De Verdwaalde Ooievaar

Kheb zelf lang getwijfeld of ik wel kinderen wilde. Ik denk omdat ik zelf mijn mama jong verloren heb, kwil dat mijn kindjes niet aandoen... Maar het verdriet sleet en toen wilde ik wel graag kindjes. Ventje eerst niet. 't Hoefde niet voor hem, maar als ik er graag wilde, dan was het goed. Zo gezegd zo gedaan ('t had wat meer voeten in de aarde dan gedacht maar kom ).

Kheb "mijn" twee kindjes en ben er supergelukkig mee. Maar ventje laat het soms nog altijd "afweten", ale, in mijn ogen dan. Kzal een concreet voorbeeld geven. Hij komt vandaag thuis, is moe. Ploft in de zetel en valt in slaap. Ik ben aan het koken en zorg voor de twee kindjes. Druk maar oké, çava hé. Dan de twee in bad, was hoognodig. En dan in bed, maar ze gaan allebei moeilijk slapen tegenwoordig. Dus ja, huilende kinderen. En hij komt niet naar boven om te helpen. Kmaak daar een boze opmerking over, en hij zegt doodleuk "kheb daar niet om gevraagd hé, dat weet je". Kga daar als ze in bed liggen met hem over praten. Gesprekje als volgt:

Ikke: "wat bedoelde je daarmee precies?"
Hij: "ja, dat weet je hé"
Ikke: "ik denk het maar kan het moeilijk geloven, zeg het eens"
Hij: "ik heb niet gevraagd om kinderen, dus vind ik het logisch dat jij er meer naar omkijkt dan ik"

Ben in tranen naar boven gegaan (met de jongste nog in mijn armen), want ja, wat moet ik daarop zeggen...

En zoiets komt geregeld nog naar boven, en ik weet niet wat ik daarmee moet.

Vroeg of laat horen de kinderen dat, en dan? Wat moeten zij dan daarvan denken?

Als de kinderen er niet waren, was ik al lang weggeweest, maar ik kan toch niet van hem scheiden? Hij zou wel hoederecht willen (we hebben het daarover gehad, kheb hem gevraagd of hij de kinderen nog zou willen zien), dus dan zie ik mijn kindjes niet om de week ofzo. En dat kan ik niet aan. Plus tis hun papa, en hij ziet ze wel graag.

Dus ik kan niet weg met de kinderen. Maar blijven is misschien ook niet goed voor hen. Steeds vaker wil ik hen gewoon meenemen, als ik het kon geregeld krijgen dat ze hun papa nooit meer zouden zien (en zo hem vergeten, ze zijn nog klein...), dan had ik 't mss al gedaan.

Ik probeer over het algemeen gewoon vol te houden tot ze 18 zijn ofzo...

Iemand nog zo'n ventje, of je bent zelf zo als mama? Dat de ene partner wel kinderen wou en de andere niet, en dan toch gedan en dan?

(soms denk ik had ik maar beter nagedacht, maar dan had ik mijn twee schatjes niet gehad...)

Loeki...wat lees ik nu allemaal...waar moet ik beginnen...

Eerst en vooral, wat VRESELIJK LELIJK van je man, om zoiets te durven zeggen tegen jou, jij die zo veel doet voor je kindjes, jezelf (volgens mij) vaak wegcijfert voor hen, blijft volhouden, om hen, zijn kinderen, het beste te kunnen meegeven. Echt slecht maar ook Ik wou dat ik je nu kon troosten...

Komaan seg, ziet hij zijn kinderen graag of niet? Dat staat los van jullie relatie toch? Oke, de meeste mannen doen minder in het huishouden, naar de kindjes toe, maar zeggen dat hij er niet om gevraagd heeft, komaan!! Hoe onrespectvol...

Wat moeilijk om langs deze weg je een hart onder de riem te steken, pb-tje voor weekend kan als je wil.

oh jee, Loeki, ik lees dit met tranen in de ogen. sorry, maar daar ben je niets mee hé
'k zou 't liefst van al je ventje een dikke schup onder zijn kont geven!

hij heeft de kindjes ergens wel gewild hé, hij is mee in de MMM gestapt. en hij kan nu misschien wel zeggen dat het tegen zijn zin was... de kindjes zijn er, hij is er blij mee en hij ziet ze graag.

dat hij zich nu van zijn vaderlijke taken ontziet vind ik niet kunnen. Iemand zou hem moeten terechtwijzen vind ik.
en ja, dat het de liefde langs jouw kant wegneemt is begrijpelijk.

als eerste ingeving zou ik jullie relatietherapie of iets dergelijks voorstellen. een gesprek met een psycholoog (maar ja, wat doe je intussen met de kindjes )
of is er een persoon die je heel goed kan vertrouwen en die een goede band met hem heeft?

ik begrijp ook heel goed dat je denkt aan scheiden en de voor- en nadelen van die kant. je doet het enerzijds voor de kindjes terwijl je anderzijds zelf niet gelukkig bent.
ik kan je alleen maar aanraden om niet tot de kinderen 18 zijn ongelukkig te zijn!
mijn ouders hadden een vrij slecht huwelijk. wij hebben honderden ruzie's gezien. mijn mama 'kon' ook niet weg (financieel, praktisch). mijn papa is enkele jaren geleden gestorven, ik was al uit huis. mijn mama is op een bepaalde manier opengebloeid. soms vind/vond ik haar hypocriet, maar ik begreep ook heel goed hoe het moet zijn om in een relatie gevangen te zitten.
in mijn dichte omgeving ken ik nog iemand die in een relatie gevangen zit, maar zelf besloten heeft om niet weg te gaan en daardoor zichzelf zelfs in gevaar stelt...en ik kan er niets tegen beginnen.

persoonlijk zou ik geen jaren bij een man kunnen blijven als ik geen liefde meer voel, en al zeker niet als ik het gevoel zou hebben dat de kindjes een last voor hem zouden zijn.

dus ja, wat kan ik jou aanraden?

een mega dikke knuf geven allessinds en hopelijk geraak je er uit. Misschien is er een kans dat je met je ventje kan (laten) praten en dat hij bijdraait. dat hij zegt dat het uiteindelijk niet zo bedoelt is.

Maar weet ook, Lieve Loeki, dat je op deze manier niet verder kan.
je bent nu al superwoman. diep respect. maar hoe ver kan je nog gaan?
mijn emotionele weerstand is al maanden aan het slabakken. en het duurt echt lang eer ik terug wat het gevoel krijg vastere grond onder de voeten te krijgen. Hoe langer je met een probleem rondloopt, hoe langer het duurt om er terug bovenop te komen.

Sterkte meid, ik wou dat ik iets meer kon doen!

't Gaat wel zeker. Is niet de eerste keer... 't Moet er soms gewoon eens uit hé...

Hij doet minder ja, tot daar aan toe. En ik snap dat hij moe is. Maar hij kan dat dus effectief zo zeggen hé. En hij ziet daar geen graten in. Kheb daar vroeger al eens over doorgeboomd, dat ik dat toch niet vind kunnen dat hij dat zo zegt, en dan begint hij te zagen dat ik ook niet uit mezelf dingen doe zoals het gras afrijden. Of dat hij ook niet aan mij vraagt om het zwembad te onderhouden, want ja, hij wou een zwembad en dus draagt hij daar de gevolgen van zegt hij.

Alsof een zwembad hetzelfde is dan kindjes...

Kzou willen zeggen dat hij het niet zo bedoeld, en hij ziet mijn kindjes ook heel graag; 't worden gewoon hoe langer hoe meer mijn kindjes, en hij babysit wel eens, of hij speelt ermee, ... . Nu ja op zich oké hé, maar waarom zegt hij dat zo, en blijft hij dat zeggen, ookal heb ik al 100 keer "shhhht" gedaan, omdat Yveske zijn slaapkamerdeur openstaat.

Tis vooral dat. Kwil hen daartegen beschermen. Dat uitleggen. Maar ik weet niet hoe... Plus als ik dat nu zou uitleggen, Yveske snapt dat toch niet. Maar als hij zijn papa zoiets hoort zeggen, wat gaat hij daar dan onder verstaan???

(grappig dat we weer tegelijk op dvo zitten )

het klinkt misschien ook cru hé, maar als hij zich echt als een slechte papa gedraagt, zou je dit kunnen gebruiken tegen hem bij een mogelijke scheiding en zo co-ouderschap vermijden. vermoedelijk kan je hem de kinderen niet helemaal afnemen of zo, maar misschien kan je het bezoekrecht beperken. 'k zou het ook niet aankunnen mijn kindjes telkens een week of zo te moeten missen, zeker niet als de band met de papa om zeep is.

Pff, komaan zeg, is dat nu zoveel gevraagd om eens te helpen de kindjes in bed te leggen, eens met hen te spelen, wat aandacht te geven. Kan het niet geloven

Mijn man heeft het erg druk, is veel weg van huis of veel in de tuin bezig of 's avonds nog aan het werk. maar als ik echt hulp nodig heb (zoals een lastige peuter in bed krijgen), dan is hij er. Twee nachten geleden lag A te huilen en ik werd niet wakker, toen is hij WEL opgestaan (kan 't op mijn 1 hand tellen, maar kom). en dat apprecieer ik uiteindelijk wel
maar hij ziet de kids doodgraag en is een supergoeie papa. hij zou zelf ook wel willen dat hij meer tijd voor hen had dus ja...

Je hebt natuurlijk wel ergens gelijk Sterretje... Maar ik cijfer mezelf met plezier weg hoor, toch zeker voor de kindjes. Kwil nu niet dramatisch gaan doen, maar er is toch verder niks in mijn leven? Ale zo zie ik dat nu (en ja ik ga later als ze groter zijn in een diepe put vallen waarschijnlijk, ma ben me daarvan bewust). Dus voor mij oké.

Ik wil gewoon doen wat het beste is voor hen, en ik weet niet wat dat is. Misschien is het weggaan, en hen dan alleen in weekends ofzo gaan "laten spelen" bij papa als het voor papa uitkomt; maar dan moet ik hen missen en daar word ik dan weer egoïstisch... kwil dat niet!!!

Relatietherapie al voorgesteld aan ventje, hij ziet er het nut niet van in (plus idd ja waar blijf je met de kinderen... ventje gaat er zeker geen verlof voor nemen). Mss moet ik idd alleen gaan? (alleen op relatietherapie... )

En ahja, kmoet hem toch verdedigen. Hij is wel een goeie papa. Hij zorgt wel mee voor hen. Staat 's nachts ook geregeld op. Eigenlijk geen klagen, behalve dan dat ik alles moet vragen, en hij niets uit zichzelf doet. En als ik "teveel" vraag (tja kweet nooit van te voren wat teveel is) dat zegt hij "die lelijke dingen". Qua papa zijn doet hij wel hetzelfde als de doorsnee papa denk ik (een papa die dingen uit zichzelf doet zal over het algemeen wel zeldzaam zijn?); ma 't zijn die lelijke dingen die hij blijft zeggen...

Zou ik ten rade kunnen bij een kinderpsycholoog? Er moet toch iemand zijn die mij professioneel kan adviseren in het relativeren van zulke uitspraken van papa's... ?

Loeki,

Begrijp ik je goed als hij zulke dingen zegt als Yveske erbij is? En dat je bang bent dat Yveske het "verstaat" of zo? Of begrijp ik je nu verkeerd?

Hij wil het soms zeggen als Yveske erbij is, maar ik zeg dan dat hij moet zwijgen. Tot nu toe heeft hij dat altijd gedaan. Maar hij zegt het soms wel als Yveske in zijn bedje ligt bijvoorbeeld, nog niet slaapt, en de deur staat open...

En ja, das mijn grootste zorg. Dat Yveske gaat horen dat "papa geen kindjes wilde". Wat moet dat niet doen met een kind???

Overdrijf ik? Is het bagage? Mijn vader heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij een zoon wou (kben de tweede en laatste dochter). En ook al zag hij me ergens graag (op zijn eigen manier, lang verhaal), ik heb me altijd ergens "schuldig" gevoeld.

Je man mag zoiets nooit zeggen als de kans bestaat dat Yveske het hoort. Maar ik denk Loeki, dat een kindje van die leeftijd dat nog niet begrijpt, mss weet Fien hier wel meer over. Maar nogmaals, wat niet wegneemt dat hij dat nooit mag zeggen in hun bijzijn.

Dikke knuffel voor dat "schuldgevoel", dat draag je waarschijnlijk altijd wat mee...

"k denk ook niet dat Yveske dat nu al begrijpt. hij weet toch wel dat papa hem graag ziet hé, en hij heeft maar 1 papa, en hij is niet anders gewoon.
't zou pas raar voor hem zijn moest papa er nu ineens niet meer zijn.
maar ja, op deze leeftijd went dat vrij snel denk ik

en denk je dat hij dat jaren aan een stuk zou kunnen zeggen? dat hij bij dat standpunt blijft?
'k vind dat zo grof eigenlijk

en hoe is jullie relatie zelf eigenlijk, of is daar op zich geen sprake meer van?

'k vind het sneu voor jou hoor, maar begrijp wel dat je het er voor over hebt als dat beter is voor de kindjes.

misschien moet je toch zelf maar eens een psycholoog raadplegen? al was het maar om orde in je gedachten te krijgen!

Ik weet 't dus echt niet... Yveske snapt heel goed wat "willen" en "niet willen" is (helaas... ). Hij snapt ook "papa" en hij weet dat hij een kindje is. Dus de woorden "papa wil geen kindjes" moet hij zeker snappen. Kweet gewoon niet in hoeverre hij dat vertaalt naar "papa wil mij niet en Baby niet". En in hoeverre hij daar dan verdriet van voelt.

Onze relatie. Hmmmm. Kheb een hele tijd het gevoel gehad dat ik 't nooit ging volhouden. En nu is het een hele tijd beter. We praatten meer, er is meer wederzijds begrip. Maja tis wankel allemaal... en 't stort rap in. Dus ja kweetnie. Niks definitiefs verloren denk ik, maar ook zeker niet oké. Er moet aan gewerkt worden en voor 't moment zitten we beiden met een tekort aan energie net omdat de kindjes nogal veel vragen. Dus ja, ook gewoon moe hé. Kzie het op zich nog wel beteren, maar er zijn dingen gezegd en gedaan die ik nooit zal vergeten (slechte dingen). Ik weet nog niet of ik hem daarvoor ga kunnen vergeven, zal ervan afhangen van hoe 't verder gaat.

Mja kheb wel een goeie psy. Ben heel lang niet meer geweest. Pffff eentje die altijd zorgeloos zwanger is geweest en twee keer (bij mijn weten, mss al drie intussen) thuis bevallen. Kan ik meteen nog eens gaan "bleiten" over Baby's ziekenhuisbevalling. ( )

Heel in t kort want lig al in bed en dan is t moeilijk om veel te typen op een smart phone. Als ervaren ex-alleenstaande mama kan ik je iets meegeven om eens over na te denken: scheiden is lijden, maar het is wel lijden van voorbijgaande aard. Voor kindjes zijn scheidende/gescheiden ouders ook niet gemakkelijk maar onderschat ook de veerkracht van een kind niet. Zeker jonge kindjes passen zich gemakkelijk aan. Mijn zoon was ook maar 3 toen we uit elkaar gegaan zijn en het heeft even geduurd voor we allemaal onze draai gevonden hadden... Moeilijk dus maar niet onoverkomelijk.
Dat hij aanvankelijk geen kinderen wou, kan ik begrijpen maar hij heeft uiteindelijk toch als volwassen man WEL voor kindjes gekozen. Dan moet hij maar mee instaan voor de gevolgen van zijn beslissing en jou niet het gevoel geven dat je er hem bij wijze van spreken ingeluisd hebt. En het al zeker niet ter sprake brengen in het bijzijn vd kinderen.

Nu ik heb wat de indruk dat er voor hem mss andere dingen spelen. Voelt hij zich, zoals zo veel mannen verwaarloosd na de komst vd kinderen? Zelf vind ik het een flauw excuus hoor maar bij veel mannen ligt dat wel aan de basis v relatieproblemen. Hebben jullie het daar al over gehad? En neem daarvoor ook niet de schuld op jou he. Mannen moeten op dat vlak maar eens wat minder egoistisch zijn...

Anyway, alvast dikke knuffel. Chapeau dat je zo openhartig bent. Je komt er wel uit en ook voor dit soort problemen kan je hier terecht he...

Heel in t kort want lig al in bed en dan is t moeilijk om veel te typen op een smart phone. Als ervaren ex-alleenstaande mama kan ik je iets meegeven om eens over na te denken: scheiden is lijden, maar het is wel lijden van voorbijgaande aard. Voor kindjes zijn scheidende/gescheiden ouders ook niet gemakkelijk maar onderschat ook de veerkracht van een kind niet. Zeker jonge kindjes passen zich gemakkelijk aan. Mijn zoon was ook maar 3 toen we uit elkaar gegaan zijn en het heeft even geduurd voor we allemaal onze draai gevonden hadden... Moeilijk dus maar niet onoverkomelijk.
Dat hij aanvankelijk geen kinderen wou, kan ik begrijpen maar hij heeft uiteindelijk toch als volwassen man WEL voor kindjes gekozen. Dan moet hij maar mee instaan voor de gevolgen van zijn beslissing en jou niet het gevoel geven dat je er hem bij wijze van spreken ingeluisd hebt. En het al zeker niet ter sprake brengen in het bijzijn vd kinderen.

Nu ik heb wat de indruk dat er voor hem mss andere dingen spelen. Voelt hij zich, zoals zo veel mannen verwaarloosd na de komst vd kinderen? Zelf vind ik het een flauw excuus hoor maar bij veel mannen ligt dat wel aan de basis v relatieproblemen. Hebben jullie het daar al over gehad? En neem daarvoor ook niet de schuld op jou he. Mannen moeten op dat vlak maar eens wat minder egoistisch zijn...

Anyway, alvast dikke knuffel. Chapeau dat je zo openhartig bent. Je komt er wel uit en ook voor dit soort problemen kan je hier terecht he...

oooo Loeki allereert een dikke knuf.

Het verschil ligt hemook tss man en vrouw he.een vrouw kan zich helemaal wegcijferen voor de kindjes; er zijn maar zelden mannen die dit kunnen en willen.
en je verwacht dat niet van hem maar misschien denkt hij erwel zo over. Kvind de uitspraak ook eigenlijk degoutant.

Ikzelf was een heel zieke baby-peuter-kleuter en zelfs nog iet ouder. en ik heb mijn mama regelmatig horen zeggen: als ik het allemaal op voorhand had geweten dan ha dik geen 2de genomen en ikwou geen 2de maar mijn schoonzussen hebben me overhaald. this iets wat ik jaren heb gehoord al weet ik niet meer vanaf wanneer ik het heb onthouden.
wel het is iets wat pijn doet en ik zal het nooit meer vergeten. Al heb ik wel een heel sterke band met mijn mama.Nu een jaar of 2 geleden heb ik toen ze het nog eens zei, gezegd dat ik dat niet leuk vond en dat zoiets wel pijn doet. ze heeft het zowat weggelachen maar ze zegt het wel niet meer.

Om maar te zeggen dat ik het echt begrijp zo een opmerking kan niet. Misschien begrijpt Yveske het nu nog niet maar zolang zal dat niet meer duren.

scheiden is iets waar je volgens mij goed over moet nadenken. Ongelukkig moet je niet zijn tot ze 18 zijn.; zo kan je niet leven. Maar ik lees dat je hem toch nog wel wat graag ziet en dat je mits werk het nog wel een kans wil geven.
zeg waar het op staat, dat jet niet ziet zitten en dat als ergeen therapie je denkt over een split. Mannen dienen soms wakker geschud te worden.
Ikzelf denk altijd dat je alles eerst moet proberen.

En als je geen babysit vind tijdens de therapie kom ik wel !

knufje