relatie loskoppelen van kind
Geplaatst: 7 april 2013, 10:32
Hallo Allemaal,
Ik wil even kort mijn verhaal doen en eens nagaan of er nog lotgenoten zijn.
Mijn vriend en ik hebben tot hiertoe een latrelatie gehad. We zijn 3 jaar samen. Ik heb altijd verlangd naar meer, je weet wel: huisje, boompje, kindje...
De reden dat we dan ook nog niet zijn gaan samenwonen is omwille van mijn kinderwens en omwille van het feit dat mijn vriend de relatie goed vind zoals die is. Hij wil geen kinderen omwille van verschillende redenen: hij is zelf kind van gescheiden ouders en heeft daar als kind heel erg van afgezien. Hij heeft bovendien een job die geen zekerheid biedt, maar hij wil er ook niet weg gaan omdat hij er al zo lang werkt en geen verandering wil. Hij vind zichzelf bovendien te oud. Hij is er 42, ik wordt er 30.
Nu had ik hem voor het blok gezet: ofwel kiest hij voor mij en neemt m'n kinderwens erbij, ofwel zet ik er een punt achter en dan wil ik gaan voor bam-mam.
Zijn voorstel is nu dat ik gewoon ga voor bam-mam en we elkaar ondertussen gewoon blijven zien en onze lat-relatie verder zetten.
Ik weet niet of ik dat wel zie zitten. Ik vind het zo moeilijk om me los te maken van het idee huisje boompje kindje met een partner en bovendien staat het een gezonde relatie nadat ik dan uiteindelijk een kindje zou hebben van een zaaddonor in de weg.
Ik ben ookbang dat als ik dan voor bam-moederschap ga en ik zou klagen over kwaaltjes dat ik ook het deksel op mijn neus zal krijgen en dat hij me niet zal steunen in de zin van: "tjah het was jou keuze, ik heb je hier niet toe gedwongen".
Ik weet niet of ik dat er dan nog bij wil/kan nemen. Het lijkt me dat de zwangerschap op zich al zwaar en emotioneel zal zijn en bovendien wil ik dat dat een gelukkige periode wordt en wil ik me niet druk hoeven maken over een relatie die dan ook nog eens onder druk staat.
Zijn er hier mensen die hetzelfde meegemaakt hebben of in dezelfde situatie zitten? Hoe is dat bij jullie verlopen?
Ik wil even kort mijn verhaal doen en eens nagaan of er nog lotgenoten zijn.
Mijn vriend en ik hebben tot hiertoe een latrelatie gehad. We zijn 3 jaar samen. Ik heb altijd verlangd naar meer, je weet wel: huisje, boompje, kindje...
De reden dat we dan ook nog niet zijn gaan samenwonen is omwille van mijn kinderwens en omwille van het feit dat mijn vriend de relatie goed vind zoals die is. Hij wil geen kinderen omwille van verschillende redenen: hij is zelf kind van gescheiden ouders en heeft daar als kind heel erg van afgezien. Hij heeft bovendien een job die geen zekerheid biedt, maar hij wil er ook niet weg gaan omdat hij er al zo lang werkt en geen verandering wil. Hij vind zichzelf bovendien te oud. Hij is er 42, ik wordt er 30.
Nu had ik hem voor het blok gezet: ofwel kiest hij voor mij en neemt m'n kinderwens erbij, ofwel zet ik er een punt achter en dan wil ik gaan voor bam-mam.
Zijn voorstel is nu dat ik gewoon ga voor bam-mam en we elkaar ondertussen gewoon blijven zien en onze lat-relatie verder zetten.
Ik weet niet of ik dat wel zie zitten. Ik vind het zo moeilijk om me los te maken van het idee huisje boompje kindje met een partner en bovendien staat het een gezonde relatie nadat ik dan uiteindelijk een kindje zou hebben van een zaaddonor in de weg.
Ik ben ookbang dat als ik dan voor bam-moederschap ga en ik zou klagen over kwaaltjes dat ik ook het deksel op mijn neus zal krijgen en dat hij me niet zal steunen in de zin van: "tjah het was jou keuze, ik heb je hier niet toe gedwongen".
Ik weet niet of ik dat er dan nog bij wil/kan nemen. Het lijkt me dat de zwangerschap op zich al zwaar en emotioneel zal zijn en bovendien wil ik dat dat een gelukkige periode wordt en wil ik me niet druk hoeven maken over een relatie die dan ook nog eens onder druk staat.
Zijn er hier mensen die hetzelfde meegemaakt hebben of in dezelfde situatie zitten? Hoe is dat bij jullie verlopen?