Wat doe je als je als koppel 'anders' omgaat met de stress,

[IG]

De inspanningen die een vrouw moet doorstaan zijn veel intenser dan voor de man. Het is dus logisch dat het soms wel eens allemaal te veel wordt.
Hoe kan je als man, die veel rationeler denkt, dan toch begripvol, behulpzaam, troostend overkomen ? Is het dan zo verkeerd om te denken : het gaat wel lukken, de moed niet opgeven. We zitten nu met dit probleem maar ze gaan ons helpen. Zolang ze niet zeggen er is een serieus probleem en behandelingen voorschrijven is er toch hoop ? Die gynea. doen dat toch niet zomaar ?
Wat doe als man als het wachten voor de vrouw ondraagelijk wordt en je door ge 'positieve' houding overkomt als 'ongeinteresseerd' ?

[*nat*]

Hoi IG, op zich al knap dat je de moeite wil doen om jouw vrouwtje hierin te begrijpen, dat is denk ik al een dikke pluim... Ik herken heel erg de redeneerwijze van mij man in die van jou, hij heeft ook het idee: zolang er pogingen zijn, is er hoop. En zo denk ik op mijn rationele momenten meestal ook wel. Maar je mag niet vergeten wat die behandelingen fysiek en hormonaal met een vrouwenlichaam doen.

Om mezelf als voorbeeld te nemen: als ik vol hormonen zit -en dat is het afgelopen jaar meestal zo geweest, zij het met behandelen of door de pil te moeten nemen, dan ben ik soms echt mezelf niet. Dan zeg en doe je soms dingen die inderdaad niet 'rationeel' overkomen en die ik 'normaal' ook erover zou vinden. Vruchtbaarheidsbehandelingen zijn hier al vaak beschreven als een rollercoaster en die beleef je als vrouw niet alleen mentaal maar ook fysiek.

Op zo'n zwart moment wil je de (ongetwijfeld goedbedoelde) positieve woorden vaak niet horen, wil je alleen in een hoekje kruipen of geknuffeld worden. Onze rationele zelf geeft jou dan (in een helder moment) waarschijnlijk wel gelijk, maar op dat moment moeten we gewoon even door het dal, even uithuilen, even onze angsten ventileren...

Ik zeg hier vaak: je hebt het recht je slecht te voelen, uit te huilen, te razen... en uiteindelijk rapen we onszelf (met de hulp van onze mannen en partners en vrienden en familie) wel weer bijeen, maar soms moet je ook gewoon kunnen rouwen om die kinderen die er die maand weeral niet zullen komen, om daarna terug voluit te kunnen hopen op die kinderen die er ooit hopelijk wél zullen zijn. Ik denk dat, als je daar gewoon begrip voor hebt en het niet probeert te bagatelliseren of goedbedoeld probeert weg te praten, je al een heel stuk op weg bent om je vrouwtje (nog) beter te steunen.

Sterkte aan jullie allebei.

[Bjorn en Kim]

Hoi IG,

Chapeau dat je hier om raad komt vragen!

Probeer er zoveel mogelijk te zijn voor je vrouwtje op alle mogelijke manieren! Ik weet niet of ze er vaak over wil praten of niet, vraag haar hoe ze zich voelt tijdens de behandelingen, probeer haar werk te verlichten want al die behandelingen wegen zwaar door voor een vrouw. Zolang je er voor haar bent komt het wel goed hoor!

Heel veel succes

[Hanne.lore]

Ik denk dat het een klassieker is. Goed van je om eens te komen polsen hier. Hopelijk helpt het.

Dit is mijn - heel persoonlijke - reactie op je verhaal.

Heb lang geleden eens een boek gelezen over de emotionele verschillen tussen mannen en vrouwen.

Een vrouw vertelt een andere vrouw over een probleem. Reactie - ja, wat vreselijk, ik ken dat.

Een vrouw vertelt een man over hetzelfde probleem. Reactie: dat zullen we eens snel oplossen.

De man verwacht dat de vrouw blij is, want het probleem gaat opgelost zijn.
Maar ze is niet onverdeeld blij. Ze wil begrip, erkenning van haar gevoelens.

In dit geval, erkenning dat het zwaar is, beangstigend (gaat het ooit lukken?), ... want dat is het toch?

Ik had vriendinnen (ook oplossers) die me ook wilden troosten met 'het zal wel lukken'. Daar had ik geen boodschap aan. Zij hebben toch geen glazen bol ...
Het was voor mij alsof ze mijn gevoelens onterecht vonden, fout.

Soms is doemdenken het enige dat (tijdelijk) nog overblijft. Je hoeft daar niet in mee te gaan, maar je kan wel zeggen 'ik begrijp dat je het moeilijk hebt' zonder te willen dat gevoel als op te lossen probleem te behandelen.