wie weet ook niet hoe je ermee moet omgaan ...

[cian]

dag bie,

we gaan dus samen bezig zijn ... ik had normaal gezien deze week terugplaatsing van cryo's maar aangezien er geen overlevenden waren moet ik ook weer wachten.

ik moet op 6 augustus voor eerste echo van onze 5e isci en dan gaan we weer beginnen ... dat is inderdaad ambetant he die wachttijden, zo gaan de jaren snel vooruit he

wij worden behandeld in uz gent

groetjes
cian

[milo]

Hallo allemaal,
Ik heb gisteren negatief bericht gekregen van de cryo's van een 2e poging en kan men tranen gewoon niet bedwingen... Dus lees ik altijd wat op deze site om moed te halen uit de verhalen van anderen! Het gevoel dat heeeeeeeeeel je omgeving zwanger is, is heel herkenbaar. Ik heb 6 jaar als vroedvrouw gewerkt, voor mij echt en roeping want toen ik 10 jaar was is mijn jong zusje, een nakomertje, geboren en ik was gepassioneerd door de zwangere buik van mijn mama! Ik mocht ook telkens mee op consultatie, ik zaagde de oren van haar kop, had zelfs gewoon het lef gehad aan de gyn te vragen of ik de bevalling mocht zien.Ook voor mijn ouders was dit geen probleem, ik zei toen al dat ik ooit vroedvrouw ging worden! Spijtig genoeg is het toen een keizersnede geworden en als tienjarige mocht ik niet mee de operatiezaal binnen... Mijn lieve zus werd geboren en ik verzorgde haar mee als men eigen kind! Op mijn 22e ben ik ook effectief afgestudeerd als vroedvrouw, en fier dat men ouders waren! Ze hadden een bakkerij en regelmatig werden er bloemen of suikerbonen afgegeven voor mij in de winkel, die mensen waren bij mij bevallen en wisten dat ik de dochter van 'den bakker' was maar wisten mij niet wonen. En soms haat ik mezelf dat ik dit beroep 4 jaar geleden opgegeven heb maar het werd me echt te zwaar... en als ik jullie gevoelens lees besef ik dat het normaal is... Ik heb het ook moeilijk want datzelfde lieve kleine zusje gaat in juli met de pil stoppen en wil een kind, ze wordt in oktober 21 jaar... ik gun het haar zoals ik het iedereen gun maar ik wil eerst zijn!!!!!! Zij weet dat ik 2 jaar geleden een miskraam heb gehad maar weet niets van de KI die er geweest zijn en van de IVF waar we nu mee bezig zijn,maar erg suptiel naar mij toe is ze niet... ze is nu al aan het vragen aan mijn mama of er een paar dagen in de week voor opvang kan gezorgd worden Ze is een lieve meid en hetgeen wij hier allemaal doormaken wens ik niemand toe maar ik weet nu al dat ik nooit oprecht blij zal kunnen zijn voor haar en vind dat niet mooi van mezelf... Vorige week is een goede vriendin bevallen, vorig jaar in juli nog naar haar trouwfeest geweest.. en ze heeft haar zoontje dezelfde naam gegeven die in ons hoofd zit van toen ik zwanger was, gelukkig anders geschreven, niet dat ze dit kan weten want ik heb die aan niemand verteld,...maar mijn hart brak toen ik het kaartje zag! Voor ik het kaartje in de bus kreeg had ze een sms gestuurd dat ze bevallen was, dat ze me niet durfde bellen maar al veel aan me gedacht had en dat vond ik heel mooi van haar. Ik heb via internet een cadeau besteld en een sms gestuurd dat ze me even tijd moest geven.. ik kreeg een bericht terug dat ze dit echt begreep en het allerbeste hoopt voor ons. Ze was trouwens bijna 3,5 maand zwanger voor ze het vertelde, ze hoopte steeds dat ik ook goed nieuws kreeg voor ze dat van haar moest vertellen, waarmee ik wil zeggen dat echte vriendinnen begrip hebben voor je situatie! Mensen die je niet meer willen zien omdat je niet op hun baby-borrel was kun je inderdaad missen! In situaties als deze herken je echte vrienden! Maar soms denk ik dat alleen mensen als jullie op deze site mij echt begrijpen.. ik hoop het beste voor jullie allemaal,
Sofie