De Verdwaalde Ooievaar

Geef toe, 't klinkt beter dan "rusten", laat staan "verplichte platte rust". Al ben ik er zeker van dat de jeugd van tegenwoordig alweer een heel ander woord heeft daarvoor, maar noem me maar ouderwets, ik ben tenslotte al 30

Bedoeling is om wat tips uit te wisselen om deze periode zo comfortabel mogelijk door te komen. Waar houden jullie je zoal mee bezig? Met hoeveel zijn we eigenlijk? (Nikita doe jij ook nog mee?)

Ik zal almaar beginnen:
- bij mij helpt het om 's morgens gewone kleren aan te doen, zodat ik niet dag en nacht in dezelfde pyjama zit. Dat zou naar het schijnt ook het dag-nachtritme ten goede komen.
- essentiële bedside benodigdheden zijn laptop (met internet, zelfs in ziekenhuis), drank, eten en tv. In die volgorde.
- ik doe soms mijn ogen toe en beeld me in dat ik aan een zwembad lig, te zonnebaden ofzo, en dat niks moet en de tijd van geen belang is. Was zo tijdens onze huwelijksreis Ik mis alleen mijn cocktailtje naast mij...
- ik ben fier op mezelf met elke dag die erbij komt, en naar het schijnt zou het ook goed helpen om elke week eventjes de week te vieren. Met een fles kiddibul en kleine aperitiefhapjes ofzo. Ik had voordien al het concept van "verweekdagen" (ipv verjaardagen) uitgevonden (zonder viering), maar in mijn geval heeft dat woord nu nogal een wrange connotatie Anyway, onze eerste verweekdag in de chill-periode is een beetje in het water gevallen omdat ik dezelfde avond direct binnen moest in de kliniek. Heb dus nog geen ervaring.
- boodschappen doen we online via collect-en-go, en het ventje gaat die dan halen. Is nu het simpelste voor ons, wel een beetje duurder natuurlijk.
- als ik thuis ben, laat ik mijn ventje 's morgens telkens een hoop administratie naast mij leggen in bed, die ik dan gedurende de dag kan klasseren. Geeft een goed gevoel, het maakt weer ruimte vrij en ik heb toch het gevoel iets nuttigs te doen.
- heb dit nog niet uitgeprobeerd omdat ik in de kliniek lig, maar vroeger tijdens de blok en examens aan de unief hielp het soms om eens te blokken met één of andere parfum op, of een gewaagde of belachelijke lippenstift, of whatever, omdat ik op die manier toch wat aandacht schonk aan mijn innerlijke vrouwelijke zelf tijdens al die saaie eentonige blokweken. Ga ik dus ook eens proberen als ik thuis kom (hier op de materniteit zouden ze nogal iets denken hahaha).

Nog ideeën van meer ervaren rustgenoten?

Tip:
- elke dag of om de dag iemand op bezoek laten komen zodat je wat afleiding hebt
- dagelijkse krant
- wekelijks tijdschrift
- dagboek bijhouden
- handwerk: naaien, breien,....
- aquarium of goudvis in de buurt? Geeft ook wat afleiding...

Hey mies,

ik ben geen lotgenoot aangezien ik momenteel niet zwanger ben. Heb een zoontje via ICSI van 10 maand en in januari starten we met poging 2!

Ik heb tijdens mijn zwangerschap ook niet moeten platliggen maar heb misschien wel een ideetje voor je.

Heb je de geboortekaartjes al gekozen? Anders ga online op zoek achter wat je echt wil, welke gedichtejes erop moeten, welke tekst en welke gegevens. Schrijf je enveloppes al?

Maak je doopsuiker zelf, ik heb dat ook gedaan en als je je alles laat bezorgen kan je onbezonnen tewerk gaan, je kan alles online uitkiezen en bestellen op zoveel websites dus ik zou zeggen laat je gaan!

Natuurlijk ben ik hierover bezig maar weet ik helemaal niet hoe lang je nog te gaan heft.

Ik zal nog eens verder denken en als ik nog iets weet laat ik het je zeker weten!

Groetjes

Hé ja, ik ga eens leren naaien en breien enzo! Goed idee, Sterretje. Wie weet kan ik dan iets moois maken voor minimies, en het is ook best liggend te doen denk ik he.

En ja, die geboortekaartjes en dat doopsuiker, ik moet er eigenlijk nog aan beginnen. Ook aan de rest van de baby-uitzet eigenlijk. Maar dat durf ik pas te doen vanaf 30 weken (ben nu 27 weken), vroeger wil ik echt nog niet bevallen hoor! Ik denk ook niet dat ik in de stemming zou zijn om doopsuiker te gaan zitten uitdelen als ik met zo'n extreem prematuurtje zit... Alles op zijn tijd, over enkele weken ga ik er dus pas aan beginnen!

Ok wist niet hoe ver je was.

Maak een aftelkalender naar de bevallingsdatum. Elke dag erbij is een dag gewonnen!

de baby uitzet kan je makkelijk online zoeken, je kan overal lijsten vinden met wat je nodig hebt.

Ah Mies, dank je voor de tips ! Ik zit ook nogal veel te 'tutten' zoals mijn man zegt....cremeke hier, cremeke daar, toch ook proberen om mij eens wat op te kleden en niet altijd in 'hangkleren' te zitten, googlen naar schoorsteenvegers ed, administratie, veel mailen met jan en alleman, veel forummen, heb leren rumicubben bij mijn ouders (dan vliegt de tijd), bezoek, nadenken wat ik manlief allemaal moet laten doen (en dan vooral hoe ik het zover krijg dat hij het doet ), naar de vogeltjes luisteren, ..

Ik ben wel veel tijd 'kwijt' (foutieve woord) met bij mijn ouders te eten en daar dan vaak de namiddag ook te blijven...
De dagen dat ik alleen ben martel ik nogal veel de 'refresh' button van mijn mailbox en de 2 fora waar ik op actief ben. Soms vind ik mezelf dan wel een beteke zielig.

Ik moet tot mijn verrassing wel vaststellen dat ik tot redelijk weinig kom...alle nogal onproductief ben.
Zou ook graag fotoboeken in orde brengen maar zit hier momenteel met een portable van werk en daarop kan dat allemaal niet.

Verder ga ik eens een lijst opstellen van wat er hier in huis nog allemaal opgeknapt moet worden.

En spendeer ik ook heel wat tijd aan administratie, vooral naar CM.

Lezen doe ik minder dan normaal, wschl te veel gedaan de afgelopen maanden.

's avonds ga ik altijd een halfuurtje met een boek in bad, weet niet of je dat nog mag ?

En verder tv kijken natuurlijk, maar niet voor 6u 's avonds (anders voel ik mij een bejaarde)

Weinig creatieve ideëen zoals je ziet. Mijn man zit maar te zeggen dat ik een boek moet schrijven, maar ben er niet echt voor in de stemming. 'k heb eigenlijk vrij weinig rust in mijn hoofd.

Ah je kan ook een taalcursus of afstandsonderwijs volgen.

Of vrijwilligerswerk..hier bij DVO, of bv vertalen voor Foster Parents..

Audrey,
ik vrees dat ik met de tijd ook minder productief ga worden... niks om je schuldig over te voelen hoor. Eigenlijk zetten we tenslotte ons leven eventjes in een lagere versnelling, om ons lichaam wat te sparen en tijd te winnen, maar heel de rest van ons leven doet helaas mee. Je kan toch moeilijk 100% actief blijven, ook met dingen waar je je bed niet voor uit hoeft, als je voor de rest op de rem moet staan?
In het gewone leven heb ik gemerkt dat er wel wat van waarheid zit in de (Amerikaanse) spreuk "If you want something done, ask a busy person". Bij ons speelt zich dus het omgekeerde af vrees ik.

Wat ons natuurlijk niet belet om het alsnog te proberen. Ik zal eens zien wat voor cursussen ik kan volgen, ik ken mijn weg daar nog helemaal niet in (nooit in contact gekomen met VDAB of syntra of hoe heten die dingen). Helaas behoort kookles niet echt tot de opties zeker?? Dringend nodig trouwens...

Over vrijwilligerswerk had ik nog niet nagedacht in deze situatie (wel al in de gewone situatie). Over Foster Parents gesproken, ik heb daar al 12 jaar een kindje "geadopteerd" (jaja, vanaan mijn eerste studentencentjes op mijn 18e)(eigenlijk nu al het tweede kindje, het dorp van het eerste kindje was ondertussen zo goed ontwikkeld dat de werking werd stopgezet). Ik heb nog nooit een brief of een pakje durven versturen, misschien zou ik daar al eens kunnen mee beginnen?

En ja, af en toe vind ik mezelf ook een beetje zielig. Een grote afrader om te doen bijvoorbeeld, is om de avond dat je thuiskomt van het ziekenhuis even "gezellig" naar de film "Cast away" te kijken. Had het eerst niet echt door dat er misschien een gelijkenis zou kunnen zijn, maar er is achteraf toch wel een hele huilbui gevolgd hoor bij mij! Ach ja, de traantjes zijn nu gedroogd, we moeten verder. Ik zit helemaal niet moederziel alleen op een onbewoond eiland gelukkig
(al mis ik het ziekenhuis nu alweer een beetje, het contact met de superlieve vroedvrouwen, de regelmaat en het dagprogramma, altijd van die kleine dingetjes om naar uit te kijken... nu zit ik hier alleen. En ik mis het handige elektrisch verstelbare ziekenhuisbed ook!)

In bad gaan durf ik niet meer. Heb het nooit expliciet aan de gyn gevraagd, maar automatisch denk ik dat de aanwezigheid van badwater (+ olie of bergen badschuim natuurlijk ) in de buurt van die verweking misschien niet het beste idee is. Bovendien wil ik het graag zo vroeg mogelijk merken mocht mijn water breken (waar ik volgens de gyn dus risico op loop), mocht ik juist in bad zijn geweest zou ik denken dat het gewoon badwater is... Voorlopig mis ik het dus nog niet, ik sta ook heel graag in de douche. Gevolgd door crèmekes etc natuurlijk

Zeg, mag jij eigenlijk nog zelf met de auto naar je ouders rijden? In mijn hoofd is er weinig verschil of ik nu op de passagiersstoel zit of op de bestuurdersstoel, zitten is zitten (en mag ik niet te lang). Maar als ik gisterenavond door mijn ventje naar huis werd gebracht, dacht ik toch wel dat zelf rijden toch ook wel wat pedalenwerk vereist, en alertheid en automatisch wat opspannen van de buikspieren enzo. We hebben wel een automatique, dus het belangrijkste pedaal blijft natuurlijk de rem, maar die moet ik als het nodig is toch ook wel bruusk kunnen induwen he (ik heb wel zo'n zwangerschaps-gordelgeleider).
Of overdrijf ik nu??

Ah ik heb ook een Foster Parents kindje, ook het 2de al. Moet ik dus ook eens dringend naar schrijven, maar dat is zo een van de dingen die er nog niet van gekomen is. Ik denk dat ik veel van mijn tijd al 'denkend' doorbreng...
By the way, pakjes mag je niet meer doorsturen sinds dit jaar..

Je het alleen zitten vind ik soms zalig en soms vind ik mezelf dan de grootste zielepoot ter wereld
Hoe doe jij dat nu met eten ? Neem je zelf of laat je komen of doet manlief dat ? maar ik veronderstel dat die ook moet gaan werken.
Wat is het dagprogramma in het ziekenhuis?

Bad is in jouw geval inderdaad misschien niet meer aangewezen. Bij mij is baarmoederhals nog helemaal toe dus geen probleem.

Nee ik mag absoluut niet rijden. Al zou ik het zelf wel zien zitten, want of je nu rijdt of meerijdt, je krijgt toch dezelfde schokken. Inderdaad, je moet de pedalen bedienen maar ik zit vrij dicht tegen het stuur en ik kan dat met minimale bewegingen. Maar ik denk dat het ook uitgesloten wordt omdat het de deur openzet naar meer...eventjes naar de bakker met de wagen, en nu we hier toch zien, misschien toch ook maar even de beenhouwer, en oh ja de bank, enz...

Heb gevraagd of ik met electrische rolstoel buiten mocht, maar liever niet. Hij verkoos een duwrolstoel. en moest schokken vermijden....

Hoe voorkom jij spierpijn ?

Ah, van die pakjes was ik vergeten, stond inderdaad eens in het krantje geloof ik. Ik herinner me dat ze vroeger heel erg de nadruk legden op de inhoud van het pakje, dat een leren voetbal soms het kostbaarste voorwerp was in heel het dorp en het dus ongepast was als dat eigendom zou worden van een achtjarig kind...

Ik breng trouwens ook enorm veel van mijn tijd al denkend door. Daarom niet piekerend of mijmerend ofzo. Gewoon over vanalles en nog wat. Ergens heb ik dat ook altijd nodig gehad, en krijg ik er de kans niet toe tijdens mijn gewone drukke leven. Mijn man heeft trouwens gisteren nog opgemerkt dat het mij blijkbaar goed deed dat ik weer tijd voor mezelf had...
(ik zal er maar van profiteren zeker? Als madam geboren is zal ik helemaal geen tijd meer hebben!)

Qua eten gaat het als volgt:
- Ik laat me wakker maken door mijn man als hij opstaat. Op die manier kunnen we 's morgens nog het één en ander tegen elkaar zeggen, en hij zet dan ook alles voor mij klaar voor de dag. Ik blijf hier aan mijn kant van het tweepersoonsbed liggen, en op zijn slaapplaats is er dus een ruim oppervlak waar er een heleboel op past, op gelijke hoogte van mij dus. Dan hebben we nog de 2 nachttafeltjes, ook op gelijke hoogte (ik kan aan het zijne als ik me wat uitrek), en het vloeroppervlak aan mijn kant, vanzelfsprekend lager.
- Op mijn nachttafeltje staat mijn wekker, gsm, glas en medicatie. Op de grond naast mij staat een Brita waterkan, nog enkele propere glazen, een fles appelsap, doos papieren zakdoeken, mijn handtas en papiermand/vuilbakje (ik kruip meestal uit mijn bed aan de voetenkant, mocht je het na deze beschrijving afvragen). Naast mij op het bed staat mijn laptop (meestal leg ik hem op mijn bovenbenen zodat ik met beide handen kan typen, afwisselend staat hij aan mijn zijkant, ik dus ook op de zij met één hand om mijn hoofd te ondersteunen). En verder staat er op het bed een groot dienblad met bord, kom, nog een glas (ventje heeft wat overdreven vandaag met de glazen), een yoghurtje, broodzak, choco, confituur, en kaas (individuele verpakkingen, moet niet in de frigo). En op zijn nachttafel liggen bananen, mandarijnen en kleine brikverpakkingen melk. En nu ik kijk staat er blijkbaar aan zijn zijde ook nog een klein flesje limonade, appelsiensap, groentensap, cornflakes en krisprolls! Wow ik lig hier precies IN de keuken haha. Alleen de chocolade is hij vergeten, maar misschien is dat wel met opzet gedaan...
O ja, aan het voeteinde heeft hij wat papieren klaargelegd ivm de hospitalisatieverzekering, dat zal ik straks eens bekijken dan.
De meeste van die dingen blijven in de buurt staan 's nachts, zodanig dat mijn man niet zo heel veel werk heeft om alles klaar te zetten. Alleen naar borden/glazen, verse dingen en vuilbakje moet gekeken worden.
- 's Morgens ontbijt ik samen met mijn man in bed, meestal gewoon een yoghurtje maar we zijn tenminste samen. Tegen de middag zit ik even rechtop en maak ik mijn boterhammen (moest in het ziekenhuis trouwens ook hoor), maar die eet ik dan wel weer liggend op (met bordje onder mijn kin). Ik ben al redelijk handig geworden in het vermijden van kruimels in bed Ik heb voorlopig ook het grote geluk dat ik geen last heb van maagzuur, en ik kan gerust liggend eten! Tussendoor drink ik wat en eet ik wat fruit, of een koek ofzo (die liggen hier ook). Op gewone werkdagen komt mijn man rond 19u-19u30 thuis, en dan begint hij aan het warme avondeten dat hij me daarna op bed brengt, en dat eten we alweer samen op in bed (met de nodige schorten en andere beschermingsmaatregelen tegen het morsen). Vroeger aten wij trouwens ook pas tegen 21u ofzo. Nu moet ik me tot maandag echter even zelf behelpen omdat ik nog antibiotica moet nemen en daardoor wat vroeger moet eten (mijn man is dit weekend overdag ook altijd weg), dus staan er enkele dingen klaar om op te warmen of misschien steek ik straks even een pizza in. Dat zal nog net lukken, zo nog een klein tripje naar de keuken in de vooravond. En dan weer liggend opeten he.
- We hebben voorlopig nog geen hulp moeten inroepen van familie of vrienden, is trouwens ook wat moeilijk omdat wij nog maar pas in een nieuwe stad wonen en iedereen dus redelijk veraf zit. Heb trouwens ook geen zin dat mijn schoonmoeder hier zou komen kuisen ofzo, dan leef ik nog liever in een zwijnestal hihi. Voordeel is bovendien dat ik weinig rommel kan maken al liggend, dus alleen het stof begint zich te verzamelen... En wat mijn man aan rommel maakt moet hij zelf maar opruimen. Dus misschien eens met de stofzuiger en een stofdoekje rondgaan, dat kan mijn man ook wel. Hij doet ook de was en de strijk! O ja, wij hebben geen huisdieren, tuin of planten die verzorgd moeten worden, laat staan een peuter die ook aandacht nodig heeft (wat je veel op andere (gewoon vruchtbare) fora leest bij mensen met verplichte bedrust).

Ik besef dat ik heel veel geluk heb met zo'n goede man, en ik probeer hem dan ook mijn dankbaarheid te tonen en genoeg aandacht te schenken. Als hij thuis komt van zijn werk luister ik eerst en vooral naar hem (ikzelf heb toch niet zoveel te vertellen nu), en ik probeer de gezelligheid erin te houden zodat het niet te zwaar wordt voor hem. Ook laat ik hem gerust doen wat hij graag doet, hij mag van mij 's avonds naar de film gaan, of heel het weekend doen wat hij wil doen, hij moet het immers ook nog lang volhouden he. Ik heb al gelezen dat langdurige bedrust een serieuze last kan vormen op een relatie, dus ik probeer te voorkomen dat bepaalde dingen te ver zouden ontsporen...


Over dat autorijden:
ik ben het mij beginnen afvragen omdat mijn gyn mij een keer een afspraak voorstelde in de namiddag, maar ik heb spontaan een avonduur gekozen zodat mijn man zou kunnen rijden. Maar zou dat nu eigenlijk niet mogen, dat ik eventjes zelf rijd om naar de gyn te gaan? Tenslotte doe je zowiezo telkens al een hele inspanning om tot daar te komen (jezelf eerst volledig fatsoeneren, volledig aankleden, trap af naar de auto, tijdje in de auto zitten met alle hobbels, dan stukje wandelen, dan toch een tijdje rechtzitten in de wachtzaal, dan weer uitkleden, op de gyn-stoel kruipen en dan weer helemaal terug naar huis... op zich is dat alleen al een grote uitzondering op "platte rust", denk je niet??)
Ik zal het hem nog eens vragen, al snap ik jouw redenering wel ivm het bewaken van de grenzen.

Het dagprogramma in het ziekenhuis was heel simpel hoor: 's morgens rond 7u30 bloeddruk en pols nemen + bed verversen, daarna kwam iemand me het ontbijtplateau brengen, dan ontbijten, mezelf wassen (kon hulp roepen als ik wou), ontbijtplateau werd weer weggehaald, halfuur later en monitor werd aangelegd, halfuurtje later weer monitor afgelegd, tegen 12u kwam de plateau met warm middageten, eten, tegen 13u werd plateau weggehaald, nog eens binnenspringen met vraag naar koffie (nee, ik moet geen caffeine hebben duh!!), tegen 15u kwam de gyn op ronde, 17u30 plateau met avondeten, 18u30 plateau weer weg, 19u en ventje kwam op bezoek. Tussendoor dan vervangen van baxters op bepaalde uren enzo, soms kwamen de vroedvrouwen wiens dienst begon of eindigde gewoon nog eens dag zeggen en informeren hoe het ging, was echt wel gezellig hoor. En je dag is vanzelf gevuld.

Pffff spierpijn, ik merk nu bijvoorbeeld toch al wel dat mijn thuisbed niet zo comfortabel is als een ziekenhuisbed. Ik probeer zowiezo veel te veranderen van linker zijlig naar ruglig naar rechter zijlig etc. Verder heb ik ook gelezen dat het beter is om bepaalde oefeningen te blijven doen tijdens bedrust, om zo spierverslapping en te weinig kracht tijdens arbeid, bevalling en kraamperiode te vermijden. Ik heb zo nog geen oefeningen gevonden, als jij iets weet? Ik meen me ook te herinneren dat je te rade zou kunnen gaan bij je kinesist, die eventueel zelfs aan huis zou kunnen komen?? Nog geen ervaring mee dus...

Take care,
mies

Verdorie, ik heb nog eventjes de mogelijkheden ivm thuishulp nagekeken:
- "echte" thuiszorg is volgens inkomensschaal, wat al snel op 23 euro ofzo per uur komt. Geen optie dus! (wel onder de vorm van kraamzorg, maar wordt door hospitalisatieverzekering maar terugbetaald in de eerste 12 dagen na de geboorte , en door de mutualiteit is het ook alleen na de geboorte)
- dienstencheques zijn natuurlijk veel goedkoper, maar het duurt een tijdje voor het systeem is opgestart... eerst 14 dagen voor de cheques besteld, betaald en geleverd zijn, en dan nog de aanvraag bij zo'n dienst zelf... tegen dan ben ik waarschijnlijk al bevallen!

awel, ik zie u daar al liggen...in uw bedkeuken
Maar wel goed gevonden en lief van je man dat hij je zo vertroeteld. Mijn man is 's morgens rond een uur of 6 weg en vaak pas om 11u thuis of hij blijft in Nederland. Weinig kans dus om iets te vragen en om hem nog vanalles te laten klaarzetten. Ik ga dan meestal maar op mijn zetel zitten en tussen door sta ik even op om eten of drinken te halen. Probeer wel te combineren met toiletbezoek en af en toe ook met wat huishoudelijk oprommelen. Ik zit in de woonkamer en ben een pietje precies dus kan me af en toe niet inhouden. Gelukkig komt op woensdag de poetsvrouw en een aantal dagen mijn moerder. Mijn man zegt ook bij veel dingen, dat kan je toch zelf...tja, ik kan alles zelf, maar constant rechtstaan is niet goed.
Ik zit eigenlijk meestal, met mijn benen voor mij uitgestrekt en mijn portable daar bovenop. Vraag ik me soms wel af of die warmte vlak bij beebje wel goed is. Misschien moet ik maar wat meer liggen.

Ik maakte mij ook al de bedenking over dat autorijden. Je moet inderdaad alle regels schenden door naar gyn te gaan en iedere keer een chauffeur vinden. Heb me ook al voorgenomen dat moest het mislopen en ik alleen thuis ben,ik gewoon in mijn wagen spring en naar spoed rij. Volgens mij is er snel bij zijn dan even belangrijker.

Ah, ik dacht dat ze spelletjes met je kwamen doen
maar is inderdaad wel meer menselijk contact dan thuis alleen.

'k heb thuiszorg ook eens bekeken maar inderdaad, dure grap..en 'k heb ook niet zo'n zin in vreemden in mijn huis en dan die moeten rondcommanderen. Heb ook al gekeken naar zo warme maaltijden maar dan doemen er toch altijd van die beelden op van een mega grote worst met een hoop aardappelen en vette saus. Kan gelukkig meestal bij mijn moeder eten en voor volgende week zijn we net wat gaan halen bij slager dat ik kan opwarmen. Slager wil eventueel ook wel aan huis leveren nu..
Heb wel dienstencheques voor poetsvrouw, maar eens kijken of ik daar nog andere dingen mee kan laten doen. Alleen, het is soms al moeilijk om aan je man en moeder uit te leggen wat je nodig hebt of zo ..

Kine aan huis is gisteren voor eerste keer geweest. Had ook al gekeken naar oefening, in yogaboek maar zelfs de oefeningen voor tijdens zwangerschap durfde ik niet echt proberen. Steek wel geregeld mijn 2 armen recht omhoog. Of trek mijn schouders op tot aan mijn oren, even houden, loslaten en terug opnieuw. Heb wel veel last van onderrug en bilspier maar daar ben ik voorzichtiger met oefeningen...Heel goeie oefening is plat liggen en je beide benen optrekken, voeten tegen elkaar zetten en knieen tegen de grond, je maakt dan een soort ruit met je benen...strecht onderrug goed, alleen...je ligt daar wel met je benen open en toch altijd weer de schrik dat ik dan de boel forceer.

Alle vandaag met man mee naar kapper geweest...zalig om eens terug deftig haar te hebben. hij is nu naar garage naar nieuwe modellen gaan kijken en dan gaat hij nog langs supermarkt. Wij zijn beide heel onafhankelijke personen en ik merk dat het soms niet makkelijk is. Dat ik slecht gezind ben omdat hij nu nog steeds zo lang op het werk blijft en mijn moeder maar alles moet doen, en hij omdat ik alles aan hem moet vragen in het weekend. dus ik kan me voorstellen dat het een extra last is voor je relatie

Oei, jouw man is wel heel veel weg he? Wat plant hij te doen als je kindje er is, zal hij dan ook altijd zo laat thuiskomen? Dan ziet hij het niet eens opgroeien!
Of is het één van de vele mannen die het eigenlijk pas beseffen eens het kindje geboren is, vermoedelijk wel he. Ik denk dat alle mannen er een slag van weg hebben, de mijne ook soms hoor.

En wat dat "zelf kunnen doen" betreft: ik zou simpelweg antwoorden "nee ik MAG dat niet zelf". Jij hebt nu ook een fulltime job: broedstoof en je moet dat zo goed mogelijk doen!!

Ik heb zelf niet de indruk dat er zoveel warmte van mijn laptop richting buik gaat hoor. Hij rust echt op mijn bovenbenen (ik heb lange armen) (in de tijd van de pogingen om zwanger te worden heb ik mijn man wél expliciet verboden om de laptop zomaar op zijn schoot te houden, hij had immers redelijk slecht sperma dus ja... en hij luisterde (soms)).
Toen ik trouwens de eerste keer met het verloskwartier belde om te vragen of mijn buik wel normaal deed, raadden ze me een warm bad of kersenpitkussentje aan. Dus warmte op zich kan denk ik niet zoveel kwaad.
Ik ben eerder bang van stralen enzo (gsm niet meer in broekzak), maar waarschijnlijk is dat ook allemaal overdreven.

Als er bij mij iets zou gebeuren, dan zou ik eerst en vooral mijn vroedvrouw bellen (heb tijdje geleden contacten gelegd voor arbeid thuis, maar ik vrees dat dat idee nu volledig van de baan is). Zij komt aan huis als er iets zou zijn, is eigenlijk een soort huisbezoek zoals van huisarts, maar dan door iemand die veel meer ervaring heeft met zwangerschap en bevallingen dan een doorsnee huisarts.
En als er echt echt heel plots iets zou zijn, dan zou ik ook zelf rijden naar de kliniek, doet er niet toe in welke staat (zonder beha, vogelverschrikkerkapsel, doet er dan niet toe). Alleen als ik echt veel pijn zou hebben dan zou ik niet zelf rijden, stel je voor dat je door een hevige wee de controle over het stuur verliest en ergens tegen rijdt... niet echt een stap vooruit zou ik denken.

Ik persoonlijk zou die "gamellen" met vieze worst en dergelijke ook niet moeten hebben hoor. Ik zou het niet eens betrouwen owv toxoplasmose. Zelfs in het ziekenhuis stond er op het papier dat bij de maaltijd meekwam de hoofding "dieet: toxoplasmose" en tóch nog betrouwde ik de rauwe groenten en de niet volledig doorbakken hamburger niet... heb er uiteindelijk toch wel enkele happen van gegeten hoor. Tja, er zijn toch nog grenzen aan mijn overbezorgde gedachten , maar die gamellen die ze aan huis brengen moet ik toch niet hebben.

Heb jij trouwens een yoga-boek voor zwangeren? Ik heb hier alleen een standaard yoga-boek en yoga-dvd's (van voor de zwangerschap). Ik had altijd de indruk dat zwangerschapsyoga eerder relaxatie-oefeningen waren enzo, dus ik heb er niet direct aandacht aan besteed. Maar als er standaard yoga-dingen zouden zijn die ik mijn bed kan doen, dan zal ik die yoga-dvd's eens (laten) opsnorren!
Heeft de kiné je eigenlijk die ruit-oefening getoond, of was hij eerder bezig met je rug te depanneren?

En de kapper... ik heb lang haar dus een centimetertje meer of minder zal nu ook weer niet zoveel uitmaken. Heb wel eens zin in zo'n leuke hoofdhuidmassage tijdens de shampoo-beurt. Zal ik morgen eens doen bij mezelf

Wij hebben hier de laatste maanden ook al enkele fikse ruzies doorgemaakt hoor, waarbij ik mijn man verweet dat hij zich totaal niks aantrok van mijn zwangerschap. Nu met die voortijdige weeën is het gelukkig veel beter, maar dat was ook pas na een huilbui van mijn kant en een fikse ruzie en dan een lang gesprek dat hem dan pas heeft doen inzien dat die bmh-verweking enzo serious business was.
Kan je trouwens geen "date" afspreken met je man? Misschien eerst een romantische date waar hij een goed gevoel aan overhoudt, en dan later eens een afgesproken moment waarop jullie samen eens goed kunnen praten? En dan tijdens die tweede date niet direct een litanie afsteken over wat je allemaal tegensteekt, maar eens goed naar hem luisteren enzo, en dan voorzichtig jouw redenen waarom je slechtgezind bent op tafel leggen. Ik doe dat soms, zo'n meerstappen-plan, want in mijn ervaring luistert mijn man totaal niet meer als ik direct begin te zagen. Andere optie is eerst een huilbui, maar dat doe ik nooit express hoor, dat doet zich dan gewoon voor. En als we zo eens echt goed hebben kunnen praten, merk ik dat zijn gedrag écht verandert! Hij zegt zelf ook wel dat hij dan pas echt beseft dat zijn kind in mijn buik groeit, en dan komt bij hem vanzelf het gevoel dat hij zich voor ons twee wil inspannen wel boven.
Deze communicatie moet wel zeer regelmatig geüpdate worden, hij "vergeet" namelijk nogal gemakkelijk
En dan begint het hele gedoe weer van voren af aan!

Broedstoof, dat is een goei
Ja mijn man is een echte worhaholic die zijn werk heel graag doet...80u per week is meer regel dan uitzondering en dat is nu dus vrij vervelend. Ik hoop dat dat veranderd als beebje er is, maar weinig zal hij nooit werken. Hij werkt ook in Nederland, dus alleen al het heen en weer rijden vergt veel tijd.
Ik zeg ook altijd dat ik dat niet mag hoor.

Ah ik heb korte armen, 't zal daarmee zijn En die discussie met mijn man heb ik ook gehad. Zeker na die test in een programma met Marcel van Thilt.

Zal mij ook eens een goeie vroedvrouw zoeken...wat tussentijdse controles is goed anti-angst
Oh ik ook, trek dan gewoon iets aan, want slaap enkel in een t-shirtje en dat is nu wel heel weinig, maar verder hupsakee de wagen in.

Oh daar heb ik zelfs niet over nagedacht over toxopl. Maar je hebt gelijk. Sta ook vaak verbaasd van eten dat je in ziekenhuis krijgt...niet direct het meest gezonde en relatief weinig groenten. En dan van die plastieken witte boterhammen (en veel zoet) en ik eet dus zelden of nooit choco of confituur. Ik kan als ik honger heb, geen zoet eten. Kan echt ziek worden als ik bv een suikerwafel eet als ik echt honger heb. En kan max een uur rondlopen op een frans ontbijt van croissant met confituur. Dan mag manlief nadien altijd met mij ergens naartoe waar ze iets zout hebben Een keer bijna niet gelukt en dan heeft hij me echt bijna tot ergens binnen mogen dragen.

Ik heb een gewoon yoga boek, maar daar stond wel bij elke oefening of je die mag doen als zwangere en stond ook een serie oefeningen samengesteld. Die oefening met je benen ken ik van de yogales zelf.
Kine heeft vooral bovenrug gemasseerd. Dinsdag mag hij onderrug doen

Ik heb meestal halflang haar. Deze zomer veel gezwommen en de onderkant was nu echt heel droog en stug geworden. Mijn haar krult ook en dan geraak ik er amper door met mijn kam. Dus nu goed kort laten knippen, droogt het ook minder lang (want ik laat dat altijd aan de lucht drogen)

Ha, dat klinkt bekend...bij ons is het ook meestal een huilbui of een etentje dat helpt Maar inderdaad, herhaling, herhaling, herhaling...
Vorige week was ik echt furieus dat hij na een week US, recht naar het werk ging en dan pas 's avonds thuis kwam. andere jaren komt hij dan naar huis na nachtvlucht en werkt hij thuis..nu dat net aangewezen was niet...terwijl hij dat wel had laten uitschijnen. Afin, in het weekend werd ik wel in de watten gelegd
Ik merk alleen dat mijn buffer vrij beperkt is momenteel. Ik ben snel emotioneel of kwaad of van mijn stuk door stomme dingen. Zo heb ik nu al weken zin in witloof in hesp en blijkt er in heel de colruyt geen stronk witloof meer te zijn..tja, normaal geen probleem, dan eten we toch iets anders, nu geeft met dat het gevoel dat ik echt nergens meer controle over heb. Erg, erg... Maar hopen dat het maandag bij mijn moeder op het menu staat

Deze namiddag wel wat op zetel liggen slapen, want na slapeloze nacht en uitstapje naar de kapper, was mijn buik toch wel hard...

En zijn jullie al aan je romantische bed téte-à-téte begonnen...Zie jullie daar al gezellig zitten...in bed met wat kaarsjes en jullie bordjes (heb net even de glaasjes wijn gedeleted in mijn beeld

Ah joepie, een uur langer slapen !!!!!!!!!!!

Wow zeg.
Ik bel daarnet naar de praktijk van mijn gyn om een nieuwe controle-afspraak vast te leggen (vrijdagavond kon dat niet meer), en ik krijg daar een uur voorgesteld waarop mijn man moet werken. Ik vraag dus aan de verpleegster of dat eventueel zou kunnen betekenen dat ik zelf met de auto zou mogen rijden... antwoordt zij: "ah, heeft u volledige platte rust voorgeschreven gekregen? Dan moet er iemand u brengen, en dan moet u best plat liggen op de achterbank"
Huhhh??? En de verkeersveiligheid dan? Onverantwoord advies als je het mij vraagt. (ik geloof zelfs dat je niet mag liggen in de passagiersstoel als die volledig naar achter is geklapt, de gordel sluit dan toch niet meer aan? Zelfs in een mobilhome mag je niet in de bedden liggen dacht ik)
In ieder geval: dat halfuurtje voorzichtig rechtzitten doet volgens mij veel minder kwaad dan een verkeersongeval... bovendien laten ze me dan vermoedelijk nadien toch nog een hele tijd in de wachtzaal zitten!
Onbegrijpelijk...

Hoe gaat het ondertussen met jou, Audrey?

Ikzelf heb dit weekend heel veel "werk" gedaan voor andere mensen (vooral familie), voornamelijk dingen uitzoeken op het internet, brieven schrijven voor verzekeringen etc... Tja, als je zo een paar mega-uitstellers hebt in de familie weten ze je rap te vinden hoor!

Trouwens, mijn charme-offensief heeft serieus gewerkt bij het ventje (nee, zonder kaarsjes hoor ). Hij heeft zelfs voorgesteld om één dezer weken heel vroeg naar zijn werk te gaan en vroeger te stoppen (heeft glijdende uren), zodat hij achteraf voor mij naar De Slegte of de Hema zou kunnen gaan!