De Verdwaalde Ooievaar

voor ik dit ludieke, maar ook -ik moet mijn hart even luchten- topic start, wil ik wel duidelijk maken dat ik werkelijk een heel lieve, zachte, toffe, intelligente man heb die bovendien ook nog eens een super-dad is maar soms , soms zou ik hem achter het spreekwoordelijke behang kunnen plakken! en vraag ik me af wat hij of hij nu doet alsof of of hij nu werkelijk zo hulpeloos is als hij soms laat uitschijnen?

*elke dag vraagt manlief: ' wat moet er op J zijn boterham? wat gaat J eten deze middag?

*manlief denk geloof ik echt dat verse lakens als bij wonder zelf op zoonlief zijn bed springen 'kijk J, er liggen nieuwe lakens op je bed?'hetzelfde principe is volgens hem ook van toepassing op verse kleren, slaapzak, bavetje voor J en de overtrekken van de verzorgingskussen en handdoeken! ik denk dat hij in de veronderstelling is dat ze zelf in de wasmand en vervolgens in de wasmachine en aan de draad springen

* manlief onze zoon net voor het slapengaan dol maakt met gekken luidruchtige spelletjes om dan een half uur later zoon met een verbaasd blik in mijn armen te duwen met de boodschap: 'kweet nie ze, maar ik krijg hem nie in slaap, probeert gij eens?'

* als ik dan toch eens weg ga, en manlief in charge is, kom ik terug en zie op het aanrecht en tafel de restanten van de fruitpap(schillen, klokhuizen, rasp, halfleeg bordje e), zit zoonlief onder de betterfood (en manlief ook) en zegt hij doodleuk: 'tja, bavet vergeten'

*als zoonlief net slaapt,de pappie wel altijd iets moet boren, zagen of in elkaar kloppen en als hij dan wakker komt antwoordt hij laconiek: 'tja, hij wordt wat ouder al hé (9 maanden, kweet nie, 14 uur slaap is zo het gemiddelde), hij zal minder slaap nodig hebben'

* en tot slot: mannen zijn per definitie kleurenblind, dit leid ik af aan de combinaties die mijn man zoonlief aansteekt

maar aan de andere kant, als ik hen samen zie spelen, hem een badje zie geven en samen plezier maken smelt mijn hart en denk ik: mijn schatten! en je vult elkaar aan als ouders, maar je bent niet dezelfde...

wie nog straffe, gekke, rolling-your-eyes papa-verhalen?

Hahaha, hilarisch, vooral die kleurenblindheid kan ik mij alvast levendig voorstellen!
Wij verwachten ons eerste kindje pas in februari, maar ik verwacht mij ook aan hilarische klerencombinaties.
Kei leuke topic!

inderdaad, herkenbaar!

*ivm. de kleurenblindheid: ik leg dan maar altijd de kleertjes klaar wnt manlief zou dochtertje in pyjama nr crèche laten gaan:).

*bij elk huiltje vn twin klinkt het: wanneer moeten ze eten?... ook al heb ik nog maar net een voeding gegeven.

*helemaal geen besef hbbn vn ritme en (nakende) honger.

*als we al halfweg zijn plots vragen: de luiertas is toch mee, hé...

* denken dat je alle tijd vn de wereld hebt om alles in de winkel te halen en er niet bij stilstaan wat een organisatie dat vergt met drie kleine kindjes.

* rond spitsuur in huis ff een babbelke gaan slaan met de buurman.

maar ach, je vergeeft het hem meteen als hij met de kindjes aant spelen is en hen aant schateren brengt:).

Liesje

voila, zoon slaapt en wie staat er in de kamer er naast te roefelen??? juist ja...

Liesje: buurman-pintje-drinken-of ik-ga-efkes-naar-de gamma/hobbyrama/beesten eten geven-vanondermuizing net als jij wil gaan koken en e waske opvouwen en e nieuwke wilt insteken en zoonlief tracht eten te geven, of dringend moet verversen is zeer herkenbaar...toppie moment uitgekozen liefje!

ivm inzicht in ritme/eten etc: hier is het ook soms net het omgekeerde: zijn we ergens aan het wandelen in de buurt, of staan we eens gezellig te kletsen met de buurvrouw schiet hij bijna in hysterie want 'het is al bijna 4uur en dan moet zoonlief fruitpap eten!!! alarm alarm, alles laten vallen richting appelsien, banaan en appel ! kheb hem al diverse keren trachten duidelijk te maken dat zoonlief echt niet gaat verhongeren als zijn fruitpap een halfuurke later komt!
of eten afwegen...nog zoiets: manlief flipt als ik eten klaar maak 'opt zicht' het MOET zoveel gram zijn !!!
het heeft ook wat met onzekerheid te maken zeker? soms laat ik hem echt 'brosselen' ook al moet ik dan geweldig op mijn tanden bijten om niet in te grijpen, gewoon om niet als een bemoeizuchtige kloek beschouwd te worden en hem toch ook wat zelfvertrouwen te geven en een eigen stijl te ontwikkelen.

hier een papa die al sinds dochterlief geboren is haar sokjes vergeet uit te doen als hij haar in bed legt (ze is ondertussen al 2.4j)

herkenbaar. hier ook een heel lieve papa.
maar hij slaagt er toch in van een pull andersom aan te doen bij onze kleinste. en dan verwonderd te kijken als ik hem hierop wijs.

mannen toch

ik ben echt heel gelukkig met mijn man. Hij is een geweldige vader, en helpt evenveel met de kindjes als ik (of dat denkt hij toch )

toch een frustratiepuntje: hij slaagt erin om altijd net dan naar het groot toilet te moeten gaan als de tweeling jengelt omdat ze moe zijn, en mijn oudste dochter intensief veel aandacht nodig heeft. En hij wil steeds skypen met zijn moeder in het buitenland die 10 minuten dat we met zijn allen rustig aan tafel kunnen zitten, waardoor ons eten uitloopt, en de tweeling alweer honger heeft voor ik klaar ben met eten...

maar daarbuiten: geen klachten!

Tof topic.
Ons kleintje is nog maar 4weken,maar mss kan ik binnenkort gretig meeschrijven

Ik mag eigenlijk niet klagen. Mijn man werkt fulltime en heeft een druk bestaan, maar vanaf dat ie thuis is, gaat alle aandacht naar de zoon. Hij doet niks liever dan de zoon in zijn bad steken en hem zijn avondfles geven.

Hoe hard ik ook denk om een minpunt aan hem te vinden -als vader dan - ik kan niet echt iets bedenken. Misschien enkel -zoals bij Pixi- dat opruimen niet echt zijn sterkste kant is. De rommel opkuisen na zijn fruit is ook vaak voor mij.
'Ja maar, ik ging dat nog opruimen hoor'
Wanneer dan? Als er al een appelboom in de keuken groeit?

Haha heel herkenbaar allemaal!

Hier een man die in shiften werkt en van de week heel verwonderd was toen ik het even allemaal niet zag zitten en zei dat dat georganiseer van wie-moet-waar-nu-weer-naartoe-en-is-er-wel-voldoende-opvang eventjes hartsgrondig beu was.

Ook was hij heel verwonderd dat ik zaterdag erg kwaad was toen hij tot 11.30u in zijn bed lag, terwijl ik al maanden niet slaap (de dochter van 9 maanden vraagt 's nachts nog steeds om de drie uur een voeding) en snak naar eens te kunnen uitslapen.

Grrr, maar net deed hij een leuk verstopspelletje met de zoon en al strijkend kon ik een glimlach toch niet onderdrukken...