Ik moet het even allemaal van mij afschrijven en dit is de enige plaats waar ik mijn hart kan luchten
We hebben in 2010 3X iui gedaan en daarna hebben we van icsi 1 een flinke zoon
Vorig jaar vonden we dat het tijd werd voor een brusje dus in november isci2. Deze was negatief maar door de overstimulatie kon ik het vrij goed plaatsen. We hadden 3 cryos in de vriezer dus ik was hoopvol en dacht dat wel 1 van die 3 zou blijven plakken. Bij Michiel was het toch vrij snel gelukt dus dat zou nu toch ook wel weer lukken.
1ste cryos had het niet overleefd. Met de uitleg van "pech gehad" hebben we er ons over gezet. De volgende cyclus kregen we nog meer slecht nieuws. Nadat ze onze 2de cryos hadden uitgehaald hebben ze ook de 3de laten ontdooien maar ook die had het niet overleefd. 90% geven ze dan op een goede ontplooiing. 2 maanden verloren en in mijn geval eigenlijk 3 want ik heb een lange cyclus. Nu ja, was dan ergens nog blij dat we niet nog een maand hebben moeten wachten voor de 3de cryo want zo 3 maanden op rij moeten horen dat ze niet overleven....
Icsi3, we zetten alles op alles. De stimulatie verloopt goed. Lagere dosis als bij icsi1 en 2 maar toch een mooi resultaat. Van 9 eicellen 8 goeie en 6 bevrucht. Tp op dag 5. We zijn positief en hebben er goeie hoop op. Bij de tp was het al direct een domper. Maar 3 embryo's hadden het overleefd tot dag 5 en eentje goed genoeg om terug te plaatsen. Alles of niks dus. Bij Michiel was het ook zo dus ja, het is wel mogelijk. De ww gaan traag vooruit zoals bij iedereen. Ik had zo sterk gevoel dat het gelukt was. Dat er een brusje op komst was. Dat gevoel werd naar bn dag toe alleen maar sterker. En dan, dan was er geen goed nieuws. Vermoedelijk hebben de utrobollen mij voor de gek gehouden. Er was niks te zien. Hcg was 0
Toen Michiel in zijn bedje lag gisterenavond kon ik maar niet ophouden met Wenen. Ganse watervallen zijn er uit gekomen. We hadden ons sterk gehouden voor Michiel Toen hij thuis kwam van school. Hij is pas 3 dus we wilden niet dat hij merkte dat we verdriet hadden. En nu, nu kan ik het niet helpen. Wat als het nooit meer lukt, wat als de volgende icsi weer niks wordt en de volgende en de volgende. De gedacht dat Michiel nooit een broer of zus zal hebben maakt mij echt verdrietig. Ik denk niet dat ik het ooit zal kunnen plaatsen.
Je denkt wellicht, er is nog niks verloren, er zijn nog 3 pogingen. Dat is waar maar momenteel zakt de moed mij in mijn schoenen. Zolang de
er niet zijn hebben we nog tijd om te beslissen of ik al dan niet nu met de pil zal starten.Het staat vast dat we zeker nog icsi4 gaan doen, ik zou anders altijd afvragen, wat als we het toch nog eens zouden proberen.
Het rare is dat ik het nog steeds niet geloof, dat gevoel dat ik had, dat ik zwanger ben, dat is er nog steeds
Klinkt dat raar?
moeilijke bevalling met complicaties tot lang erna