Tijd voor een brusje!

[Ster_]

Fremo, ik zou toch niet zo licht over eten gaan. Bij sommige kindjes is dat wel moeilijk. Onze jongste heeft een orale aversie en krijgt nu, op 12,5 maand nog steeds negen keer per dag borstvoeding hierdoor. Rapley, papjes, potjes, niks anders lukt. Hierdoor moet hij aan de sonde. Dus dat lezen dat eten makkelijk is, dat doet mijn haren een beetje overeind komen.

[fremo]

Da's jammer dat het voor jullie dan zo moeilijk gaat.. hier altijd vlot gegaan . Weet je hoe zo iets komt? Nog nooit van gehoord zelfs.. wel dat kindjes tot een jaar nog niet echt veel eten. Maarja als ze bv krijgen krijgen ze wel veel goeds binnen. Soms zeggen ze food under 1 is just for fun..
En heel knap dat je al die maanden nog bv geeft!

[Ster_]

Ons zoontje heeft een chromosomale afwijking. Met voedingsproblemen. En ja, bv is super. Maar hij weegt 5,8 kilo en heeft veel tekorten. Dus het is echt niet voldoende meer.

[Lien2]

Omdat mijn tweeling 10 weken te vroeg geboren is was life bv geven geen optie.Ze lagen in de couveuse en waren nog te zwak voor bv. Ik heb 5 weken gekolfd maar dit was echt niet meer haalbaar. Wij gingen iedere dag op naar Leuven en tussendoor moest ik zien dat ik op tijd kolfde of de melkproductie ging achteruit. Bovendien was ik zelf nog helemaal niet gerecupereerd van mijn bevalling. Spoedkeizersnede na zware zwangerschapsvergiftiging waarbij ze door mijn blaas hebben moeten snijden waardoor ik nog eens 3 weken met een blaassonde heb moeten rondlopen... ik was gewoon totaal uitgeput zodat ik bv heb opgegeven. Je hebt het spijtig genoeg niet altijd voor te kiezen! En ja wij zijn dan overgeschakeld naar poedermelk omdat het niet anders kon en wij hebben 7 weken moeten zoeken achter de juiste melk, de juiste flesjes, de juiste speentjes,... dit allemaal omdat prematuurtjes de juiste reflex nog niet hebben om ademen, drinken en slikken te combineren.
Ik wil toch even benadrukken dat een tweeling niet altijd rozegeur en maneschijn is, zeker niet als ze veel te vroeg geboren zijn. Het is allemaal zo simpel niet. 1 kindje is gemakkelijk en zeker als het een heel gemakkelijk kind waar je geen problemen mee hebt gehad. Eerlijk? Mocht ik kiezen ik zou nooit nog een tweeling willen. De eerste jaren waren een hel. Ik heb niet kunnen genieten van hun babytijd. Maar dit is iets wat enkel tweeling of meerling ouders begrijpen denk ik.
Maar desalniettemin zou ik mijn meisjes voor geen geld van de wereld willen missen. Zoals ik reeds eerder zei zijn ze nu op een leeftijd gekomen waarvan ik nu wel echt kan genieten. Ondertussen zijn het 2 flinke dametjes van 3 jaar met hun bijna 1 m en 15 kg, ook al hebben ze slechts 5 weken bv gehad!

[mineke]

Ik ben het volledig met je eens over wat je zegt over tweelingen. Nu is het inderdaad superhard genieten (4j nu), ook al blijft het een drukte natuurlijk, maar met kinderen (1, 2, 3,...) in huis altijd zeker? Ze hebben enorm veel aan elkaar, spelen erg vaak samen, doen de gekste dingen of bootsen de gekste situaties na (hebben enorm veel creativiteit en verbeelding) en komen voor elkaar op, op een manier die erg speciaal is, (en maken natuurlijk af en toe eens goed ruzie;-)) . Maar die eerste periode, ook veel te vroeg geboren - 6 weken - lang in het ziekenhuis geweest; bij een van de twee zelfs heel precair geweest (ik krijg nog kippenvel als ik eraan denk) en halsoverkop naar UZ gebracht is waardoor ik pendelde tussen twee ziekenhuizen... Niet simpel allemaal; de roze wolk met kindjes die je niet bij je mag houden en enkel op neo kan zien, geen bv mag geven, enkel afkolven dat dan ook maar half lukt omdat je lichaam nog niet klaar was (ook spoedkeizersnede), enz... was ver te bespeuren... Maar soit, alles is goed gekomen! Nu is er niets meer aan te merken en gelukkig heeft een mens de capaciteiten om dat in dat geval (als alles goed komt) alles in perspectief te plaatsen en zelfs wat te vergeten. Zelfs die zenuwslopende behandelingen die eraan voorafgegaan zijn, leken na een tijdje te vervagen. Het feit dat ik dolgraag een derde kindje wou hebben, zegt genoeg. Nu natuurlijk met er weer midden in te zitten, komt alles wel meer terug en soms wel dubbel zo hard. Ik hoop gewoon dat er ook aan het einde van deze rit een beloning komt om ook deze periode op termijn te relativeren. Dat geldt wellicht voor jullie allemaal!

[Lien2]

Zo waar Mineke en das ook de reden waarom ik al van in het begin dat onze meisjes er waren een derde kindje wil. Die roze wolk die ik nooit heb meegemaakt, normale bevalling of toch op zijn minst mijn kind op de kamer, echte kraamtijd en bezoek, kindje mee naar huis nemen, één baby om eten te geven, te wassen, te troosten,... Kortom ik wil gewoon nog een derde kindje om dezelfde reden dat veel mensen een tweede kindje willen. Gewoon nog eens de kans krijgen om er ten volle van te kunnen genieten omdat het de laatste keer is, om dingen anders of beter te doen die je de eerst keer niet hebt gedaan omdat alles nieuw was.
Maar aan de andere kant overvalt mij soms de angst en twijfel ik wel of ik een derde kindje wil om dezelfde reden dat er ook wel veel mensen die twee kinderen van verschillende leeftijd hebben twijfelen om een derde kindje te nemen.
Maar de wens om een derde kindje is toch net iets groter dan de angst dus gaan we er nog maar voor.

Ik heb mijn behandeling ondertussen uitgesteld. Had de medicatie al in huis en in principe mocht ik dit weekend beginnen want heb mijn regels maar ben zo ziek als een hond geweest. Zware griep. En ik wil deze keer dat de omstandigheden optimaal zijn.
Bovendien hebben we samen met onze beste vrienden een reisje geboekt naar Oostenrijk met de kids. Een weekje in augustus. Maar ik was aan het denken dat als het toch van de eerste keer lukt en het was deze maand terugplaatsing dan zou ik ongeveer 7 maanden zwanger zijn en dat zag ik nu echt niet zitten om dan op vakantie te gaan. En onze vrienden weten niets van onze plannen dus ik kon nu ook niet zeggen van nee we kunnen niet mee. En achteraf annuleren zou ik ook spijtig vinden. Dus hebben we besloten om nog een paar maanden te wachten. Zo ergens in mei - juni de terugplaatsing doen. Als het dan lukt zou ik maar 4 maanden zwanger zijn. Dan lukt een reisje nog wel

Hoe staat het met jou behandeling Mineke?

[mineke]

Inderdaad, dat allemaal nog eens opnieuw mogen meemaken... daar verlang ik ook naar!
Ik ben bezig met IVF 5. Ik heb meestal heel veel eicellen, maar een groot deel belandt - ook al raken ze vlot bevrucht - recht de vuilbak in. De vorige keer had ik verrassend veel cryo's, maar 2 van de 5 hadden de dooi niet overleefd. Dus ja. Telkens wel maar 1 teruggeplaatst omdat we met ons twee hadden afgesproken om het risico van nog een tweeling zo klein mogelijk te houden, ook al duurt het zo langer. Maar omdat het nu al zo lang duurt (veel langer dan verwacht aangezien de tweeling er gekomen is na pogingen zonder cryo's), denk ik soms van het misschien toch met 2 te proberen... en dan denk ik weer aan de beginperiode en de risico's en zeg ik, neen toch niet en zo blijf ik maar piekeren... hele dagen (en nachten) door. Stel dit, stel dat, stel nooit... Denk trouwens niet dat manlief het zou zien zitten, maar ik wil gewoon graag nog eens een succesverhaal hebben. Snap je?

[mineke]

En gelijk heb je dat de omstandigheden optimaal moeten zijn! Zeker als je dit beschouwt als de allerlaatste kans. Of denk je dat je er tegen dan anders zal over denken mocht het toch niets worden? Of is het echt over en uit? Ik wens je alleszins heel veel succes, dat je met een klein buikje dat reisje mag ondernemen!!

[Lien2]

Nee het is echt de allerlaatste poging. Wij hebben nog wel 3 terugbetaalde pogingen over maar het is mij het dan echt niet meer waard als het nu niet wil lukken met die laatste cryo. Ik word volgende week al 34. En ik heb totaal geen zin meer in nieuwe behandelingen, de stress die het met zich meebrengt, de pijn, zowel fysiek als mentaal, die hele rollercoaster wil ik absoluut niet meer meemaken. Ik vind het nu ook al moeilijk tijdens een behandeling hoewel ik weet dat het einde bijna in zich is.
Ik kon ook gewoon niet leven met de gedachte dat er nog cryo's waren en dat we het niet geprobeerd hadden want de wens voor een derde is er wel. Maar als het niet lukt met die cryo's dan heb ik daar vrede mee.

Veel succes nog!

[fremo]

Ai Ster . Dat klinkt niet goed.. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er op moet zeggen.. enkel dat het moeilijk moet zijn voor jullie..

Lien, kolven is idd een hel. Ik heb het ook de eerste maanden gedaan. Ze hapte slecht aan en in het ziekenhuis verkeert advies gekregen. En als ik aan het werk ging ook weer..
Knap dat je het gedaan hebt zeker na zoveel complicaties.
Ik weet echt waar dat het geen rozengeur en manenschijn is 2 baby's ineens.. Maar naar later toe vind ik het heel leuk. Die speciale band..
En eigenlijk ook omdat ik gewoon geen zin meer heb in behandelingen.
Ik ga gewoon door maar ik kan het ergens niet meer aan. Mijn lichaam geeft me veel signalen dat ik rust nodig heb maar het verlangen is zo groot!
Daarom ook, ik wou een groot gezin.. dus het zou zo een mooi wonder kunnen zijn als we 2 gezonde kindjes ineens konden krijgen. Maar ik weet zoals ik al eerder aangaf echt wel dat er een risico aan hangt. Ik was zelf ook op 32 weken geboren. Al een heel wat verder als wat jullie hebben meegemaakt maar mijn mama heeft ook doodsangsten doorstaan door complicaties bij mij..
Ik heb straks een controle bij de gyn. Hopelijk is mijn baarmoeder leeg en kunnen we opnieuw starten.

[Lien2]

Ja naar later toe is een tweeling inderdaad zalig. Ik merk dat nu ook al, ze hebben heel veel aan elkaar. Daarstraks waren ze bv. doktertje met elkaar aan het spelen .

Ik snap ook wel dat als je nog maar 1 kindje hebt en je verlangen naar nog kinderen is groot, je dan liever hebt dat je er ineens 2 hebt na al die miserie van behandelingen, teleurstellingen enz...

Ik moet eerlijk bekennen dat toen ik nog volop met behandelingen bezig was ik stiekem hoopte op een tweeling. Dan had ik mijn vrienden allemaal ingehaald want zij hadden op dat moment al 1 kindje. En ik vond dat een mooie beloning voor al die inspanningen. Maar nooit gedacht natuurlijk dat we echt een tweeling gingen krijgen. En nog minder erbij stil gestaan hoe zwaar het op momenten wel kan zijn. Maar alles betert

En wat zei de gyn? Hopelijk kan je snel terug starten.

[fremo]

Moh zie, zo schattig.. Af en toe worden er tweelingen uitgedragen endan is er minder miserie hé, denk ik.. als je al niet heel de tijd over en weer moet heb je meer tijd.. dan zal het nog wel zwaar zijn maar toch al wat minder.
Ik ken bv een drieling gedragen tot 38 weken. Echt ongeloofelijk! Alle drie rond de 3kg. Ik vond dat echt zot. Allemaal natuurlijk gebeurt.. en natuurlijk gekomen. Elk kind is een wonder maar da's toch wel speciaal .

Hij vond het niet vreemd dat er weer een miskraam was. Maar heeft denk ik eerder voor mijn gemoed een uitstrijkje en een biopt genomen. Woensdag weet ik de uitslag en als het goed is starten we gewoon. Hopelijk krijgen we nu wel een regenboog baby!
Wannee ga jij starten denk je?

[Lien2]

Mijn behandeling van deze maand heb ik op het laatste moment afgeblazen. Ik had de medicatie al in huis gehaald maar ben niet gestart omdat ik ziek was en ook omdat we juist een vakantie met vrienden geboekt hebben voor in augustus en ik was al zo aan het tellen. Moest ik nu toch zwanger geraken dan moet ik die vakantie annuleren en dat zou jammer zijn.

En maar goed dat ik niet begonnen ben want maandag is mijne opa gestorven. Hij was mijn peter en we hadden een goeie band. Morgen, uitgerekend op mijn verjaardag, wordt hij begraven. Als ik nu medicatie aan het nemen was dan was de terugplaatsing voorzien één van deze dagen en stel u voor dat het juist morgen zou zijn dan kon ik niet naar de begrafenis. Hoe ging ik dat uitleggen? Niemand weet ervan. En ik zou dat ook niet gekund hebben, niet naar de begrafenis gaan. En al die emoties zouden ook weer niet goed zijn voor een zwangerschap.
Dus het was een juiste beslissing om er niet mee door te gaan (precies of ik het ergens wist).

We gaan nu wachten tot mei-juni. Moest het dan lukken dan ben ik zover nog niet en kunnen we nog wel op vakantie gaan in augustus

[fremo]

Oh . Veel sterkte met je verlies .. En hopelijk toch een beetje een gelukkige verjaardag al..

Amai, jij hebt veel geduld! Ik kan nooit zo lang wachten.. ik wil altijd verder gaan. Mijn man zei gisteren ook dat we na deze poging een pauze nemen. Maar ik werd ver onozel.. hij zag het zo dat we dan na onze vakantie in mei dan weer zouden starten. Ik kan zo lang niet wachten hoor.. ik vind het zonde van de tijd voor mij.

[cimmeque]

(Nog) niet bezig voor (nog) een brusje, maar uit gewoonte kees ik af en toe nog eens mee.
Onze tweeling is bijna 8 weken oud en krijgt voornamelijk borstvoeding, daarom dat ik toch even wilde reageren:
Vooreerst vind ik het hebben van een tweeling tot hiertoe echt fantastisch! Ze zijn met 36+5 gekomen vanwege zwangerschapsvergiftiging. Ondanks mooie gewichtjes toch 1 tje een week in de couveuse gehad. Dat, en het feit dat ze ERG lui waren om te drinken bij mij maakt dat de borstvoeding nog steeds enorm zwaar en belastend is.
Mijn oudste kreeg 9 maand bv, en dat liep als een trein: nooit vragen bij gesteld, had toen misschien ook zo kunnen schrijven als jou fremo. Maar nu met de twins: OMG, ik kan er een boek over schrijven inmiddels. En wat ik in het tweelingforum lees: de borstvoeding aan tweeling succes verhalen zijn eerder een uitzondering.

Hier kriebelt het nu al voor een 4de. Ik wil het ook allemaal nog wel eens mee maken: zo bijzonder allemaal! Zou gevoelsmatig best nog een tweeling willen, Haha, maar 5 kids, das erover en gaat practisch ook weer helemaal niet.