Tijd voor een brusje!

[CiMo]

Oei, altijd triest als het niet lukt. Sterkte!

[fremo]

Bedankt. Vandaag moest ik op controle. Nog veel restweefsel.. hop curretage dan maar

[mineke]

Ook dat nog. Hopelijk vind je snel de moed terug om opnieuw te beginnen! (Als dit het plan is tenminste). Sterkte!

[Lien2]

Ai Fremo ook dat nog. Hoe ver was je dan eigenlijk? Bij mij hebben ze nooit gecontroleerd of er nog restweefsel was. Maar mijn regels zijn direct gekomen na het stoppen van de medicatie. Maar bij mij was het dan ook nog maar echt heel pril en zal dan wel vanzelf afgekomen zijn.

Als het een kleine troost mag zijn, ik heb een aantal vriendinnen die ook een miskraam hebben gehad en die een curretage hebben moeten laten doen, en die waren daarna meteen zwanger en alles is toen goed afgelopen. Ik heb al vaker gehoord dat het na een curretage wèl lukt omdat je baarmoeder dan volledig gezuiverd zou zijn...

Wanneer moet je de curretage laten doen? Veel sterkte!!

Hier heb ik vrijdag de terugplaatsing gehad. En ze hebben maar eentje moeten ontdooien dus hebben we nog altijd eentje over en dus nog 1 kans na deze . Het was wéér een mooi embryo volgens die mevrouw van het labo. Maar alsof de duivel er mee gemoeid is... De nacht na de terugplaatsing heb ik buikgriep gekregen. Ben heel het weekend elledig geweest. Nu was ik na een weekje ziekenverlof terug wat beter, krijg ik buikgriep. Ik hoop echt dat het geen negatief effect zal hebben want de medicatie werd dan ook minder goed opgenomen door mijn lichaam natuurlijk... Tis precies alsof het niet meer mag zijn, er scheelt altijd wel iets...

Volgende week woensdag 9/11 weet ik het verdict. Symptomen heb ik niet echt. Wel pijnlijke borsten maar dat kan evengoed van de medicatie komen en mijn darmen die nog steeds overhoop liggen maar dat zal wel door die griep zijn.

[fremo]

Ik heb vrijdag een curretage gehad. Ik moest vrijdag op controle en toen zagen ze nog heel veel weefsel. Ik was toen ook heel erg aan't bloeden. En had veel pijn. Dus het moest eruit.. zo snel mogelijk.

Ik ben ook altijd ziek na een tp. En toch al 2 keer zwanger geweest..

[cicimoi]

Ikzelf ben al een stapje dichter bij het brusje, gezien ik vanochtend een bloedafname had en met een positief resultaat. HCG van 895.

Tegelijkertijd leef ik ook heel erg mee met Fremo. Want zoals we hier allemaal weten hangt alles aan zijden draadjes. Sterkte, Fremo, maar ook veel beterschap!

[mineke]

Hoop doet leven! Proficiat!

[Lien2]

Proficiat Cicimoi! Mooie startwaarde denk ik. Dat gaat hier echt wel vlot hè. Iedereen is hier precies van de eerste keer zwanger, hopelijk heb je meer geluk dan mij en Fremo!

Nog een weekje en dan weet ik ook het resultaat. Ik pieker mij hier ondertussen zot. Heb precies wel zwangerschapskwaaltjes maar dat kan evengoed door de medicatie komen. Mijn borsten doen nog altijd pijn en dat had ik bij de tweeling ook. De vorige terugplaatsing in augustus was dit niet zo.
Gisteren avond had ik plots wat slijmverlies. Zo wit doorzichtig en er was een heel klein beetje bruin bij (sorry voor de details). Op wat kan dat wijzen?
En dan deze morgen weer uit het niets diarree. Dat kan toch niet meer van de buikgriep van in het weekend zijn? Het was ook maar eenmalig... Ik heb geen buikkrampen.

Och dat het maar rap volgende week is.

Hoe gaat het ondertussen met je Fremo?

[mineke]

Ik wil je niet ontmoedigen, Lien, maar volgens mij komen zwangerschapskwaaltjes echt pas goed door als je eenmaal echt zwanger bent en dus HCG in je bloed hebt (HCG zorgt voor de typische misselijkheid). En aangezien je dat pas aanmaakt, ik denk ongeveer, of net voor je je bloed kan laten testen (anders zouden ze het toch veel eerder doen!?), denk ik dat de kwaaltjes die je ervoor voelt vooral door de hormonen in de medicatie komen. (Tenzij natuurlijk bij mensen die die medicatie niet hoeven te nemen en uit zichzelf die hormonen voldoende aanmaken om een zwangerschap te ondersteunen). Bij mijn tweeling voelde ik absoluut niets, zelfs zo weinig dat ik ongerust was dat die bloedtest niet klopte terwijl mijn HCG in no time de lucht in geschoten was bij een 2e bloedafname, een week later. Ik moet nu wel zeggen, ik heb heel lage hormonenwaarden als ik geen medicatie neem, en reageer dan ook wel precies misschien minder hard dan anderen omdat die medicatie mij 'normale' waarden geeft. Bij mijn vorige cryo-pogingen had ik precies wel grotere borsten enzo, en toch was het niets. Soms wist ik niet zeker of ik al dan niet iets voelde, kortom... de piekermolen stond ook niet stil! En dat verandert jammer genoeg niets aan de zaak, integendeel; de stress kan nefast zijn. Ik denk trouwens ook dat iedere cyclus anders is, je andere dingen al dan niet voelt. Je hoort toch soms nog mensen zeggen die bij een eerste zwangerschap totaal niets van kwaaltjes hadden, en bij een tweede misselijk 'as hell' waren.
Uiteraard wil ik je niet ontmoedigen! Je kent je lichaam beter dan ik! Ik hoop voor jou dat de tekenen wel iets betekenen, en dat je binnenkort een zusje of broertje voor je tweeling mag verwachten, wat ook mijn ultieme wens is! Succes in ieder geval!

[fremo]

Mss kan je al eens testen?

Ik voel mij zo leeg. Ik kan echt niet verder. Ik heb geen bloed verlies meer maar nog altijd pijn.
Blijft echt zoveel pijn doen. Ik zou maandag terug moeten gaan werken maar ik ben er echt niet toe instaat. Sommige dagen kan ik niet stoppen met huilen. En voel mij zo alleen. Ik heb niks meer over van ons kindje en toch zoveel verdriet.
En nu voel ik mij ook zo een slecht mens omdat ik jaloers ben op jullie. Jullie die ook zoveel moeten doen..

[Lien2]

Ik denk dat het nog te vroeg is om te testen. We zijn pas dag 6 na de terugplaatsing en ik wil niet gelijk de vorige keer weer valse hoop hebben als er dan een licht streepje verschijnt. Ik heb mij voorgenomen om pas dinsdagmorgen of woensdagmorgen voor ik bloed ga laten trekken te testen. Als ik zwanger ben moet er dan een duidelijk streepje verschijnen zodat er geen twijgel mogelijk is.

Ik begrijp je gevoelens heel goed Fremo! Eerst die euforie omdat het zo snel gelukt is en dan die pijn en teleurstelling omdat je je kindje hebt moeten afgeven. Ik kon mij er wel gemakkelijker overzetten omdat ik eigenlijk direct bij de eerste bloedname een veel te laag HCG had dus ik wist dat dit slecht ging aflopen. En ook omdat ik niet zo veel verwachtingen heb. Ik heb immers al 2 schatjes thuis rondlopen. Alhoewel, nu ik weet dat er nog maar 1 poging overblijft na deze begint het toch spannend te worden en als deze poging ook weer op niets uitdraait ga ik het toch ook moeilijk hebben.

Maar het is heel normaal dat jij je zo voelt en je hoeft je helemaal geen slecht mens te voelen. Weet je, ik was ook even jaloers op jou omdat jij ook zwanger was van de eerste keer en bij jou ging het wel goed... Maar dat maakt allemaal niet uit. We verdienen het hier allemaal evenzeer, dat weten we van elkaar maar soms zijn die jaloerse gevoelens sterker dan ons zelf. En alleen de personen die dit ook allemaal moeten meemaken kunnen dit begrijpen. Dus ik begrijp volledig dat je jaloers bent .

Maar kop op, neem de tijd om dit te verwerken en wanneer je er klaar voor bent vlieg je er met goede moed terug in. En trek je op aan dat kleine prutske dat je al hebt. Ik weet dat het niet gemakkelijk is maar hij/zij (ik weet niet meer of je een dochterje of zoontje hebt) verdient een mama die gelukkig is. Dat is wat ik mij ook van in het begin heb voorgenomen. Voor de tweeling heb ik mijzelf 3 jaar weggecijferd, constant bezig met die behandelingen en ik liep meer depressief rond als iets anders. Dit wil ik niet meer opnieuw meemaken en wat er ook gebeurt, bij slecht nieuws probeer ik mij er zo snel mogelijk over te zetten want ik wil niet dat mijn meisjes iets merken van die behandelingen. Ik wil dat ze een gelukkige mama hebben .

Véél sterkte en hopelijk vinst je snel de kracht om het los te laten en verder te gaan.

[mineke]

Inderdaad, ik denk dat we allemaal wel jaloers zijn als het bij een ander sneller of gemakkelijker gaat terwijl je eigenlijk helemaal niet wil jaloers zijn, maar gelukkig voor de persoon in kwestie. Iets waar je zo naar verlangt dat je ziet gebeuren bij een ander doet altijd pijn! Ik denk dat ik mij 4 jaar geleden elke dag een beetje jaloerser voelde als ik zag hoe de 4 zwangere buiken onder de collega's elke dag groter werden, en dan bovendien steevast het gespreksonderwerp werden. "En wanneer begint gij d'eraan?" Een vraag genoeg om mij een hele dag van streek te maken? (Dat is gelukkig nu niet meer aan de orde want als je eenmaal een tweeling hebt, zeker een jongen en een meisje, denkt iedereen dat je gezinnetje compleet is. Die chance heb ik, maar dat neemt niet weg dat daarmee het verlangen minder is.)
Een miskraam heb ik nog nooit meegemaakt, maar ik kan mij inbeelden dat dit een gigantisch verdriet teweeg brengt, zeker als je al veel moeite hebt moeten doen. Eerst die euforie, dan de diepe teleurstelling, het gemis, de pijn. Voel je zeker niet schuldig over je gevoelens!! Probeer (in de mate van het mogelijke) afleiding te zoeken, trek je op aan je ander kindje dat jou heel graag ziet en geloof erin dat je dit geluk (van je eerste kindje) zeker nog zal mogen ervaren. Blijven geloven!

Ik denk ook dat testen na 6d nog te vroeg is. Het kan zelfs nog te vroeg zijn op de dag van de bloedafname hebben ze mij verteld omdat HCG pas later in de urine dan in het bloed komt (afhankelijk natuurlijk wanneer je je bloedtest laat doen natuurlijk! Bij mij gebeurt dat altijd 10 (of soms 11) dagen na de TP op dag 5). Sommige testen sporen kleine fracties van HCG niet op, andere wel. Ik heb er eigenlijk niet zo veel ervaring mee, want ik heb het nooit gedurfd om thuis te testen. Een keer waren we op reis en kon ik niet anders, maar ze zeiden me om twee dagen later dan de afgesproken dag van de bloedtest te testen, "om zeker te zijn". Dus een negatieve urinetest kan toch nog positief uitdraaien. Toen was die dus negatief en wist ik het zeker dat het niets was... Soit, hoe het allemaal in elkaar zit, weet ik ook niet, en het doet er ook niet toe, zolang er uiteindelijk eerst een positieve test, en vervolgens 9 maanden later een baby in je armen ligt. Maar dat die weg ernaar toe, f* hard kan zijn, dat hebben we allemaal begrepen.
Succes, sterkte aan iedereen!

[Pebbels]

@ Fremo:
Heel veel sterkte. Ik kan me (gelukkig) niet voorstellen hoe het voelt om je kleintje te verliezen. Ik hoop dat ik het nooit zal weten.
Ik vind dat jaloers zijn altijd een negatieve bijklank heeft. Want het is niet omdat je op iemand jaloers bent dat je het die andere niet gunt. Die 2 dingen staan los van elkaar. Voel je dus zeker niet slecht omdat je wat jaloers bent. Dat hebben we allemaal wel.

@ Mineke: De vraag van "wanneer beginnen jullie er aan" vond ik vroeger ook zo verschrikkelijk. Ik wou dan altijd boos reageren, maar dat kon natuurlijk niet.
Nu ik al een kindje heb is het vind ik nog erger geworden. Nu is het blijkbaar doodnormaal om te vragen hoeveel kinderen ik wil en af ik ze snel achter elkaar wil,... Met al de onbedoelde raad over hoeveel tijd er best tussen 2 kindjes kan zitten. Alsof iemand dat kan plannen!!
Ik heb ook nog nooit aan iemand gevraagd of die al dan niet kindjes wil en of er iemand zwanger is. Dat zijn gewoon vragen die je niet stelt. Je kent de situatie van een ander niet...


Hier zit wachtweek 1 er op, de 2e is altijd de moeilijkste. Ik begin weer vanalles te voelen, steken in mijn onderbuik, gevoelige tepels. Dat had ik bij de vorige IUI niet. Maar ja, eigenlijk is het nog veel te vroeg om ook maar iets te kunnen voelen, dus zal ik het maar op de Utro steken.

Heel veel moed iedereen!!

[Lien2]

Hier is het game over . Ik heb deze morgen een test gedaan, zo een goedkope van het Kruidvat en geen streepje te bespeuren. Ben dan maar ineens bloed gaan laten trekken. Moest toch in het ziekenhuis zijn voor mijn dochter en heb geen zin om tot morgen te wachten (normaal morgen pas bloedname).

Vind het echt niet leuk. Ik voel dezelfde symptomen als toen ik zwanger was van de tweeling en toen ik even zwanger was is augustus en nu zou ik niet zwanger zijn. Die verdomde medicatie. Dat maakt het ook zo moeilijk.

Pfff... effe een depri dagje

[mineke]

Lien, weet je de uitslag al van de bloedafname? Want het is echt zo dat een urinetest pas later zekerheid biedt dan een bloedtest! Zeker als je pas morgen mocht gaan voor een bloedafname. Dat staat trouwens in de bijsluiter (toch in die die ik eens had gekocht bij mogelijkheden die er waren bij een negatieve test en toch een zwanger gevoel!). Als je je bloeduitslag nog niet weet, zou ik nog niet zo snel wanhopen!

Pebbels, inderdaad! Ik ga ook nooit zomaar naar een kinderwens polsen. Je weet nooit welk verhaal erachter zit! Natuurlijk is het zo als je nooit hebt meegemaakt hoe het voelt om moeilijk zwanger te geraken, dat je het ook niet beseft dat dat voor een ander wel het geval kan zijn...