De Verdwaalde Ooievaar

Ik zie mijn twee kindjes doodgraag, en al mijn vrije tijd gaat naar hen. Daarnaast komt het huishouden, en vanaf maandag terug het werk .Zoals velen onder jullie ben ik ook nog partner van, en langs die kant zijn er uiteraard ook verwachtingen. Aan een relatie moet je werken, das normaal.

Maar, een dag heeft maar 24 uur, waarvan ik momenteel liefst wat meer uren zou slapen , maar kom, L is nog maar 16 weken. Maar wat ik soms ook wel mis, is wat quality time voor mezelf. Ik betrap me erop dat mijn hele leven, denken en doen in functie is van de kindjes. Mezelf en mijn man, onze relatie, tja, van intimiteit is momenteel, en dat is al een tijdje zo , eigenlijk geen sprake meer. Zelfs aan eens praten met elkaar zonder dat het over de kinderen gaat, zelden. Nu zit ik alleen thuis, zoals regelmatig op zaterdagavond. En hoe zit het met mij? Ik heb al maaaaanden geen enkele avond eens weg geweest, of eens met vriendinnen afgesproken, eens gaan shoppen, zonder te denken "kmoet op tijd thuis zijn voor de kinderen". En eerlijk, ik mis dat wel, niet dat ik alle weken op stap moet gaan, maar nu ist nooit he, niet eens mijn zinnen verzetten, eens praten over iets anders dan pampers en flesjes...

Ligt het aan mij? Moet ik gewoon de agenda nemen en zeggen, DAN ga ik weg, let jij op de kinderen? Ik kan dat precies niet...

Bekopen doe ik het me toch, want nachtvoedingen én vroege vogels zijn voor mij, net als al de rest thuis. Administratie, huishouden, betalingen, boodschappen...

En ik wil niet klagen over mijn man hoor, want kwil geen andere .

Soit, veel in mijn hoofd, met de vraag, HOE (ver)krijg ik quality time voor mezelf? Worstelen jullie hier ook mee, of ligt het aan mij? HOE pakken jullie dat aan?

Hey Nathalie,

Eerst en vooral super dat je beseft dat het een probleempje is dat je geen me-time hebt. Als je maar door en doorgaat, wreekt zich dat op het einde toch hé.

Ik heb (nog) geen 2 kindjes, maar ik herinner mij levendig het gevoel van toen ik net terug ging werken na mijn zwangerschapsverlof. Zelf springen voor je kindjes en dan nog iedereen die aan je arm trekt: man, vriendinnen,... Huishouden waar je maar blijft achteraan hollen,...

Het gevoel je zelf in 100 stukjes te moeten hakken om iedereen (inclusief jezelf) tevreden te houden.

Kan je niet eens weggaan als je kindjes slapen:
-een avond met vriendinnen
-een uurtje of 2 shoppen tijdens een dutje
Zo hoef je je niet schuldig te voelen tov hem.

En je man op het hart drukken dat je dit ECHT nodig hebt en hem vragen in tussentijd vanalles te doen in het huishouden, of eens 1 nacht de de voedingen over te nemen.

Toen mijn man vroeg wat ik voor mijn verjaardag wou zei ik 'tijd'. Hij heeft bonnetjes gemaakt om elke week een paar uurtjes tijd voor mezelf te nemen en er staat op dat ik hem tijdens die tijd aan het werk mag zetten! (ik moet wel eerlijk toegeven dat ik ze nog niet gebruikt heb)

Zelf vind ik ook dat als mijn man van mij verwachtingen heeft op een bepaald vlak dat ik dan ook dingen van hem mag verwachten.

Nathalie, echt, gewoon dingen plannen! Je kindjes en je man gaan er uiteindelijk ook van genieten als jij je terug goed voelt.

Dikke knuffel en veel moed!
Repelsteeltje

ha Nathalie, dikke knuf en waarschijnlijk heel herkenbaar voor velen. Wat voor mij werkt, is een vaste afspraak. Eén avond per week ga ik naar tai-chi les en is het sowieso papa-avond. Ocassioneel iets plannen en daarvoor babysit organiseren schiet er hier vaak bij in, omdat ik dan altijd afweeg of het de moeite waard is (en vaak niet dus ...) Maar een vaste afspraak vind ik prettig werken omdat het mezelf dwingt tot me-time. Hopelijk blijft dit zo wanneer brusje geboren is. (nu ja, en wanneer alles weer een beetje op z'n plooi gevallen is in huis).

yep, heb vorig jaar tijdens mijn zwangerschapsverlof een cursus fotografie gedaan. Ik nam de kleine S dan zelfs mee (vanaf 3 à 4 maanden werd dat wel moeilijk, dan sliep hij niet zomaar de hele les door), maar daarna liet ik hem thuis en was't papa-time.
Mijn man stimuleert me wel om dingen voor mezelf te doen. Dat helpt ook wel uiteraard.
En aan die intimiteit moet je ook werken hoor. Anders wen je er allebei teveel aan om naast elkaar te leven.

dag nathalie, je bent zeker niet alleen hoor. Hier blijft er ook weinig me-time over. Ik probeer wel bewust dingen te plannen met vriendinnen, maar dat zijn dan geen spontane dingen maar vaak weken ervoor gepland. En erg vaak gebeurt het ook niet meer.
Ik mis vooral ook het gezellig met mijn partner iets gaan eten of drinken. Dat gebeurde vroeger zo vaak en dat mis ik.
Als mijn mama niet kan babysitten dan blijven we thuis, ik wil niet dat iemand anders om D'tje past en dan is de afweging voor mij ook snel gemaakt. vaak zijn we 's avonds ook uitgeput. een kleine peuter in huis, bouwwerken die aan de gang zijn en waar veel geregel bij komt kijken, een tweede spruit in de buik, voltijds werken... ik maak me wel zorgen voor als nummer 2 er is want hoe ga ik het dan allemaal combineren?

Wat ik wil zeggen neem gewoon me-time. regel een afspraakje met vriendinnen, eens gaan zwemmen, je eens laten verwennen bij de schoonheidsspecialiste. plan het goed en dan kan je er ook 100% van genieten. je werkt hard dus verdienen doe je het zeker!
Ook veel succes met het opnieuw gaan werken, geen makkelijke momenten, ik denk aan je!

dag nathalie!
ik denk dat je met iets worstelt waar veel vrouwen mee worstelen.
Verder denk ik dat je nu nog niet moet wanhopen en denken dat je verdere leven zo zal verlopen. Als de kleine L. wat groter is (en doorslaapt), heb je automatisch meer energie, en zal je ook weer andere dingen gaan plannen. Anderzijds ben jij net lange tijd thuis geweest, en is je man er wellicht gewoon aan geworden dat jij alles in huis doet (dat was bij ons toch zo). Toen ik terug begon te werken, en mijn dochter een paar weken daarna doorsliep, heb ik met mijn man aan tafel gezeten om de dingen te herbekijken. Ik vond dat ook hij wat meer taakjes op zich zou kunnen nemen, en gelukkig voor mij vond hij dat ook (alleen moest ik hem ertoe aanzetten).
Wij hebben tegenwoordig een family-planner (en dat met slechts één kindje). De zondag zitten we samen en overlopen we de week (wie brengt, wie haalt op, wanneer gaat mijn man voetballen, en wanneer ga ik er eens tussenuit). Mijn man moedigt mij aan om er ook zelf meer tussenuit te gaan, en dat helpt natuurlijk. Maar ik kan dat ook pas terug sinds ik gerecupereerd ben van de vermoeidheid.
Ik zou dus zeggen: moedig je man aan om ook eens een nachtvoeding/ochtendshift over te nemen. En vertrouw erop dat de sociale contacten / me-time gemakkelijker zullen terugkomen als de vermoeidheid weg is.
En wat de intimiteit betreft: is het voor jullie een optie om de kindjes een weekendje weg te doen en een romantisch weekendje te hebben?

héy meisjes
klinkt idd zoooooo bekend.
maanden geleden zat ik zelf in een dipje omdat alles me over het hoofd steeg, de vermoeidheid de overhand nam, ik me een sloor en sloof voelde, intimiteit ook niet wat het moest zijn en was ook niet happy met mezelf.
intussen is dit vele en vele beter, dus ik hoop hierbij wat tips mee te geven.
- hou er rekening mee dat naarmate de kleine L wat ouder wordt hij toch meer energie gaat vragen: willen ronkijken/kruipen moet geëntertaind worden, vaste voeding moet (op uur en tijd) bereid worden, vaste dutjes, ... enerzijds zorgt dit voor beperkingen, anderzijds voor meer structuur.
- ook de peuter zal enerzijds zelfstandiger worden en anderzijds energie vragen om hem te helpen in zijn ontwikkeling

mijn man heeft de voorbije twee jaar veel tijd gevraagd (en gekregen) voor zijn hobby (sport en vrienden) en voor zijn job. hij trok meermaals zonder nadenken de deur achter zich toe, plande mannenavonden, etentjes met oud-collega's en vele sociale evenementen. het was als vanzelfsprekend dat ik bij kleine A bleef en later met baby in de buik en nog later met peuter + baby thuis bleef.
ik heb dan ook aan een noodrem getrokken. manlief heeft het wel ingezien en heeft in zijn job een stap teruggenomen. heeft sinds de geboorte van I betere werkuren, maar moet wel vaak in het weekend werken.
een geluk voor mij was dat hij een ingreep moest ondergaan en daardoor enkele maanden niet kon gaan sporten. hij spendeerde veel meer tijd thuis en zag in hoe moeilijk ik het had en hoe veel werk twee kindjes wel niet geeft. Gaandeweg zijn we elkaar mee vrijheden gaan gunnen. we nemen ook regelmatig onze agenda's erbij en plannen dingen SAMEN en apart.
hoe we dit deden:
- ik plande mijn bodystyling. is een hap uit ons budget dus dat 'moet' renderen. man moedigt mij dan ook aan. ben hierbij 2x per week een uurtje van huis. vaak ga ik achteraf nog zwemmen als man hele avond thuis kan blijven
- manlief ging vaak zwemmen/lopen direct na zijn dagtaak
- koken werd niet langer een hobby maar een 'must' dus minder tijd in investeren, budgetvriendelijke en vooral tijdsbeperkende maaltijden bereiden. vaak koken voor de diepvries of voor 2 dagen. minder veeleisend zijn naar mezelf toe op dit vlak en af en toe eens pizza-dag inlassen. (nu niet meer wegens m'n dieet )
ik neem wel vaak genoegen met een boterham terwijl ik zorg dat manlief een eenvoudige maaltijd zelf kan opwarmen.
- wij hebben via kortingsites vouchers gekocht voor restaurants. moet binnen de x maanden geconsumeerd worden. dus direct onze agenda's erbij en een datum prikken, reserveren EN babysit regelen
- op onze avondjes samen: eerst wat over de kindjes praten, en later op de avond enkel andere onderwerpen aansnijden. is in het begin wat zoeken, maar al was het dat je over het weer praat, zolang je maar terug een gemeenschappelijk interessepunt vindt.
- geef elkaar complimentjes, los elke dag een knuffelmoment in, geef elkaar vaak een kus. duurt niet lang, doet altijd deugd en onderhoudt je relatie.
- vriendinnentijd: kwestie van weeeeeken/maanden op voorhand agenda's samen te leggen en avondje/middagje te plannen. moet niet voor halve dag of meerdere uren zijn, maar een snelle drink, sportuurtje of filmpje meepakken kan zoooo zalig zijn
effe kletsen over de kinderen, zagen over de mannen, roddelen over de buren, ... iedere vrouw heeft dat af en toe eens nodig.

het is ook belangrijk om een of meerdere personen te hebben die kunnen babysitten. bij ons zijn dat grootouders en zussen. geluk dat mijn schoonmoeder dichtbij woont en ik moet heel vaak op haar een beroep doen, al was het maar om een half uurtje te overbruggen dat we beiden van huis zijn.
vaak laten we oma komen oppassen om samen eens te gaan zwemmen of sauna te doen.

het is dus ECHT wel kwestie van die agenda's te pakken en afspraken te maken. net zoals bij Liefje geldt hier ook: vaste dag, vast tijdstip geeft meer 'verplichting' om de afspraak na te leven.

bij ons loopt het de laatste maanden vrij goed op deze manier.
al heb ik ook mijn slechte dagen. dan ben ik slechtgezind omdat manlief me 'weer alleenlaat met twee lastige kinderen' en omdat ik mijn werk niet gedaan krijg, omdat mijn huis een varkensstal is, omdat mijn haar niet in de plooi ligt en mijn eten aangebrand is'. die baaldagen horen er nu eenmaal bij
wij plannen ook heel vaak gezinsdagjes. op zondag bijvoorbeeld, in plaats van de verplichte familiebezoekjes te doen gaan we samen gezellig weg met de kindjes: kinderboerderij, plopsaland, speeltuin, of gewoon gaan wandelen. soms vragen wij dan ook oma/opa mee of we combineren het een met het ander.
manlief heeft hier nog steeds de meeste vrijheden. en soms zien we elkaar ook amper. zoals vandaag: vanmiddag loopt manlief mee in Antwerpen. ik ben vanochtend met A gaan zwemmen. het brengt ook wat stress met zich mee, maar toch amuseren we ons elk apart geweldig.
ik voel me een veel betere mama, en een betere partner als ik ook af en toe eens mijn ding kan doen.
af en toe evalueer ik eens met mijn man en zien we wat er mis liep of wat we nog kunnen verbeteren.
zo komt er hoogstwaarschijnlijk toch een poets vrouw eens ik full time ga werken.

ik ben ook veel minder perfectionistisch geworden. de ontbijttafel hoeft niet altijd afgeruimd te worden, stofzuigen i pl v dweilen volstaat ook al eens, strijk blijft al eens liggen, zolang ik maar genoeg tijd kan maken voor mijn schatjes en voor mezelf!

oei, is lang epistel geworden, maar ik wil graag meegeven: het is niet onmogelijk! maar het wordt je niet in je schoot geworpen. je zal voor je me/we time moeten vechten. het gaat niet altijd zonder een traan en soms voelt het alsof je kids meer bij een ander zijn dan bij jezelf, maar over de hele lijn geeft het toch meer kwaliteit aan mijn dagelijks leven!

Manlief niet in Antwerpen vandaag, wegens een verrekking in zijn been! Dan maar achter zijn boeken om te studeren. Moet ook gebeuren he, er staat veel op't spel. Dat maakt dat ik 's avonds, als hij gaat studeren, ik dus ook niet echt iets kan plannen.

En ondanks dat ik een echte planner en organisator ben, krijg ik het thuis niet zo goed gepland. Verschil is waarschijnlijk dat ze opt werk naar mij schikken en thuis ni he!

Goh, ik heb niet te klagen hoor, schoonouders waar we altijd op kunnen rekenen, vaak ook zus of schoonzus, mijn ouders,... Tligt meer aan mij denk ik, mijn eigen tijd opeisen, de kindjes kunnen loslaten.

De toekomst is zo onduidelijk qua kunnen rekenen op mijn man, zijn nieuwe job zal voor onregelmatige uren zorgen, weekend en waarschijnlijk ook nachtwerk. De gedachte maakt me wat benauwd.

Maar, ik heb jullie raad opgevolgd en net een berichtje gestuurd naar mijn twee beste vriendinnen, de meters van L, om eens samen te gaan eten.
Tis ook zoals Liefje zegt, als je een oppas nodig hebt, begin je af te wegen, en meestal blijf ik dan thuis...

Ik heb ook nog beurten Bodystyling staan, en hoop snel te kunnen starten.

L is nog klein he, F begrijpt al heel goed wat het is om naar moeke of tante te gaan, al dan niet om te spelen of te gaan slapen, en dat stelt me gerust om hem daarnaar toe te brengen.

Twas ook niet mijn bedoeling om te klagen via dit topic, eerder om van elkaar tips te krijgen qua aanpak, leuke ideetjes...

ik snap't volledig nathalie.
weet je hoe ik dingen heb leren bekijken? vroeger wou ik geen babysit (en al zeker niet opdringerige schoonmama). na al die jaren ellende om zw te worden en kindjes te krijgen was ik egoïstisch en wou zelr genieten van mijn gezinnetje. nu weet ik dat ik dat niet volhou, dat mijn man ook belangrijk is, dat ik zonder hem geen gezinnetje had. dus bekijk ik het anders: de zeldzame momenten dat ik een babysit laat komen of kindjes wegdoe, is quality time voor meter, oma, opa met mijn ukjes, mijn ukjes leren dat mama en papa er niet altijd kunnen zijn, en we zijn allemaal DES te gelukkiger als we weer samen zijn. we leren elkaar dan ook weer op een andere manier kennen.

dat loslaten heb ik echt moeten leren. mijn man wou me verrassen op een vakantie met ons twee. ik heb hem gezegd dat hij alleen kon gaan; nu ben ik bijna aan het smeken om eens een weekendje onder ons twee weg te gaan. ik krijg er stilaan behoefte aan, maar I is dan nu ook al 1 jaar.
volg ook je gevoel een beetje, probeer dat evenwicht te vinden. en eens je 1 wankele stap voorwaarts hebt gezet, zullen er vast nog volgen....

Me-time is echt zeldzaam hier. Ook al zou ventje het niet erg vinden denk ik, maar ik ben liever bij Seppe. 't Is ook een echt mamaskindje, en telkens ik weg ga, huilt hij verschrikkelijk (ik weet het, hij moet het ook leren, maar ja) Babysits zijn ook niet zo simpel, mijn ouders wonen te ver, en mijn ventje zijn ouders zijn te oud. Ook mijn broers wonen te ver, dus dan moet je telkens iemand 'vreemd' vragen.

We doen wel 1 a 2 x per jaar Seppe een dag of 2 naar mijn ouders en dan gaan we er eens samen op uit zonder kindjes.

Véro.
xx

Hier ook heel weinig tijd voor mezelf en al helemaal niet voor manlief en mezelf.. Beginnen het nu wel te ondervinden hoor dat we dringend behoefte hebben aan een avondje uit samen ofzo.

Het is alleen heel moeilijk voor ons om een babysit te vinden.. Iemand 'vreemd' vragen zien we niet zitten omdat ze nog zo klein zijn en grootouders om te babysitten hebben we ook niet.. Alle andere vrienden en familieleden hebben zelf ook een jong gezin met kleine kindjes en die kunnen dus ook niet zomaar eens een avondje komen babysitten.

Vind het echt niet evident om die tijd voor onszelf te kunnen plannen. Ik vind het echt een enorm gemis dat wij geen ouders of schoonouders hebben die eens kunnen bijspringen..

da's waar elke. op dat gebied mag ik niet klagen. grootouders altijd wel bereid om in te springen.
voor mij is de stap naar iemand vreemd ook heel groot en ik durf ze ook niet te nemen. onze kindjes hebben het nu ook heel moeilijk bij vreemden.
babysitters van de gezinsbond zijn vaak nog jong (14 jaar of zo?) en persoonlijk zou ik mijn kindjes daar niet aan kunnen toevertrouwen

als grootouders komen babysitten zorgen we ook altijd om voor middernacht thuis te zijn zodat zij ook op tijd in hun bed kunnen. als't echt niet anders kan, gaan de kindjes uit logeren, en kunnen wij ook eens uitslapen.

maar het meeste geniet ik eigenlijk van gezinsuitstapjes. is ook echt quality time met z'n allen en ik doe daar veel energie van op!

@sterretje: begrijp ik volledig hoor, een babysit van 14 (of zelfs 16 of 18 als ik ze niet ken ) zou ik ook niet vertrouwen hoor.

Gezinsuitstapjes zijn idd geweldig leuk en daar doe je ook veel energie van op maar ik ondervind nu de laatste tijd toch echt dat mijn man en ik de laatste tijd echt niets van tijd voor ons samen meer gehad hebben.. Op den duur weegt dat toch wel op een relatie (zeker als daarbij ook heel korte nachten komen)

M (nu bijna 3) begint nu op een leeftijd te komen dat ze zelf vraagt om ergens te mogen gaan spelen en slapen. Ze is een aantal maanden geleden bij een vriendinnetje gaan slapen en toen we die onlangs terug zagen, vroeg ze spontaan wanneer ze nog eens mocht.
Dat maakt het ook weer makkelijker om ze eens uit te besteden en dingen te plannen.

Ja dat zal wel! is voor M dan ook iets om naar uit te kijken hé!
manlief plannen dan ook vaak korte uitjes samen ofwel overdag, als kindjes dan even naar oma/opa/tante kunnen ofwel vlak na bedtijd. dan zit de oppas gewoon even in de zetel tv te kijken. kindjes worden toch nooit wakker.
manlief en ik gaan dan gauw effe zwemmen samen, of sauna doen of hapje eten.

Elke, klinkt toch alsof jullie eens een weekendje met z'n twee nodig hebben. is er echt niemand in jullie omgeving die de kindjes eens een nachtje kan opvangen?