De Verdwaalde Ooievaar

Ik heb sinds 2 maanden een nieuwe relatie met een fantastische vrouw (39), vanwege eerdere relatie-ervaringen weten we beide hoe bijzonder het is tussen ons.

Ik heb zelf 2 kinderen uit een eerdere relatie, in mijn hoofd is het krijgen van nieuwe kinderen al een gepasseerd station. Ik wil niet nog een keer een co-ouderschap en traumatische ervaringen meegeven (ik ga er niet vanuit dat het nu weer stukloopt)

Nu was mijn vriendin na een periode van een paar jaar zonder relatie begonnen met het krijgen van een kindje via een donor. Ze stond op het punt om ermee te starten, toen kwamen we elkaar tegen.

De kinderwens van haar is altijd duidelijk geweest, maar ze twijfelde nog of ze niet voldoende zou hebben aan mijn gezin. Nu heeft ze toch aangegeven dat ze een kind wil. Dat is dus het einde van onze relatie.

Maar toch niet, want ik wil haar niet kwijt. Waarom niet nog een kindje, waarom zou het deze keer mis gaan in de relatie. Hoe lang moet je wachten voordat je in een relatie klaar bent voor een kindje, de biologische klok tikt door. 39 is toch beter dan 42 jaar.

Een andere optie is om via een donor een kind te krijgen, dat traject is al opgestart en kan op korte termijn actief worden, maar ja, dat voelt minder goed. Daarbij heb ik minder verplichtingen, maar dat wil ik wel!
Ik wil wel graag het kind samen opvoeden, maar we wonen nog niet samen.
Uiteindelijk wil ik dan liever een kindje van ons beide, maar dat is moeilijk vanwege de tikkende klok

Een andere optie is om met de relatie te stoppen (misschien vrienden blijven) Zodat mijn vriendin haar kind alleen kan krijgen, maar dat is helemaal niet wat we willen.

We zijn erg op zoek naar een oplossing die bij ons past. Wellicht zijn er mensen met meningen of ervaringen die ons wat kunnen helpen.

Beste Johan,

Hoewel ik zelf niet in jouw situatie zit, verre van, wil ik toch graag reageren omdat jouw eerlijkheid me wel treft.

Ik zou je aanraden om eens goed met je vriendin te praten hoe jullie de verschillende scenario's dan juist bekijken. Ik weet, het klink cliché maar toch.

Een kinderwens is heel sterk, als ik het goed begrijp wilt je vriendin sowieso verder gaan hiermee. Ik voel ook dat jullie elkaar ook graag zien en eigenlijk heel graag bij elkaar blijven. Vraag is dan of jij mee stapt in het verhaal. Stel dat ze via een donor zwanger wordt.Het kind draagt de naam van de moeder, maar zal wel bij jullie opgroeien, zal jouw aanzien als een soort papa. Hoe wil je dit zien? Ga je mee betalen voor het eten, kledij van dat kind? ... Dit zijn heel praktische zaken, maar volgens mij wel vragen die je je moet stellen. Als je vriendin zwanger wordt van jou, zijn die zaken vermoedelijk wel een evidentie?

Puur persoonlijk zou ik er voor durven gaan om samen voor een kind te gaan. Maar dit is zeer persoonlijk en kunnen jullie uiteraard enkel voor jullie zelf beslissen. Ik kan alleen maar adviseren om goed met elkaar te praten en de verschillende scenario's goed door te praten met elkaar.

Ik wens je heel veel succes en sterkte toe!

Moeilijke situatie.
Zelf was ik ook bezig via een donor toen mijn nieuwe relatie zich aandiende.
Ik ben toen gestopt met de donor om te kijken hoe onze relatie aangroeide. Elke maand deed het weer pijn wanneer ik een poging niet gebruikt had. En toen onze relatie zo ver was dat ik er echt aan vast zat met mijn hart was hij nog niet klaar voor kinderen.
Hoeveel ik ook vvan hem houd/ hield toch kwam de gedachte dagelijks in mijn hoofd om toch voor een kind met een donor te kiezen. Een schuldgevoel naar hem toe. Een schuldgevoel aan mezelf vanwege het laten lopen van kansen.
Het heeft me echt kapot gemaakt.
Inmiddels is hij er wel aan toe. We proberen nu samen zwanger te worden, maar dat lukt nog steeds niet.
Ik kan het niet helpen, maar ik ben toch nog constant bang da ik mijn kans vergooit heb door 3 jaaar op hem te wachten.

Wat ik probeer te zeggen is dat een kinderwens heel diep zit. Hoeveel je ook van je partner houd, het is moeilijk om samen verder te gaan wanneer je hier niet mee op een lijn ligt.

Sterkte met jullie keuze.