Geboorteverhalen

Loeki · Bericht door **Loeki** » 7 juli 2009, 14:46

Ik kan hier zelf nog niks posten maar het lijkt me heel leuk de verhalen van anderen te lezen. Dus bij deze lanceer ik het topic en hoop ik dat het gevuld wordt!

Khad er al zin in voor Pelkie, voor Wappie wast nog erger, en ja, nu kan ik me niet meer houden...

grootgevaarke · Bericht door **grootgevaarke** » 7 juli 2009, 16:43

het is ondertussen bijna 10 jaar geleden maar ik herinner het me als gisteren.
Ik had een fantastische,geheel probleemloze zwangerschap achter de rug. Echter,bij elke echo bleek dat ik een groot kind zou gaan baren. 'Goh',zei mijn gynaecoloog dan 'zo een groot hoofd'.Ik kon daar niet echt mee lachen,want elke mm moet er toch maar door hÃ©.Aan de andere kant stelde hij me wel gerust:we gaan niet voor een cowboybevalling.Blijkt het niet te lukken dan gaan we voor keizersnede.
Ik was uitgerekend voor 4 januari 2000(bijna een milleniumbaby!).Reeds op 6,5 maanden had ik 2cm ontsluiting,maar mijn zoontje zat blijkbaar goed,want hij maakte geen aanstalten om geboren te worden.
De bevalling zou dus ingeleid worden. 'Kom op 9 januari 's avonds rond 10u naar spoed,dan geven we je 's nachts een paar pillen om baarmoederhals te laten uitrijpen en dan leiden we in vanaf 7u'. Ik dus op 9 januari naar spoed:"Ik kom bevallen".

'Kom maar door, mevrouw'.
Ik kreeg eerst een lavement en moest dan aan de monitor: "ah, mevrouw, u heeft weeÃ«n" Maar ik voelde nog niets.Om 11u werd mijn man naar huis gestuurd,die mocht nog wat gaan genieten van een laatste lange nachtrust.Maar dat was buiten onze zoon gerekend.Klokslag middernacht brak mijn water.'Probeer nog even te slapen,mevrouw,in het begin komen die weeÃ«n toch niet snel na elkaar'. WEL dus:ik had onmiddellijk elke vijf minuten een wee (en mijn man maar slapen

).Om 3u begon het lastig te worden,dan heb ik vroedvrouw gebeld en gevraagd om mijn man uit zijn bed te halen EN om een anesthesist te sturen.Ik wou een epidurale.Om half vier kwam mijn man binnen,ik kreeg net mijn verdoving.En toen werd het lachen:daar lag ik op het bed:een prik in mijn rug,een infuus in mijn rechterhand,een constante bloeddrukmeter aan mijn linkerarm,twee sensoren op mijn buik en een zuurstofmasker op mijn gezicht. Ik ben toen beginnen zingen van "Hallo-hallo, hallo-halloooo, dit is je captain speaking on the radio" Ik kan je verzekeren: we hebben gehuild van het lachen! En daarna ben ik (wonder boven wonder) in slaap gevallen tot ik volledige ontsluiting had.De gynaecoloog werd er bij gehaald.Die kwam binnen in lange schort en gummi laarzen

. Ik dacht die komt me mollen

De verdoving werkte ook veel te hard en ik voelde niets meer, ook geen persweeÃ«n. De vv voelde het aan mijn buik wanneer ik mocht persen.En hoe hard ik ook probeerde,ik kreeg hem er niet uit.De gyn heeft dan de zuignap gebruikt (het moest plots hÃ©Ã©l snel gaan). Om 8u11 slaakte onze zoon zijn eerste kreetje (heel stilletjes). Daar was hij dan. Het eerste wat ik zei tegen mijn man: Hij is net je broer

Minpuntje: mijn zoontjes sleutelbeen was gebroken van de geboorte, maar hij heeft daar eigenlijk zo goed als geen last van gehad.

Het heeft wel 3 weken geduurd voor het tot me doordrong wat er allemaal gebeurd was. Ik reed voorbij het ziekenhuis, plots speelde de hele film van die nacht zich voor mijn ogen af en toen kwamen de tranen van geluk.

Loeki · Bericht door **Loeki** » 7 juli 2009, 16:58

Grootgevaarke, ik heb al veel geboorteverhalen gelezen, en ik kreeg daar altijd koude rillingen van, het jouwe is het eerste dat ik lees met de glimlach en een gevoel van verlangen (nochtans, zuignap...

). Heerlijk. Misschien omdat je een lotgenootje bent? (niet voor die bevalling maar dat maakt niet uit)

Dankjewel!!!

grootgevaarke · Bericht door **grootgevaarke** » 7 juli 2009, 17:27

Ik probeer mijn verhaal ook nog zo vaak mogelijk te vertellen. het is niet altijd horror, dat bevallen (al was het bij mij voor een groot stuk dankzij epidurale).
Heb daar nadien nog even last van gehad hoor, van die te sterke verdoving. Mijn man was weg met onze baby voor de eerste onderzoeken en toen kwam de vv mij wassen. Ik zat half onderuit in dat bed. Zegt vv: "wil je eens naar voren buigen, zodat ik je rug kan wassen?" En enkel mijn armen kwamen naar voor!

Mijn buikspieren wilden helemaal niet mee. En dus trekt de vv mij naar voren en zegt "Blijf zitten hÃ©". En ik bij mezelf:

ja, natuurlijk, blijf ik zitten, domme trien.
vroedvrouw laat mijn handen los en swoek!!!, daar ging ik, terug helemaal achterover!

Ik KON gewoon niet blijven zitten zonder hulp.

Loeki · Bericht door **Loeki** » 8 juli 2009, 10:26

Dat had ze dan toch wel verdiend hÃ©. Je kan toch niet blijven zitten "zonder" buikspieren, tenzij je naar voren plooit misschien, met je neus op je knieÃ«n. Hihi.

Zabbie · Bericht door **Zabbie** » 8 juli 2009, 12:00

Van mij is het bijna 2 jaar geleden, maar die dag staat me nog in het geheugen gegrift als was het gisteren. Onze Wout wou al voor de eerste keer komen op 27 weken, dus ik lag al enkele maanden plat om vroeggeboorte te voorkomen. Vanaf 36 weken mocht ik dan terug beginnen rondlopen omdat hij groot genoeg was om geboren te worden. Elke keer als ik op controle ging (dat was elke week) zei de gynae: De volgende zult ge wel niet meer halen, want hij kan nu echt elk moment komen. Tot de dag voor ik uitgerekend was, toen moest ik terug op controle. Zegt hij: Loopt gij nu nog rond? Ikke dus kwaad en ook doodmoe van het niet meer slapen: Ja! En ik ben het kotsbeu, doe er maar iets aan. Dat was hij dus niet gewoon, normaal ben ik heel verlegen. Ik had toen al 4 cm ontsluiting. Dus zei hij dat hij 3 dagen later ging inleiden. Ik moest dan om 7u15 in het ziekenhuis zijn en dan ging het beginnen. Eerst nog eens goed aan de vliezen getrokken, om toch spontaan op gang te krijgen (ook al de 4de keer dat hij dat probeerde), maar niks. Tot die bewuste dag. Om 1 uur 's nachts word ik wakker van de krampen. Ik uit bed en getimed: om de 8 minuten. Nog wat achter de pc gezeten en rond 4 uur ineens bloedverlies, en om de 4 minuten weeÃ«n. Dus man wakker gemaakt en wij naar het ziekenhuis. Daar aangekomen al om de 3 minuten. Direct aan de monitor en gevoeld: 5 cm opening. Ach mevrouw, dat gaat nog wel even duren als het uw eerste is, elk uur 1 cm, dus ge gaat bij uw eigen gyne bevallen. Ikke na 45 minuten tegen mijn man: als dat nog 3 uur gaat duren, spring ik uit het raam. Ik zat op handen en knieÃ«n op het bed, met mijn hoofd in mijn schoot, komt de VV binnen. Gaat het mevrouw? Ja hoor, prima, ik lig graag zo ongemakkelijk! Zij met een air van "madammeke komt hier bevallen zenne": als die wee voorbij is zullen we eens kijken hoever ge staat. Dus zij voelen: volledige ontsluiting! Paniek alom, want diene kleine was al aan het komen en de gyne moest nog gebeld. Intussen al naar de verloskamer en zelf op de tafel moeten stappen. Gyne komt binnen en ik mocht beginnen persen. Na 2 keer persen zegt hij, ik ga u ff helpen hÃ¨ mevrouw. Ik vond toen allang alles goed, als die baby er maar uit was. Na nog 5 keer persen was hij er ineens, met behulp van de zuignap. Wat bleek nu achteraf: ons zoontje was in nood elke keer als ik moest persen, want zijn navelstreng was te kort, en dus vielen zijn harttonen uit. Vandaar dat ze zo snel beslisten om de zuignap erbij te halen. Hij had ook moeite met indalen, want hij had een erg groot hoofd (39 cm omtrek), en dat raakte dus bijna niet door het geboortekanaal. Al bij al kijk ik toch tevreden terug op de bevalling, en hoop dat de volgende net zo vlot zal gaan.
Grappige bijkomstigheid: mijn man heeft bijna de hele bevalling gemist, omdat hij steeds terug moest voor kleertjes voor onze zoon. Hij was nog net op tijd terug om hem op mijn buik te leggen. Na de geboorte moest hij nog eens terug, want de kleertjes die hij gehaald had, waren te klein...

Loeki · Bericht door **Loeki** » 8 juli 2009, 15:58

Zou ik nu met de lintmeter nagaan hoe groot 39 cm precies is?

Tx Zabbie, ook een heel bijzonder verhaal.

Ikke26 · Bericht door **Ikke26** » 9 juli 2009, 14:17

Ons icsi-zoontje is geboren op 7/7/09, op 35,5w, woog 2kg620 en was 48cm groot...

Ik had gisteren mijn verhaal gepost op 'zwanger en bang', maar hier is t nog eens in e juiste topic...

Hey, hier ben ik eindelijk met mijn verslag!!! Ben supermoe, het is hier altijd zo druk in het ziekenhuis dat ik zelfs niet ff op het forum geraak...

Dus...

Zoals ik al een vermoeden had, kreeg ik dinsdagmorgen om 3u wÃ©Ã©r een hevige bloeding, nog erger dan vorige keren. Bijna het dubbele. Mijn ventje wakker gemaakt en direct naar ziekenhuis vertrokken (deze keer direct laptop meegedaan want wist dat ik terug ging moeten blijven). De vorige keren had ik zelf thuis nog de bloedsporen op de vloer opgekuist en zo, maar nu niet, het bleef maar bloeden... (Ventje heeft dus 's avonds mogen schuren gisteren) Eens we in het ziekenhuis aankwamen, meteen weer naar verloskwartier. Daar hebben ze met een eendebek gekeken en bloedklonters verwijderd. Het bloeden was zo goed als gestopt, dus geen probleem. Wat wÃ©l een probleem was, was dat ik terwijl ook weeÃ«n kreeg (waarschijnlijk van die bloeding). Toen die na anderhalf uur nog niet gestopt waren, is de vroedvrouw een gyn gaan roepen. Die is nog even gaan overleggen met andere gyn, en ze hebben besloten om niet te wachten (5u45), want de boel mocht niet op gang komen (risico dat placenta volledig zou losscheuren). Ze hebben me DIRECT klaargemaakt voor keizersnede, het kon wel met epidurale, dus was gelukkig geen spoedkeizersnede. Terwijl ventje zich moest omkleden hebben ze de epidurale gestoken. Aangezien ik echt bang ben van naalden ging dat niet zo vlotjes. Ze hebben ook 3x moeten prikken vooraleer ze een goede plaats gevonden hadden... Eigenlijk vond ik dat het ergste van de hele operatie. [:4:] Dan mocht ventje binnenkomen, hebben ze mijn armen en benen vastgebonden, doek voor mijn gezicht, ... De operatie zelf deed totaal geen pijn, ik voelde wel wat ze deden, is echt een raar gevoel, maar echt niet pijnlijk. Ventje vertelde ook wat ze deden: nu snijden ze, nu trekken ze de buik open, .... echt tot in detail. Ik had hem gevraagd om dat te doen, want ik wou het echt allemaal graag meevolgen!!! Toen ze onze jongen eruit haalden(6u40), is ventje met de kinderarts meegegaan in kamertje ernaast (deur stond open, maar ik kon niks zien). Ze hebben dan slijmpjes uit zijn keel gehaald, de eerste verzorgingen gedaan en toen begon hij te wenen. De tranen sprongen ook in mijn ogen. Dan heb ik blijkbaar ergens een stuk gemist [:9:] want ventje zei dat hij met onze jongen naast mij gezeten heeft en dat ik over zijn hoofdje gewreven heb en zo, maar ik weet dat dus TOTAAL niet!!! [:2:] Ze waren mij aan het dichtnaaien toen (en alle ingewanden terug aan het duwen want volgens ventje lag baarmoeder boven op mijn buik...), en dat deed wel verschrikkelijk veel pijn, dus ik vermoed dat ze snel iets bijgespoten hebben en dat ik daardoor ff van de kaart was. Toen ik volledig dichtgenaaid was zijn ze met mij naar recovery gereden, en daar heb ik in de gang mijn ventje zien staan. Hij zei dat alles ok was met ons zoontje (die lag terwijl al op neonatale). Op recovery zijn ze een pijnpomp komen installeren (met de epidurale). Ik kon mijn benen al wat bewegen, dus ze gingen enkel na een kwartiertje nog eens checken of ik niet tÃ© veel bloedverlies had, en dan zou ik naar kamer mogen. Toen ik de pijnpomp wou gebruiken begon die verdoving alle kanten op te spuiten. Het kabeltje was doorgebroken... Geen pijnstillers dus, want ik ging borstvoeding geven en dan mochten ze niet zoveel medicijnen geven??? Ze hebben me dan zonder pijnstilling naar de kamer laten gaan. AllÃ©, eerst bij ons zoontje gepasseerd. Die lag daar zo schattig te wezen met zijn mutsje op (was soort kous die ze geknipt hadden). Ze hebben hem 5min in mijn armen gelegd en dan moest hij weer in zijn bedje (is verwarmd bedje). Daarna moesten ventje en ik naar de kamer. En de rest kennen jullie wel hÃ©: iedereen verwittigen, naar de fotootjes kijken die we van onze jongen getrokken hadden, .... en ventje heeft ook wat geslapen. Ik kon niet van de pijn want had nog steeds geen verdoving. Tegen de middag zijn ze uiteindelijk een pijnpomp met soort van morfine via een infuus komen installeren. Zalig was dat. De anesthesist zei dat ik meteen een keer of 4 moest drukken zodat ik ook nog wat kon slapen, en ik ben meteen in slaap gevallen. Straffe bazaar dus. [:4:]

De dingen die gisteren minder goed waren (temperatuur, ...), waren vandaag al helemaal in orde. Het enige probleem is dat hij niet wil drinken (zowel niet van de borst als uit een cupje), dus hebben ze vandaag besloten om een maagsonde te plaatsen, zodat hij toch wat kan aansterken. Zal dus wat langer duren eer ik heb bij mij heb, maar beter zo hÃ©. Als ze hem proberen aan te leggen valt hij gewoon in slaap, hij heeft nog geen kracht om wakker te blijven en te zuigen. Door die sonde kan hij wat langer doorslapen en zo ook wat meer krachten opdoen. Ze proberen hem om de 3u aan te leggen, maar meestal lukt dat niet. Dan moet ik afkolven en geven ze hem die melk via de sonde (maar dat is nog niet genoeg melk), + nog wat extra melk erbij. Eens ik meer melk aanmaak gaat hij enkel nog die borstvoeding krijgen.

Ikzelf ben vandaag verlost van mijn blaassonde en heb al enkele keren uit bed geweest (1e keer in de zetel gaan zitten, superraar gevoel, precies of je buik gaat uit je lichaam vallen als je rechtstaat; ook enkele keren tot aan toilet gewandeld en al 2 keer met de rolstoel naar Arne ipv met het bed). Ik heb enkel nog pijn als ik zo'n inspanningen doe om recht te gaan staan, maar t is echt houdbaar. Ze hebben de pijnpomp trouwens al verwijderd (op mijn vraag).

Buiten het feit dat Arne nog niet bij mij is, loopt alles hier dus prima!!! En hopelijk kunnen jullie ook snel jullie boelekes bij jullie hebben! t Is echt een supergevoel om hem vast te houden!!!

Wappie · Bericht door **Wappie** » 9 juli 2009, 17:23

Ik heb mijn verhaal ook al eens gepost op een ander topic maar hier hoort het ook thuis

Vrijdag 26/06 begon zoals elke andere dag, ondertussen al 34weken zwanger en voel me nog steeds kiplekker. Ik was aan de heuse papierstapel begonnen want ik en administratie

Nog een paar telefoontjes gedaan met de baas en de vriendinnen om te zeggen hoe vlot alles wel niet verliep. Dan, om ongeveer 14u was ik net een voetbadje aan het maken voor mijn immens opgezwollen voeten

Tot ik plots iets voelde 'onderaan' ik meteen naar het toilet gelopen en daar zag ik (sorry voor de details) een serieuze slijmprop. Ik meteen naar de gynea gebeld want was een beetje in paniek. Die vertelde me dat dit kon vrijkomen alvorens de weeÃ«n zouden starten. Ik moest het gewoon in het ook houden en als ik buikpijn kreeg moest ik binnenkomen. Ik dus proberen mij verder te concentreren op mijn papieren maar dat lukte niet goed. Ik begon te panikeren omdat mijn zak nog niet gemaakt was, mijn suikerbonen waren nog niet af,... En een uurtje later brak mijn water! Het was alsof ik urine verloor maar ik kon het niet tegenhouden dus wist ik dat mijn vliezen gebroken waren. Mijn ventje had een groot project die dag dus was ver van huis. Ik dan maar mijn mama gebeld en die stond, samen met mijn papa, binnen het halfuur bij mij thuis. Ondertussen het ventje gebeld en die ging onmiddellijk vertrekken.
Mijn ouders brachten me dan naar het ziekenhuis en tegen 16.15u waren we daar. Naar het verloskwartier en daar heeft de gyneacoloog gevoeld en ik had 3
cm opening. Ze lagen allebei dwars, dus we wisten dat het een keizersnede ging worden. Om 17u was het ventje daar (nog vrij snel eigenlijk) en om 18.15u zijn ze me komen halen voor naar de operatiekamer te brengen. Daar werd alles in gereedheid gebracht en werd ik toch heel zenuwachtig. Maar ze verzekerde me dat alles wel ok zou zijn.
Om 18.52u kwam nr1 eruit, Matthias 46cm en 2.5Kg, met het nodige lawaai en om 18.53u nr2, Alexander 50cm en 2.7Kg! Ik heb ze maar heel even gezien en dan gingen ze mee met de verpleegsters en de kinderarts voor verder onderzoek.
Om 20u was ik terug in de kamer maar had mijn spruiten nog steeds niet gezien. Ik werd een beetje ongeduldig, maar de verpleegster kwamen me zeggen dat als het wat rustiger was ze me eens naar de couveuse zouden brengen. Maar 2uur later nog steeds niets

Ze zijn me dan nog iets komen brengen voor de pijn en dan ben ik een beetje in slaap gevallen. Om 00.30u maakten ze me wakker met het nieuws dat ze Matthias en Alexander moesten overbrengen naar Antwerpen. Man, wat was ik verschoten... Ik was er zo van overtuigd dat alles ok was! Hun longetjes waren echt niet ok, en ze moesten aan de beademing. Ik heb die nacht denk ik niet geslapen, of toch maar enkele uurtjes, met het gevolg dat ik echt een wrak was zaterdag.
Zaterdag is dan de kinderarts geweest om me gerust te stellen dat dit eigenlijk volkomen normaal was voor kindjes van 34weken. Omdat er nooit aanwijzingen waren geweest dat ik vroeger zou bevallen had ik ook geen longrijping gekregen.
De week dat ik in het ziekenhuis lag zonder mijn rakkers waren echt de langste dagen uit mijn leven... En de rollercoaster van emoties was enorm!!! Wel mocht ik elke dag even het ziekenhuis verlaten om ze te gaan bezoeken.
Donderdag mocht ik naar huis, zonder de kindjes. Dat was een heel zware dag, maar het goede nieuws was dat ze maandag terug zouden komen naar Mechelen. Dat was toch al dichterbij en dan zou ik meer op bezoek kunnen gaan.
Ondertussen zijn ze nog steeds in Mechelen maar doen het heel goed. Hun ademnhaling is helemaal ok alleen moeten ze nu nog flink leren eten. Ze hebben nog niet echt de zuigreflex, maar dat kan snel op gang komen. Als ze dan flink eten mogen ze eindelijk mee naar huis met mama en papa en dan zijn ze voor altijd bij ons!

Argje · Bericht door **Argje** » 9 juli 2009, 17:48

Fijn om te lezen dat je mannetjes het zo goed doen Wappie

Bjorn en Kim · Bericht door **Bjorn en Kim** » 14 juli 2009, 13:40

Bij mij begon alles 20.12.2008

Ik stond op de zaterdag om 10u00 en kreeg weeÃ«n. Dan eens om de 10min, dan eens om de 20min, nooit mooi gelijkmatig.

Ik besloot mijn huis nog maar eens te verbouwen en heb in de living nog grote kuis gedaan en mijn salon verzet en mijn kerstboom (alweer) afgebroken ook al was het nog geen Nieuwjaar.

De weeÃ«n bleven maar komen maar het schoot niet op. Ik had al enkele weken 2cm opening dus dacht dat het snel ging gaan, niet dus.

Om 14u00 ben ik dan nog naar de kapper gegaan. Ik moest een half uur wachten voor het aan mij was en hij vroeg al lachend "ge gaat toch nie bevallen he". Ik: "kweet nie". Hij "hebt ge al weeÃ«n". Ik: "ja om de 10 min". Hij heeft vlug mijn haar gedaan en ik kon naar huis.

Het bleef echter maar om de 10 min en we belden even naar het verloskwartier om te vragen maar zij zeiden dat ik nog niet moest komen.

Ik ben dan nog bij mijn schoonzus gaan eten en ben tegen half 8 naar huis gekomen, nog steeds om de 10 minuten. Wij hadden zitten lachen en doen maar het drong echt niet door dat ik aan hetbevallen was.

Ik ben dan nog een uurtje gaan slapen maar ik kon het echt niet meer houden om 2u zijn we dan ook naar het ziekenhuis gereden.

De vroedvrouw keek even en ik had nog maar 2.5cm. Na uren weeÃ«n nog bijna geen verandering. Om 4u had ik 3cm en om 6u 4cm. Het bleef maar duren. Ik heb dan ook mijn epu gevraagd.

Dat was een verlossing maar na een uur was zij aan mijn rechterzijde uitgewerkt. Een uur lang heb ik alles gevoeld langs die ene kant. Toen ze rechtstreeks in mijn rug kwamen bijgeven was alle pijn weg, ik voelde niets meer.

Om half 9 zondagmorgen kwamen ze nogmaals voelen ik had volledige ontsluiting. Ik mocht persen als ik de drang voelde maar die kwam niet. Uiteindelijk voelde de vroedvrouw wanneer ik een we ehad om te kunnen presen en om 10u45, meer dan 24u later mocht ik persen. Ik heb niets van pijn gevoeld en uiteindelijk hebben ze mij weeopwekkers gegeven om 1 aanhoudende wee te krijgen. Om 11u15 is onze kleine pruts geboren. Mijn man mocht wel de navelstreng niet doorknippen want ik denk dat die rond zijn nekje zat. die was al doorgeknipt toen juist zijn hoofdje er al uit was.

Ik heb een zo goed als pijnloze bevalling gehad en zou het zo opnieuw doen! Onze kleine spruit is ondertussen al 73cm groot. Het was zonder twijfel de mooiste dag van mijn leven. Als ik nu tegen iemand zeg dat ik bij de kapper zat toen ik aan het bevallen was verklaren ze mij nog zot

Tammyke · Bericht door **Tammyke** » 6 augustus 2009, 15:22

Sorry dat het zolang duurde voor ik iets kwam schrijven, maar het is druk als je kindje nog in het zieknhuis ligt.. Ik probeer zovaak mogelijk te gaan, dus veel tijd heb ik nooit.

Ik ben dus op 29 juli om 8h10 bevallen van een zoontje. (Ben heel fier dat het toch zonder epi is gegaan)
Had een heel vlotte bevalling! Toen ik op controle moest bij de gyn (28 juli) bleek dat ik 4 cm ontsluiting had, ik voelde het al de ganse dag zeuren in mijn rug maar echt pijn had ik niet. Moest aan de monitor en alles leek prima, Ebe deed het goed en de weeen waren er wel maar niet regelmatig. Ik mocht dus naar huis en mocht altijd terug komen als ik me onzeker voelde of bloed of vruchtwater verloor.
Rond 10h voelde ik het meer zeuren, had nog steeds ni echt pijn maar voelde me geruster in het ziekenhuis. Daar aangekomen kregen we een kamer, bleek ik al tussen de 5 en 6 cm ontsluiting te hebben!! Ik mocht op bed liggen, maar kreeg daar stress van, dus heb de ganse nacht in het ziekenhuis rondgelopen. Rond 4h werd ik toch moe en ging ik wat proberen te slapen en het ging nog ook.. Om half 6 werd ik wakker en voelde ik iets in men buik, geen pijn maar eerder wat gerommel en ineens plof braken de vliezen. Vroedvrouw gebeld en ik had 8 cm ontsluiting, die kon niet begrijpen dat ik nog steeds geen pijn voelde! Tja straffe ik zeker??
We zijn toen naar de bavallingskamer gegaan en toen voelde ik wel meer druk, rond 6h30 werden de weeen dan toch pijnlijker, maar kon ze goed opvangen. De papa zag op de monitor en als hij zag dat het getal hoger werdn kwam hij al over mijn rug wrijven. In mijn buik voelde ik niets. Ebe moest zijn hoofdje nog draaien en daar had hij ni veel zin in precies. Toen moest ik even op handen en knieen zitten en ineens ging het heel vlot en voelde ik dat ik moest persen. Probleem.. gyn was er nog niet en moest van de vroedvrouw het proberen tegen te houden en das ni simpel ze! Na 3 keer persen en een serieuze knip (heb blijkbaar heel sterke spieren volgens de gyn, want die vroeg wat ik deed voor sport!) werd onze Ebe om 08h10 geboren!Zijn geboortegewicht is inderdaad laag, maar volgens de gyn was ik al langer vruchtwater aan het verliezen en daardoor had hij dus minder en minder. Vandaar dat hij er blijkbaar vroeger uit wou. Ze zei nadien dat als hij was blijven zitten, zijn gewicht rond de 2kg700 was geweest, ook ni veel maar dat zal hij van mij hebben denk ik.
Enfin hij doet het prima, is al terug over zijn geboortegewicht en komt elke dag tussen de 35 en 50 gr bij, hij is ondertussen bijna 46 cm.
Sinds gisteren ligt hij in een verwarmd bedje en vandaag ga ik hem voor de 1ste keer in badje stoppen. Tis echt een braveke (tot nu ) en is een echt borstenkindje. Ik kolf af en hij krijgt als ik er niet ben flesjes mamamelk. De eerste 4 dagen kreeg hij na het aanleggen nog kv bij, om zeker te zijn dat hij genoeg had, maar dat is ondertussen niet meer nodig.
Gisteren lag hij in zijn bedje rustig rond te kijken toen ik binnen kwam, ah ja nu hoort hij meer geluiden. Denk dat hij even gevoelig is als zijn mama, het is me al meerdere keren opgevallen dat als er andere kindjes wenen, dat hij ook zo een pruillipje trekt. Zo schattig!!

Met mij gaat het ook goed, ik weeg ondertussen nog maar 52 kg ben dus op een week al 10kg kwijt! Mijn gewonen broeken passen al terug en je ziet ni meer dat ik pas mama ben geworden. De knip doet nu wel minder pijn. Ik probeer zoveel mogelijk te rusten, want elke dag op en af ziekenhuis (meerdere keren) is toch wel vermoeiend, maar binnenkort mag onze kleine vriend mee thuis en dan ben ik dat allemaal vergeten!

Loeki · Bericht door **Loeki** » 6 augustus 2009, 15:28

Pijnloze bevalling, je leest er wel eens over maar...

Nu ja, helemaal pijnloos wast vast niet (wel?) maar 't viel precies goed mee hÃ© Tammyke! Ofwel ben jij idd een straffe...

Normaals een dikke proficiat en hopelijk mag Ebe snel naar huis!

Tammyke · Bericht door **Tammyke** » 6 augustus 2009, 16:14

Weet je Loeki, ik ben niet iemand die snel pijn heeft en als ik zeg dat ik pijn heb dan heb ik ook echt pijn. Die laatste 2 cm deden wel pijn, maar zoals iedereen al tegen mij zei blijkt waar. Je bent het meteen vergeten!! De bevalling zelf, het moment dat je mag persen dat voel je niet echt. Alle ik toch ni.

Dan voel je echt zo ne oerdrang in je meid en dan kan je gewoon de wereld aan.

Ik had tijdens mijn maandstonden altijd zo ne erge pijn door die endo en de vroedvrouw zei ook wel dat het daardoor komt dat mijn pijngrens best hoog is. Trouwens er zijn al meerdere dokters die dat gezegd hebben hoor.

Ben klein, ben mager maak blijkbaar toch straffer dan ik dacht.

Pas op, moest ik zo pijn hebben op 5-6 cm ontsluiting, dan denk ik ook wel dat ik epi gevraagd had ze. Anders hou je dat gewoon niet vol, want het kost enorm veel energie ook. Ik weet alles nog wel, maar op dat moment was ik r soms niet echt meer bij. Ik moest de gyne haar vingers wegduwen zei ze, maar het enige gevoel dat ik me nog herinner was dat het ineens zo warm was tussen mijn benen en dat was dus mijn zoontje dat eruit kwam.

Loeki · Bericht door **Loeki** » 6 augustus 2009, 19:49

Geboorteverhalen

Geboorteverhalen

Wie is er online