Brusjes in de maak

[Milena]

Ik zou gewoon al blij zijn moest ik al kunnen zeggen, we hebben een zoontje, en als het nt lukt, dan is het zo, en hebben we er alles voor gedaan. Ik wil mijn jaloers gevoel kwijt als er weer iemand zegt dat ze zwanger is, dat als mijn zwangere schoonzus langskomt het niet constant knaagt, vooral omdat ze er niet over zwijgt..

[st3]

Oh ja, al die zwangeren rondom he.....morgen was er afgesproken met ex-collega om nog es te gaan eten, is ook mijn bureaugenootje en carpoolster geweest, maar ik heb toch gepast voor het etentje. Zij is nl zwanger, en gewoon zoals gepland: vanaf de zomer mocht ze zwanger worden, dan zou zoontje net naar school zijn als de baby er is, en tja, dan doet ge dat toch ook gewoon zo he....
en heb dus geen zin om iedereen...oh en hoe gaat het, en ohhh met zwanger zijn,.....,kkan der echt niet tegen, dus ga, ik probeer het zoveel mogelijk te mijden.

Afgelopen weekend wel met de buren afgesproken die ook nu via ivf een 15 weken zwanger zijn, hun eerste kindje, half jaar ivf gedaan, 4e tp, maar ervoor wel al meer dan 2j bezig voor kindje, met iui, operaties en alles, dus ik ben blij voor hun. Maar toch kreeg ik zowat het gevoel dat ze vooral niet meeleefden met het feit dat het bij ons na 7 tps nog niet gelukt is. Allee ja het is idd anders he, als je der geen hebt en eindelijk eentje verwacht, maar dat neemt niet weg dat het plots voor iemand anders voor een 2e baby dan een lachertje is he, en makkelijker. Khad dat op voorhand gedacht, maar nu het zo lang duurt, pffff, ist toch echt te zwaar aant worden...

Oh vreselijk van je schoonzus, toch echt ongelooflijk dat mensen dat niet snappen he, en dat ze zich wat moeten inhouden (niemand kan snappen hoe het is he, voor iedereen is zwanger zijn maar iets wat 'gebeurt' en dus normaal is, weinig mensen hebben door hoe speciaal het allemaal wel is, zeker als je quasi direct zwanger bent en blijft)

[Muse]

Het milena... Ik herken me zo hard in jou. Die 'jaloezie' had ik ook heel erg. En was dan ook vaak teleurgesteld in mezelf? Hoe kon ik toch zo egoïstisch zijn? En weet je... Onze kinderwens is nu eindelijk vervuld. Na vier jaar is onze tweede pruts er dan toch nog gekomen. En ik moet eerlijk bekennen dat ik dat gevoel nog steeds wat heb. Ik wou altijd maar twee kindjes. Mijn partner wil zeker geen derde. En ik... Ik hoop stiekem dat ik toch nog eens spontaan zwanger zou kunnen worden. Na 8 icsi's voor twee kindjes is het wel duidelijk dat dat niet zal gebeuren, maar toch he. Dat zwanger zijn, zelfs na een zware, angstige zwangerschap, waarbij ik wel honderd keer gezegd heb, 'dit nooit meer' en de geboorte wil ik, sinds ons pruts er is en alles me weer veel te snel gaat, nog eens meemaken. Onbegrijpelijk maar waar.
Ik ervaar nu heel erg selectieve jaloersheid. In mijn hoofd zijn de vrouwen in twee groepen verdeeld: die waarvoor ik blij ben en die waarvan ik vind dat ze niet nog een kind moeten hebben, heel onredelijk, ik weet het, maar het is sterker dan mezelf.
De andere groep is wel groter geworden en wat voor mij voor onze laatste poging de doorslag heeft gegeven om die grote ' ik moet een tweede kind hebben' wens te kunnen omzetten in ' we proberen nog een keer en als het niet lukt, geniet ik van onze zoon en gaan we terug reizen' was een bevriend koppel dat hun kindje verloren is op het einde van de zwangerschap, die begrafenis... En dan een collega die haar zwangerschap heeft moeten afbreken op 16 weken omdat op de 12 weken echo bleek dat het kindje niet levensvatbaar zou zijn. Heeft me allemaal zo hard aangegrepen, dat ik liever niet meer zwanger werd als dat ik, zoiets moest meemaken.
Het rare is, dat ik dus heel ontspannen aan die laatste poging begonnen ben. Ik geloofde er ook niet meer in en ondertussen zijn we een jaar verder en ligt ze hier rustig op mijn schoot te slapen.

Om een lang verhaal kort te maken: dat gevoel van jaloezie gaat niet noodzakelijk weg bij een vervulde kinderwens , maar dat staat los van bij jezelf een rust te vinden en proberen je te verzoenen met een leven met maar een kindje.
Voor mij hielp het om alternatieven voor ogen te hebben. In mijn geval was dat dan opnieuw gaan reizen. Onze zoon is daar nu oud genoeg voor, terwijl we dat met een baby niet zagen zitten om rond te trekken.

Ik wens je in de eerste plaats veel goeie moed om due innerlijke rust terug te vinden en daarnaast uiteraard hoop ik dat die rust ervoor zal zorgen dat dat brusje zich ineens aandient!

[Ster_]

Heel herkenbaar wat jullie schrijven. De jaloezie, de angst, het verlangen, t voelt hier net zo.

Nu de jongste groter wordt en bvb van bodiekes overschakelt op ondergoed, heb ik t NOG moeilijker. Denk dat dat groter worden mij beter af was gegaan als er al terug een babietje was, of toch eentje op komst.

Ik wil ook zo graag verder LEVEN. Nu staat alles stil door de behandelingen. Weinig uitstapjes, geen vakantie (alles wordt gespaard), niks kunnen plannen, maar ik wil dat verder leven wel doen met 1 of 2 babietjes erbij. Dus zetten we door, hoe moeilijk soms ook. Want de wens zit te diep. Ons gezin voelt gewoon nog niet compleet. Al zijn wij uiteraard elke dag dankbaar voor onze twee wonderen.

Ik ga in alle geval wat meer genieten na de tp. Ik blijf niet meer constant binnen uit angst voor koude voeten, ga niet constant rusten of overdreven opletten met de jongste. Dat geforceerd gedoe kan volgens mij ook niet gezond zijn. Ik ga proberen gewoon te leven als anders. En ook te eten.

Str3, jij al zicht op tp? Ik woe eerste echo.

[st3]

Hoi hoi

jaja hier afgelopen donderdag echo en bn gehad, vandaag moet ik pregnyl spuiten en vrijdag is de tp.
Kga proberen de komende tijd wat minder hier te posten; niet dat het me niet heel erg goed doet (oh jawel) maar ik ga ook proberen het iets meer van me af te zetten, en dat lukt makkelijker als ik hier niet te vaak kom piepen...kwestie van idd es proberen tussen tp en test wat relaxter dermee om te gaan. Bn zal dag na verjaardag van mijn kleine meid zijn, en tja normaal test ik zelf al een dag op voorhand, kzal dus nog wel zien of ik dat dan ga doen of niet.

Oh ja Ster, gij ook al. Hier zijn de bodiekes maat 92 te klein, en ben dus deze week overgeschakeld op echt ondergoed. Keischattig, maar dat babygedoe ligt dan nog meer opgeborgen he. Maar goed, tis wat het is.
Pfff ja we willen weekend plannen met schoonouders omdat schoonmama 65 wordt, allemaal goed en wel, maar tja, verlengd weekend, niet gezegd dat dat helemaal lukt he. Allee mits beetje uittellen (want ik zit altijd met tp rond dezelfde periode ongeveer) zou het moeten lukken, en ja anders, gaat het ziekenhuis weer voor he. Net zo voor de vakantie in de zomer.

Ster, spannende weken voor jullie he! Idd, proberen wat relaxter te doen, die spanning zit er al veel te lang he, na dat helse jaar vorig jaar. Ok, zal makkelijker gezegd zijn dan gedaan vrees ik (alle voor mij toch) maar tja, proberen he....

Fijn weekend iedereen! Hopelijk komt het zonneke dit weekend ook zo fijn piepen; kan alleen maar wat extra energie en positiviteit opleveren

[Milena]

Hey,

Muse, thx voor je reactie.

Ik heb ook twee groepen hoor, blij dat ik niet alleen ben

Een goeie vriendin van ons in zwanger, en met haar kan ik perfect over haar zwangerschap praten. Zij vraagt regelmatig hoe het met de behandelingen gaat, en begint heel weinig zelf over haar zwangerschap. Ik heb zelf spontaan aan haar mijn zwangerschapskledij uitgeleend.
Moest iemand van de andere groep dat vragen, ik zou me voelen alsof ik eerst een stamp in mijn maag krijg, dan een mes in mijn hart, en dan zou ik nog 5 minuten zoeken achter een excuus...

Ik denk ook gewoon dat dat mensen zijn die totaal niet beseffen hoe zwaar die behandelingen zijn, en dan vooral mentaal.
Die mensen klagen en zagen als ze eens iets niet mogen eten... Ik zou er alles voor geven om eens 9 maand iets niet te mogen eten. Die doen er alles aan om zo lang mogelijk thuis te blijven na de bevalling, al is het maar door 2 dagen borstvoeding te geven.. Zucht, frustrerend gewoon.

Net zoals hier al geschreven is, wil ik ook gewoon verder met leven, wil ik nu al een reis boeken voor de vakantie, maar dat gaat gewoon niet. Je moet met zoveel rekening houden, en elke cent die opzij kan zetten, zet je gewoon opzij, voor alweer een volgende factuur die komt. Frustrerend gewoon.

Maar , we blijven hopen, en we blijven positief...

Ster, veel succes met de eerste echo!

St3, veel succes bij de tp!

Hier nog steeds geen ms, dus we blijven wachten...

[Ster_]

Oh Milena idd hier ook dus die twee groepen en exact als bij jou, goeie vriendin zwanger van haar derde kindje die vaak vraagt achter mij maar zelf bijna niet praat over haar zwangerschap. En ik ook spontaan zwangerschapskledij uitgeleend

En ja, ik snak naar een fijne vakantie maar ik zou er nooit een maand ivf voor willen overslaan. Hier wordt ook elke euro omgedraaid, we besparen op veel. Soms heb ik t daar ook heel moeilijk mee. Vroeger deden wij zoooooo veel uitstapjes en reisjes. Twee keer per jaar center parcs, af en toe Disneyland, Plopsaland abonnement, dierentuin, zwemmen, op restaurant enz. Onze oudste heeft goed kunnen profiteren voel me naar de jongste toe HEEL schuldig dat we dat nu niet kunnen doen. En ook naar de oudste, ook al klaagt hij nooit, dat deze periode tijdelijk voorbij is. En dan flitst de gedachte wel ns door me heen: wat als... Dan zijn er maanden (al bijna een jaar) voorbij en de kinderen zijn ouder geworden en de hebben bijna niks gedaan, zelfs geen vakantie. En dan allemaal voor niks. Ik probeer die gedachte dan ver ver weg te duwen en tegen mezelf te zeggen dat een brusje dat zeker allemaal waard is. Als t er maar komt he.

Milena, Jouw regels blijven ook lang weg na een mislukte poging? Hier dus vaak ook. Ambetant he!

Maddie, fijne skireis gewenst!

Str3, perfect te begrijpen! Ik probeer ook minder vaak dan tien keer per dag op dvo te komen maar is echt afkicken Alvast een dikke proficiat voor je meisje en ik DUIM zooooooo hard dat je die dag dubbel feest mag vieren! Veel succes vrijdag ook mocht je hier intussen niet schrijven.

[Milena]

Ster, normaal heb ik altijd mijn regels voor mijn nod, en moet ik zelf niet testen..maar vrees dat het door die lutenyl komt.
Als ze er maandag niet zijn, dan ga ik eens bellen naar gyn..

[Ster_]

Gek, mijn vriendin moet lutenyl nemen om haar regels op te wekken. Echt stom voor jou

[Maddie]

Hoi
ik ben sinds vannacht terug van skivakantie. Onze zoon heeft zich geweldig geamuseerd, ik iets minder Ik voelde het de vrijdag al opkomen en zaterdag bij aankomst in het hotel was het zover: ziek, koorts. De eerste dagen heb ik me super ellendig gevoeld. Ik wou gewoon het liefst naar huis om eerlijk te zijn. Skiën zat er niet in. En dan er alleen voor staan om voor de zoon te zorgen. Niet evident. Na enkele dagen is het gebeterd maar zit nu nog met een hoest en snot. De reis heeft mijn batterijen jammer genoeg dus niet helemaal opgeladen zoals de bedoeling was. Dan denk ik toch wel even: sh*t, waarom moet mij dat nu weer overkomen? En dan proberen te relativeren.
Net voor de reis dan nog gevraagd of ik pregnyl zelf mocht zetten, ev. op basis van bloedafnames maar daar wou gynaecoloog niet in meegaan. "Ik lever geen half werk. Is dat nu zo erg om een maandje over te slaan?" Euh, JA!! Die timing is toch echt hatelijk: 6 weken na curettage mag je maandstonden verwachten, dan calculeer je dat in en krijg je ze na 4 weken. Hatelijk. Wel geen poliepen gelukkig. Dus afwachten hier tot de komende maandstonden om te herbeginnen. De dr zei nog: "geniet er maar van, je hebt het verdiend". Ja, dat vind ik dan zo moeilijk. Iets verdienen doe je pas als je resultaat geboekt hebt is me altijd geleerd. 1,5 jaar nu bezig voor een brusje, zonder resultaat. Natuurlijk kan je wel zeggen dat je het verdient voor de inspanningen die je levert en het emotioneel, fysiek en praktisch ermee bezig zijn, maar toch wringt dat bij mij.
In vlagen ook nog veel verdriet voor het kindje dat we verloren zijn. Vreemd dat dit soms nog zo hard komt opzetten.

Ik heb nog meegelezen met jullie verhalen maar op mijn smartphone en kon daarbij niet reageren want wist mijn log-in niet meer. Op mijn laptop ben ik automatisch aangelogd.
Ster, St3: veel succes met jullie nieuwe poging!
Milena: veel geduld gewenst om de komende 2 maanden te overbruggen en veel courage!

[st3]

Oh Maddie,

das ongeveer het rotste verhaal wat je kon meemaken met je vakantie. Zo erg dat je zo ziek was, en ja kkan me voorstellen dat je gewoon liever thuis was dan. En dan nog voor zo een klein ventje vol energie moeten zorgen, amai, chapeau hoor.

Spijtig dat je inderdaad hierdoor een maand langer moet wachten (want ja, das WEL erg om een maand extra te moeten uitstellen....niemand snapt het als je der niet in zit he). Hopelijk kan je de komende weken wel nog wat genieten, en aftellen naar de nieuwe poging. Als ik me niet vergis, verwacht je je ms toch binnen niet zo heel lang meer he(1 of 2 weken)?

Heel normaal dat je mk nog altijd zo hard om dragen is hoor. Zelfs toen ik indertijd zwanger was van onze docher, bleef ik ermee in mijn hoofd zitten. Heeft heel lang geduurd eer dat pakken minder was (toen was ze al geboren ondertussen). Nu is dat 3 jaar geleden en heb ik het er niet zo moeilijk meer mee (behalve op emo-momenten). Dat slijt gewoon heel erg traag, en zeker als je middenin de hele mmm zit.

[Milena]

Oei, Maddie, idd geen leuke vakantie gehad dus! Jammer dat de batterijen niet opgeladen zijn.

En idd, ik zou het ook niet leuk vinden om nog eens langer te wachten dan nodig. Het duurt soms zo allemaal al lang genoeg, en we willen idd gewoon verder, en liefst met resultaat!

Ik heb jammergenoeg ook al een aantal miskramen achter de rug, en dat vergeet je idd niet zomaar hoor. Zelf nu ons zoontje er al is, denk ik er ook nog veel aan.

[Ster_]

Oh nee Maddie dat klinkt als een echte baal vakantie. Dat je ook dat nog ontnomen werd wat erg! Heeft je zoontje er wel iets aan gehad?

Ik snap je frustratie omtrent het langer wachten, ik heb dat ook! Maar weet dat Decleer idd geen half werk wil leveren en daar moeten we blij om zijn!

Mk blijven bij mij ook zwaar om dragen. Zeker de laatste. Ik blijf tellen hoever ik nu geweest zou zijn en wat al allemaal klaar was geweest. Mijn oudste zoon doet binnenkort zijn communie. Dan moest ik 35w geweest zijn. Wordt moeilijk. Ook al zal ik mss zwanger zijn. Wat ik vurig hoop want de vorige keer vond ik wel dat dat de pijn verzachtte.

Hier dwars door de estrofem een bloeding. Al van zondag en echt helder rood. Morgen dag tien echo. Ik ben heeeeeel bang dat er geen tp gaat kunnen volgen en nog banger dat er iets mis is zeker met die rare maandstonden vorige week.

[Maddie]

Dag dames, bedankt voor jullie reacties. Ben blij dat jullie me begrijpen. Het steunt me!
Ster, veel succes vandaag met de echo. Hopelijk goed nieuws!

[st3]

Ster, hopelijk alles in orde bij echo en kan je gewoon verder doen.