig, want ik ben de eerste dat dit doet)

Ik heb ook een curretage gehad. Op 8weken en 3dagen. Vruchtje was gestopt met groeien op 5.5wk. Op 6weken een eerste echo gehad.. Op 6weken en 3dagen definitief vastgesteld dat t niet goed zat. Op 7weken extra echo, maar alles bleef identiek. Mijn hcg was toen zelfs al beginnen zakken. Op 8 weken pillen gepakt om het te laten afkomen, maar niks.. licht bloedverlies. Mijn lichaam reageert NIET op medicatie.. t heeft duidelijk een eigen willetje. Op 8 weken en 3dagen curretage. Onder locale verdoving.. Ik heb daar niets van gevoeld. Ik heb wel erg veel last van die verdoving, (hier reageer ik dan dubbel op) dus ben meestal zo groggie dat ik nauwelijks iets door heb want ze aan t doen zijn. De dag nadien heb ik ook weinig tot geen last gehad. Ik had t echt veel erger verwacht. t Is zelfs niet te vergelijken met een PU, vind ik. De weken nadien had ik wel last van humeurschommelingen (het zalige hcg zakt dan ook he) En t heeft tot 2weken geduurd na de curretage tegen dat t op 0 stond. Ik was wel blij want die ronde borsten kon ik niet meer zien.
Maar nu.. nu is alles een beetje leeg he. Ik probeer me te concentreren op 'andere' zaken, maar das niet altijd gemakkelijk.

Succes en je moet er echt geen schrik voor hebben! t Psychologische is het zwaarst om dragen.
Gelukkig zwanger zijn, echter.. vrees ik dat dit niet meer aan ons besteed is..

Liefs!